Dit is het dan. Vier jaar lang ben ik elke donderdagavond naar de Chinese avondles geweest. 460 lesuren later heb ik dan m’n officiele certificaat van het Chinees richtgraad 1. YOEPIE!!! En dat luidt tevens het einde in van de opleiding in Sint-Niklaas. F*CK!!!!

Wat nu?! Enkel in de grote steden kan ik een verderzetting doen van mijn opleiding. Leuven en Brussel zijn op dit moment “out of my reach”, te ver dus. Blijft dus Gent en Antwerpen. In Gent zou het dan nog 1 jaar extra zijn dat ik kan doen (een vijfde jaar) en vermits ik al een poosje in Gent werkt zou het ook zeer vlot bereikbaar zijn. Of Antwepen. Dat is echter minder vlot bereikbaar voor mij maar daar is het voor de real freaks (like me!): hier twee avonden per week en groepen met een flink niveau en zeer gemotiveerd. Dat zou willen zeggen dat ik op korte tijd veel meer zou kunnen leren, zeer interessant dus! Maar dan is er ook nog dat Japans. Dat sluimert ook al jaren in m’n hoofd om daar wat basis van mee te pikken. Is nu de tijd rijp hiervoor? Hoewel ik die vier jaar chinees niet wil weggooien en ik dat dus ook wil en moet blijven oefenen. En Japans en Chinees tegelijk… euh… like… mss beter niet.

Maar ik heb nog m’n andere lessen, de Taijiquan lessen. En die wil ik ook niet opgeven. Het begint nu een beetje te gaan (en volgende maand intense workshop van twee avonden per week) en dus wil ik dit ook verderzetten. Een avond Taiji en twee avonden in Antwerpen, dus is echter te veel van het goeie. En mag ik gewoon niet . Dan ben ik helemaal niet meer thuis in de week voor vrouw en kind. Anderzijds heeft m’n lerares me ook voorgesteld om eventueel af en toe af te spreken om wat privé-les te krijgen. En dat lijkt mij ook zeer interessant (vooral voor het spreken en luisteren, iets wat ik veel te weinig doe en dus niet zo goed kan). Privé-les geeft echter geen recht om educatief verlof. En het is dat educatief verlof dat ik de afgelopen vier jaar zeer goed heb kunnen gebruiken als extra studeertijd, en dat werpt zijn vruchten af!

Ik loop al een paar weken te piekeren en na te denken hierover, maar om een lang verhaal kort te maken, hier zijn de (voorlopige plannen): Taiji blijf ik doen, en ik ga een jaar in Gent de onnozelaar uithangen, aangevuld met eventueel wat privé-les. Als ik in Gent niet verder kan doen, kan ik het schooljaar 2010-2011 naar Antwerpen voor de vervolmaking van het Chinees, wat ik dan met m’n Taiji doen, dat weet ik nog niet. Maar ik weet wel een ding zeker: dat Chinees ben ik nog niet beu, integendeel, na vier jaar ben ik nog nooit zo enthousiast geweest. Chinese… love it or hate it. I adore it!

We hebben enkele van onze beste foto’s aan ons Flickr account toegevoegd. Verhaaltjes lezen is leuk, maar het visuele mag ook niet ontbreken he, bij deze:

In navolging van De Grote Sprong, De Grote Hap en De Grote Plas hebben we dan nu De Grote Fiets Voorwaarts. Het is vandaag namelijk vaderdag en kreeg ik een onvoorzien kado van m’n zoon, een beter had ik simpelweg niet kunnen wensen: sedert vandaag kan Viktor alleen en zonder zijwieltjes fietsen! En dat vind ik super!

We hadden de laatste weken al sporadisch geoefend en ook op reis had we samen een paar keer geprobeerd en het ging goed, maar slechts voor enkele trappen. Tot vandaag Valerie er nog eens op uittrok en vol opwinding kwam vertellen dat het eindelijk zo ver is! Dikke dikke proficiat aan onze kleine keizer! Tommeke Boonen, watch out! Want zoals altijd met Viktor, is het van de eerste keer full force!

