Een vluggertje: we zijn bijna klaar met al onze rommel in te laden in de verhuiswagen, binnen enkele ogenblikken trekken we richting nieuwe woonst om alles weer uit te laden. Vermits het internet nog niet actief is in de nieuwe woning blijft onze PC nog eventjes ter plaatse.

Dit weekend is het het jaarlijkse Graspop festival: drie dagen metal bands van allerlei allures rond je oren, liters bier en vettig eten. Als student ging ik daar sinds de eerste editie (in 1996 tegen 970 BEF, 10.000 metalen hoofden en een 15-tal bands) naar toe. Maar na 6 jaar hield ik het voor bekeken om allerlei redenen. Inmiddels is het festival uit z’n voegen gebarsten en kan het wellicht de meeste interessante line-up van alle Europese metal festivals voor schotelen.

Hoewel m’n vrienden elk jaar aan m’n oren zagen om mee te gaan, kan ik voorlopig hun lokroepen toch weerstaan. Dit jaar is het inmiddels de 13de editie en met meer dan 100.000 bezoekers, 75 euro per dag en tientallen bands is het dus niet meer te vergelijken met de eerste edities.

Dit jaar stonden er twee bands in de line-up die ik echter wel eens wou terug zien: Immortal en Rotting Christ. Maar lang leve het internet en streaming video want ook dit jaar kan je op de Graspop site de meeste optredens live via je PC volgen. Dus heb ik gisteren avond Immortal “meebeleefd” (en ondertussen SMS’jes zenden naar de weide, hehe) en daarnet dan Rotting Christ.

Die laatste, Rotting Christ, zag ik vorig jaar nog aan het werk in Biebob (Vosselaar). Zij zijn de enigste band die echt tot diep in m’n ziel doordringt en op een of andere manier simultaan allerlei verschillende emoties oproepen: verdriet, pijn, haat maar ook geluk, verliefdheid, blijdschap noem maar op. Een ware anarchie van gevoelens en emoties. Heel bizar!?!? En dus zat ik daarnet bijna huilend, met ogen dicht en met kiekevlees te headbangen achter mijn PC. Wereldklasse en respect uit de diepste kerkers van m’n ziel voor Sakis en z’n Griekse bende! Ik hoop dan ook dat zij asap terug in België komen spelen als headliner. Leuk om weten: toen het internet nog maar in z’n kinderschoenen stond en Rotting Christ nog niet zo bekend was als nu had ik vaak contact met de zanger en heb ik zelfs de eerste officiële band website ontwikkeld en onderhouden. Dat is ondertussen echter al jaren geleden (1996) maar de naam voor de website werd behouden: “The Official Abyss”. Horns Up! \m/

Morgen organiseert onze immo weer een kijkdag voor ons oude huis. We hopen dat deze keer de juiste persoon aanwezig is, want de financiële onzekerheid begint nu toch wel heel zwaar te wegen. Vermits we geen kapitalisten zijn kunnen wij geen twee eigendommen onderhouden :-). Gezien het huis nog niet is verkocht weten we ook geen verkoopprijs en kunnen we dus niet echt een financieel plan opstellen en dat zorgt voor hopen frustraties.

Dus… een nieuwe oproep: wie wil er een mooie, gezellige, ruime, kindvriendelijk & afgewerkte woning kopen midden in het centrum van het landelijke Stekene?

Maar ik vrees dat er velen voor niks op de kijkdag zullen staan want zopas hebben we de langverwachte deal gedaan! Het bleken dan nog oude bekenden te zijn ook. Het was het “type” koppel waar wij op zaten te wachten: een sympathiek jong koppel die onmiddellijk ons huis zagen zitten, net zoals wij hier stonden een zes-tal jaar geleden.

Anyway…. een dikke proficiat aan onszelf en dikke proficiat aan de nieuwe eigenaars! ‘k zou nu wel de gezichten eens willen zien van mensen die morgen naar de “afgelaste” kijkdag komen.

De champagne knalde dus heerlijk en dat terwijl ik net gediagnostiseerd ben met het zeer onleuk klierkoorts-achtige virus dat zich op m’n lever heeft vastgezet (geen chocolade, geen alcohol, geen vetten) en dat voor weken/maanden!

Wat ben ik weer ijverig aan het werk… op het werk (rechtsboven). En onderaan een andere collega vlug z’n pr0n-surfing aan het “cover uppen”.

