Volgende maand wordt m’n wagen drie. Dat wil zeggen nog een jaartje uithouden en ik krijg een nieuwe van de firma. En met uithouden bedoel ik ook echt uithouden want dat “onding” heeft me in z’n prille leventje al meermaals in de kou laten staan: plastiekjes die her en der afbreken, roest op verschillende plaatsen (na twee jaar reeds !!??), de versnellingsbak naar de z*k, klapband.

En vandaag weer van dat! Ik vertrek ’s morgens naar het werk en op ‘t einde van onze straat blijft m’n gaspedaal hangen. M’n bak begint daar gas te geven alsof het z’n leven lief is. Ik heb de ontkoppeling maar snel ingeduwd, in neutraal gezet en motor af. Een schop tegen de pedaal gegeven en hij kwam weer los. So far so good… so what. So what? Wel, enkele kilometers verder, in Belsele, moet ik uitwijken naar rechts voor een tegenligger en beland m’n rechter voorwiel naast de baan in een put van een dikke 10-15 centimeter: krak boem snok. Er haperde iets serieus aan het wiel waardoor ik niet (veilig) verder kon rijden. Na wat rondgebel kwam men mij depanneren en kan ik nu met een Chevrolet voor eventjes de baan op.

Ik vroeg me weer al eens af waarom ik toch voor een Alfa Romeo heb gekozen. Het werd me echter weer snel duidelijk toen ik in de vervangwagen zat: wat een trage ouw petebak. Maar eerlijk? Liever dan toch een ouw petebak en dan geen pech of problemen om de zoveel tijd. Nog een jaartje geduld…