Deze middag zijn we naar de luchthaven in Zaventem gereden. Viktor roept namelijk steeds “bang, bang” als hij een vliegtuig ergens ziet. Als soort van gewenning voor binnen een tweetal weken gingen we dus eens vliegtuigen kijken in de nationale luchthaven. Pas aangekomen bij de arrival hoorden we Viktor (die in een caddy zat) mopperen. Zijn favoriete knuffel (bambolino) was verloren onder weg! Haastig teruggekeerd zag ik die arme Bambolino door een of andere Italiaan meegesleurd worden onder het wiel van een valies. Helemaal zwart, moe en afgepeigerd was dat arme knuffelbeest. Eind goed al goed en met een flinke draai aan de bagagedrager gingen we weer verder, maar mijn flinke draai was iets te flink want Viktor tuimelde van de kar op de grond.

Na de luchthaven was het richting Wakkerzeel (Haacht), alwaar het het 87ste verjaardagsfeest was van Valerie haar oma. Op restaurant gaan met 3 peuters/kleuters (Viktor, Alix en Leto) is echt wel géén goed idee. Bloedende voorhoofden, open knieën, in het rondvliegende stenen, bloemen, eten, speelgoed, oma’s en noem maar op. Het werd ons een ware marteling waardoor we het feest maar iets vroeger dan gepland verlaten hebben.

Vlug (iets te vlug blijkbaar) naar huis tot plots… klapband! Ik ging onmiddelijk in de remmen en zette de wagen op de pechstrook. Wat een geluk dat we hier geen ongeval hebben gehad: veel rook en de geur van smeulend rubber zorgde voor behoorlijk wat indruk. De band van m’n wagen was helemaal kapotski. Vermits het veel te gevaarlijk was op de snelweg en we slechts enkele honderden meters van onze afrit vandaan waren heb ik maar heel traag verder gereden. Tot plots een witte wagen met blauwe lichten erop achter me stopt . Maar de brave politiemannen konden ons enkel aanmanen voorzichtig te zijn. Zodra we van de afrit waren heb ik band vervangen. Wagen opkrikken, vijsjes los en band eraf. Probleem: de band wil er niet af! Veel bruut geweld geprobeerd maar noppes. Gelukkig kon m’n ma ons ophalen en zal ik morgenvroeg (euh straks dus: zie uur van deze post, 4u15) een nieuwe poging ondernemen.

Wat een pech vandaag zeg. Gelukkig kon ik dat wat goedmaken door ’s avonds naar een GOA-party te gaan in zaaltje achter café “De Smoutpot“, wat in een ver verleden nog van m’n schoonbroer is geweest. Kwestie van de stress weg te smijten hé.