Vermits we volgende maand gaan verhuizen is dat de ideale gelegenheid om eens grote schoonmaak te doen in al de rommel die we her en der nog liggen hebben. Vandaar dat we een tijdje geleden een afspraak gemaakt hebben met de “mannen van het groot vuil”. Tot vorig jaar was dat voor heel het dorp op dezelfde dag maar door overlast is dit nu “op aanvraag”.

Daarnet hebben we alles buitengezet en jawel hoor daar kwam ze aangevlogen: de aasgieren van weleer leven dus nog! Binnen het half uur was onze berg gehalveerd. Drie roestte ouwe bakken van fietsen… weg… oude pc-onderdelen… weg… en noem maar op.

Ook al is het nu dus op aanvraag, de overlast is er nog steeds. Nu ja, overlast, ‘k vind het anders best grappig om zien.

Na drie nederlagen op rij een zeer duidelijk overwinning (euh?)! En jullie? Wordt er bij jullie thuis nog gezelschapspelt (ofzo iets)?

Afgelopen week had ik een weekje verlof, hetgeen ik volledig besteed heb aan werken in het nieuwe huis. Om toch ook nog iets ontspannends te doen gingen we van vrijdag tot zondag naar oma ’s appartement in Bredene. Viktor en ik reden al vrijdagvoormiddag door en Jimmy volgde vrijdagavond na het werk. We waren gepakt en gezakt alsof we voor 3 weken naar China gingen Als je de luxe hebt om veel te kunnen meenemen dan doe je dat gewoonlijk ook hé. Aangezien we ook serieus op ons budget moeten letten hebben we alle eten en drinken van thuis meegebracht zodat we het niet veel te duur moeten betalen in kleine buurtwinkels aan de kust. Lekker zuinig dus. Maar we hadden wel alles wat we wilden: zelfgemaakte Sangria met vers fruit, chocomelk, muffins, hotdogs, …

‘t Was de eerste keer dat we bleven overnachten in het nagelnieuwe appartement. Het optrekje op de tweede verdieping, op de eerste lijn aan de zee, is voorzien van alle mogelijke hi-tech snufjes, inclusief alarmsysteem, flatscreen TV in living én slaapkamer, wekkerradio met I-pod; …

Viktor was het hele weekend super in z’n nopjes. Onze activiteiten waren dan ook niet mis: wandelen op het strand met blote voeten in de zee, schelpjes rapen, of liever schelpjes kapottrappen en dan maar lachen, spelen in de mooie nieuwe speeltuin, fietsen door natuurgebied tussen Bredene en De Panne en naar de haven in Oostende, verse schelvis en maatjes kopen in de vismijn, filmpje kijken van Happy Feet (pinguins spelen de hoofdrol), terrasje doen in de Twins Club, sufers en vliegers bekijken en als afsluiter go-cart rijden! Met die gocart had Viktor nog een beetje problemen. Het was er eentje op zijn maat maar achteraan voorzien van een duwstang zodat ouders indien nodig kunnen bijsturen. Het trappen met de pedalen en het sturen afzonderlijk lukte hem net maar die twee handelingen combineren ging Viktors petje nog te boven. Dit zorgde voor hevige frustratie bij onze ukkepuk. Hij ervaarde dat hij het nog niet helemaal zelf kon en nog hulp nodig had maar anderzijs wilde hij dat niet toegeven en wilde hij het toch zelf doen. “Mama helpen, nee, ikke zelf doen, nee mama, nee ikke, …” Hij wist zelf niet meer wat hij wou. Binnen een jaartje scheurt hij vast rakelings langs oude dametjes.

Een opmerkelijk verschil met nichtje Alix die aan de zee het liefste mooie schelpjes uitzoekt en bewaart stelden we vast bij Viktor. Onze zoon ziet ook graag schelpjes op het strand maar niet om zorgvuldig uit te kiezen en te bewaren, wel om er hard met de voeten op te stampen en ze te horen kraken. Boys will be boys. Hij was wel zo lief om enkele schelpjes uit te kiezen speciaal voor zijn nichtjes. Mémé, je bent gewaarschuwd, de volgende keer dat Viktor zijn nichtjes ziet krijgen ze een lading mooie schelpjes cadeau.

We hadden ons voorgenomen dit weekend 1 keertje op restaurant te gaan. Hoe kan het ook anders, bij een Chinees. Dus deze middag gingen we in de winkelstraat van Bredene op het middaguur Li Garden binnen. We bleken de eerste klanten. Een vriendelijke dame bediende onze tafel en Jimmy had meteen weer een slachtoffer om zijn Chinees mee te oefenen. Het gesprek ging redelijk vlot. Viktor gedroeg zich goed aan tafel als beloning viel er zowaar een leeftijdsgenootje binnen: een Chinese knaap die 3 maanden jonger is dan Viktor. Na heel wat gegluur naar elkaar durfden de twee elkaar benaderen en samen hebben ze een uur lang naar de visjes liggen kijken en heen en weer liggen lopen. Taal en cultuur vormden geen barrière, dit waren dikke vriendjes! Het ventje wilde Viktor meermaals een aaike geven maar dat ging onze dreumes nét iest te ver.