Het is vandaag zeer vroeg uit de veren want we moeten de boot halen in Zadar.  Het doet pijn maar we komen net op tijd aan.  Althans dat dachten we, de kleine gammele boot zit overladen vol en we moeten ons reppen of de boot is weg (en ook ons voorschot).  Valerie voelt de bui al hangen en we varen weg in mineur.

Het eerste half uur is leuk, we zien eilandjes passeren en wat opspattend water zorgt voor vertier.  Het bootje zit er wel behoorlijk afgeleefd uit, overladen vol en reddingsboeien laat staan reddingsbootje is in de verste verte niet te bespeuren.

Plots komt er wind op zetten.  We waren reeds gewaarschuuwd in de winkel toen we onze tent gingen kopen, in Kroatie kan het fel waaien en vaak steekt een storm van wal over de zee.  De wind wordt heviger en golven hoger terwijl we net in volle zee zitten.  Plots is het niet meer zo leuk en de meeste verdwijnen van het boven dek omdat ook daar nu veel water spat.  Een kwartier later breekt de hel los.  De boot gaat op en neer zoals je alleen in tekenfilms ziet.  Vrouwen en kinderen zijn beneden en rillen van de kou want bij elke golf krijgt iedereen een douche.  Lichte paniek begint uit te breken.  Ik blijf met enkele mannen bovenaan omdat er beneden geen plaats meer is.  Ik verga van de kou en krijg om de minuut een douche.  Dit is niet meer plezant en ik begin me grote zorgen te maken.  Valerie en viktor zijn ergens beneden en aan het gekrijs van kinderen en zelfs vrouwen te horen weet ik niet of ze ok zijn.  Ik kan niet vooruit kijken want de striemende wind en zoute water doen pijn aan mijn ogen.  We hadden deze trip wel wat anders voorgesteld.

Minuten lijken uren tot ik plots Valerie onderaan de trap me zie roepen: je moeten komen, Viktor is ziek.  Ik waan me door de vastklammende en paniekerige mensen, als je je niet vasthoudt lig je gegarandeerd op de grond of erger, over boord.  Valerie is met Viktor in de kleine binnenruimte gesukkeld.  Wat een hel is het daar.  Aan de minibar hangen drie arogantie lullen van Duitsers zo zat als een kanon grappen te plaatsen over de situatie.  Ik  ga tot bij Viktor hij heeft net gekotst.  Twee kinderen wenen luidt en achter mij hoor ik nog gekotst.  Kots op vloer, op de bank, all around.  Het ruikt er als de pest.  Dit is pure armeggedon.

Er lijkt geen einde aan de rit te komen en bij elke golf denken we dat het bootje de dieperik ingaat.  Informatie krijgen we niet.  Ik check nog eens bij Viktor en wat nu, hij is in deze hel in slaap gevallen.  Hoe doe je dat nu weer dacht ik, en ik herinner me plots de andere penible situatie waar we in China in verzeild waren geraakt.  Daar slaagde hij ook in om achter om een motto in het holst van de nacht in slaap te vallen.  Rare kwiet.

De eerste informatie komt aan ons horen, Zadar is terug in zicht en het nog een 20-tal minuten varen.  Het is een opluchtig want iedereen (buiten die drie arrogante eikels) wil ASAP van dit verdomde vaartuig.

We komen gelukkig ongedeerd aan en zijn wat blij dat we aan wal zijn.  Ik ben drijfnat van op het dag en ril van de koude maar ben opgelucht.  Wat een ervaring alweer, pfft, dit moet echt niet elke reis zou zijn hoor, waar gaat dit eindingen.  Veel mensen blijfen in de omgeving van de boot om geld terug te vragen want blijkt dat er ’s morgens een aankondiging was geweest dat het storm was en gelijkaardig boottrips hebben de trip afgelast.  Buiten de duizenden smoesjes lukt het toch om een aanzienelijk bedrag terug te vorderen.  We drinken iets warms en keren vroeger dan verwacht terug naar de camping alwaar we het zeer rustig houden nu.

Ik heb wel de stormkoorden extra aangespannen want hoewel het niet koud is, is de storm ook zeer goed te voelen op de camping en de tent is aan het dansen.  Dat wordt een spannende nacht.  Als afsluiter laten we Viktor nog tweemaal op de mini autos rijden.  Hij vond dit immers het plezantste van de reis en het is ongeloofelijk komisch om zien.  En morgen, dan vertrekken we een dag vroeger dan verwacht huiswaarts.

Zoals last minute beslist blijven we in Kroatie en verkennen we vandaag de stad Zadar (71.000 inwonders) we rijden recht naar het historisch centrum en bezoeken alles wat er te bezoeken valt.  Ook hier veel oude overblijfselen (Ten tijden van de romeinen) en het ziet er allemaal heel netjes uit.  Vooral het uniek zeeorgel is meer dan de moeite.  Dit orgel werd enkele jaren geleden gebouwd langs de kade en wordt bespeeld door het water op de branding.  Dit levert een zeer mooi geluid op en vele verliefde koppeltjes verzamelen hier bij valavond om weg te dromen.

Wij hebben geen tijd om te dromen want onze kleuter zorgt steeds voor de nodige afleiding.  Bij het binnen wandelen van Zadar laten we ons trouwens een boottrip aansmeren.  Morgen zitten we dus heel de dag op de boot en varen rond de vele zeer mooie eilandjes voor de kust en kunnen zwemmen in een warm meertje, dat beloofd!

Het weer is goed tot zeer goed en dus brengen we nog een voormiddagje door in en rond het water. We hebben het ondertussen hier wel gezien op de camping en dus plannen we iets anders voor we hier weer vertrekken. Want hoewel we normaal dolgraag de regio verkennen zitten we (door het slechte weer) wat op onze honger.

Dus in de namiddag besluiten we naar het nabij gelegen dorpje Nin te rijden. Dit is een zeer klein en ook zeer oud maar uiterst pitoresk dorpje met enkele vroegchristelijke kerkjes (mooi om zien). Het is er wel piepklein waardoor je op een 2-tal uur rond ben. We blijven wat slenteren en zoeken iets om te eten.

We duiken beetje uit noodzaak terug een pizzeria in. De pizza’s zijn hier heerlijk daar niet van, maar na 3 keer pizza kan ik geen pizza meer zien of rieken. Een laatste pizza dus en op het terrasje hoor ik een zeer goed nummer dat wat weg heeft van een Kroatische Black Sabbath. Ik vraag het na en de kok weet me te vertellen dat het nummer een soort lijflied is van de basketbalploeg van Zadar. Spijtig genoeg weet hij niet waar het nummer te krijgen is.

We bekijken nogmaals het weer via internet voor onze volgende bestemming en stellen vast dat het daar een ramp is:  Rainshowers en 17/18 graden.  Na lang twijfelen en beraad besluiten we om morgenvroeg niet te vertrekken naar de boerderij in Slovenie maar toch in Zaton te blijven vermits hier het beste weer is van heel de regio.  We plannen om morgen dan maar naar de nabije stad Zadar te gaan.

Het is stralend weer vandaag, eindelijk!  En dus gaan we heel de dag plonsen en plezier maken zoals gepland.  Meer hoeft er niet gezegd over deze dag.\

We maken ons enkel zorgen over het weer voor de rest van de vakantie, op de volgende bestemming ziet het er zeer slecht uit.  Heel de regio ligt nog steeds in een grote regenzone, wat een pech.

Het regent dat het giet, heel de nacht lang krijgt onze tent een ware douche en zo staan we ook op ’s morgens. Wat een triestige boel. Wanneer de regen iets mindert gaan we op stap en lopen heel de camping rond, dat eigenlijk een stadje op zich is. Maar alles is gebaseerd op mooi weer waardoor we snel stranden voor een cappuccino ter opwarming ipv een frise pint t er verfrissing. We zoeken nog een jogging voor Viktor dat van pas komt bij dit gure weer maar enkel korte broeken en tshirts voor het mooie weer zijn hier te koop.

Rond de middag klaart het op en gaan we een potje voetballen en wat later als het weer nog ietsje beter wordt plonsden we alweer in het zwembad en zee.