Een van de souveniers die we meebrachten van onze China reis was een chinese versie van het wereldberoemde bordspel monopolie. Deze “China Monopoly“-editie is gelukkig tweetalig: Chinees & Engels. Toen Valerie haar hogeschool studies deed in Antwerpen zaten we in de week samen op een studio. Vermits we daar geen TV hadden brachten we de avonden door door ofwel het stad in te trekken of door monopolie te spelen, tot 3 zelfs 4 keer na elkaar!

We hielden in die tijd (2000-2002) zelfs de stand bij na elk spel. Na onze verhuis naar ons huidige huis is het slechts sporadisch dat we ons nog eens aan een monopolie spel wagen. Doch, deze avond hebben we er ineens twee gespeeld op onze China-versie (we hebben nog enkele andere versies liggen ook). En wonder boven wonder het scoreblad hebben we nog altijd. Ik was de gelukkige die twee nieuwe punten mocht inschrijven op deze 7 jaar oude lijst. De stand bedraagt: 107-102 voor mij. Dat begint al niet waar.

Gisteren ben ik samen met Tits naar Parijs afgezakt voor de bekende Japanse rock-band L’Arc~en~Ciel. Deze band is een van de grootste rockbands in Japan en kent er dus een zeer grote aanhang. Ook internationaal heeft deze band toch een behoorlijke meute aanhangers. En gezien ze voor het eerst in Europe optraden (terwijl ze toch al een dikke 15 jaar bestaan) moest ik daar bij zijn.

De zaal, “Le Zenith” was net achter de zaal “Le Trabendo” waar we twee jaar geleden naar Onmyo-Za gingen zien. Ze bevinden zich op de “Cité de la Musique” in Noord Parijs. Een domein waarop verschillende zalen staan van diverse grootte die allemaal concerten organiseren, we kenden onze weg dus zonder problemen. De zaal was uiteraard een pak groter dan vorige keer en heeft een capaciteit van net geen 6.000 mensen. Het concert was net niet uitverkocht dus was er toch een leuke bende bijeen. En naast leuk ook vooral pretty sweet&good looking. Er waren zeer veel Japanse fans aanwezig (met vaak bijhorende cosplay). Maar vooral een zeer internationale bende: van alle uithoeken van Europa kwam men afgezakt voor dit unieke optreden (Spanjaarde, Portugezen, Italian, Duisters, Oost Europeanen… en Belgen). En uniek was het: zeer goede atmosfeer, goed geluid, goede performance en uitstekende muzikanten. De nummers waren zeer goed gebracht (prachtige stem van Hyde).

Volgend concert staat gepland voor binnen twee maanden en vrij dicht in de buurt: X-Japan op de Japan Expo (Noord Parijs)! Dat gaat ook verdomme rocken worden!

Het was ondertussen een drietal jaar geleden maar nu ben ik dus weer in Gotenborg in Zweden aanbeland voor het werk, in het leuke Gothia towers (bar op 23ste verdiep “Heaven 23″, nice view). Twee dagen testen met klanten, maar lees: tussen de presentaties door vlug vlug aanpassingen en releases doen en dan “van krommen haas” gebaren.

Enfin, daarnet was het plezant: de taxichauffeur van dienst bleek een blitse jonge serviër. Na wat gezeik en the usual conversation was het plots: “Ni jiao shenme mingze”. Die pipo had dus een basis chinees! Maar het werd nog leuker: vermits we vast zaten in de file en het een zomerse temperatuur is, was het tijd voor wat muziek: loeiharde hard rock/heavy metal. Iron Maiden, DIO, Metallica, etc loeihard door de speakers, al headbangend/zigzaggend over volle strepen en iedereen voorbijstekend was dit m’n gezeligste file ooit! Coole pee. ’s Avond nog een lekker Thaise lunch (wat een bediening!) en afgesloten in de bar van het Hotel (alwaar m’n collega lastig gevallen werd door de gay bartender… maar dat is een ander verhaal).

Maar morgen het allerbelangrijkste: een persoonlijke primeur door te “scrobblen” in de lucht! XD. En nu m’n bed in want taxi staat hier al om 7u00 straks, grumple.