Valerie wil ’s avonds mosselen eten krijgt een gigantische kom voorgeschoteld, zo groot dat ze onze tafel met een bijzettafeltje moeten uitbreiden.  We hebben allen uitermate lekker gegeten.

We stonden vroeg op vandaag waardoor we moesten wachten op het ontbijt. Maar eens dat binnen was konden we vertrekken naar Kroatie.

Het valt ons op hoe mooi en nieuw de snelwegen hier zijn in Slovenie. Alles in perfecte staat, met goede aanduidingen en veel electronische borden. Vooral de vele tunnels door de bergen lijken super veilig te zijn, heel wat anders dan de “konijnenpijp”. In Belgie kunnen ze hiervan nog veel leren blijkbaar.

We rijden eerst van Ljubljana (Slovenie) naar Zahgreb (Croatie) en dat verloopt veel vlugger dan verhoopt. Enkel beetje rare snelweg: bijna geen enkel rechtstuk maar kronkelend door tussen de heuvels. Bij de grens aangekomen is het de eerste keer dat we een grenscontrole hebben, Croatie is immers (nog) geen lid van de EU. Voorheen reden we door 6 landen zonder enige grenswacht te passeren (leven de EU). De controle verloopt zonder problemen en we krijgen een stempeltje bij in ons int. paspoortboekje.

In Croatie valt ons het zelfde op als in Slovenie: zeer mooie en nieuwe autostrades. Enkel is het hier geen gekronkel tussen mooie bosrijke heuvels, maar eerder een vrij saai en dor landschap waar we door moeten, honderden kilometers lang is er geen fluit te zien, maar het kart wel lekker door. Maar grote ramp: het weer verandert plots en donkere wolken pakken samen tot we net voor onze bestemming zijn: bakken regen vallen uit de lucht. En de temperatuur is hier gezakt tot een frisse 14 graden en dat terwijl het bij ons vertrek in Belgie hier nog +30 was.

Gearriveerd op de mega camping “Zaton Holiday Village” zoeken we een mooi plaatsje en zetten we de tent op in de regen. De vriendelijke nederlandse buren nodigen ons uit in hun camper voor een tas warme choko ter opwarming. Het klaart in de late middag gelukkig op en we wagen een korte duik in een verlaten zwembad en verlaten zee…

Vermits we gisteren veel gewandeld hebben besloten we vandaag fietsen te huren. Ook vandaag zou het regenachtig zijn en geen zon. Maar de weersvoorspellers zijn evengoed als in ons Belgenlandje, dus: zonneschijn en een aangename 22 graden. We fietsen door de stad en stoppen bij kleine parkjes maar het hoofddoel was het grote stadspark Triglav park.

In elke grote stad heb ik een onweerstaanbare drang om een bezoekje te brengen aan de plaatselijke chinees. We aten dus ’s middags bij “Zhong Hua Fan Dian”. Ik haalde mijn beste Chinees boven en we verden vlotjes (en met het juiste hehehe) bediend. Chinees spreken in een chinese resto wordt altijd goed geapprecieerd en dat vertaald zich in een extra goede bediening en deze keer kregen we zelfs een geschenkje mee (fles pruimenwijn). Xiexie! Het eten was echter heel wat minder, jammer.

In de namiddag gingen we in het stadszwembad zwemmen. Wat was dat nu weer, 8 euro voor een onderkomen half militaristisch zwembad (overblijfsel van onder de communisten zeker). De badmeester was van de gestapo en stond allerlei gebaren naar ons te doen, geen idee was hij wilde zeggen. Later bleek dat we de verkeerde ingang gebruikten voor het zwembad, we passeerden namelijk meermaals de controle kamer alwaar viktor op een paar knoppen had gedrukt.

Met al dat gefiets was het weer een vermoeiende dag geweest. Ook voor Viktor die alles op zijn eigen fiets heeft gereden, want die fiets kon er nog net bij in de auto.   We speelden nog wat monopoly als afsluiter (ik won uiteraard) en kregen wat tips van de barjuffrouw ivm onze trip voor morgen.