Aan allen die niet geloofden dat ik het mountainbiken zou volhouden kan ik bij deze meedelen dat jullie ongelijk hebben.  Ik ben immers opnieuw aan het MTB’en geslagen.  De twee weekjes vakantie hebben voor meer dan 2 extra kilo’s gezorgd dus was het echt eens nodig dat ik opnieuw de sportieve toer opging.  Vorige week zaterdag reed ik een opwarmertje: een Bloso-tocht in Wachtebeke met vertrek aan het zwembad van Puyenbroeck.  ‘t Was een mooie tocht en eens wat anders dan de Bloso-tochten in Stekene want die ken ik intussen helemaal vanbuiten.  Eén uur en drie kwartier reed ik over een goeie 30 km.  De beste beloning op het einde van de rit is dan te zien dat je 795 kcal verbrandt hebt en 40% vet.  Die laatste vermelding op mijn hartslagmeter is me echter niet helemaal duidelijk.  40 % van wat?  Van al m’n lichaamsvet?  Was dat maar waar!  Een andere onverwachte beloning was het hertje dat ik 2 keer tegenkwam.  Een eerste keer stond het dier op een 15-tal meter van het bospad waarop ik door het bos scheurde.  Ik vertraagde meteen en we keken elkaar aan.  Gedurende 2 seconden keken we elkaar aan, waarop het diertje het hazenpad koos.  10 minuten later, nog steeds in hetzelfde bos, hadden we een 2e ontmoeting.  Het hert stond midden op had pad, op amper 7 meter van mij.  We hadden oogkontakt en er was een blik van herkenning.  We groetten elkaar en hups, het dier sprong het maïsveld in.  Dat is nu het grote voordeel van MTB’en ten opzichte van wegfietsen: het kontakt met de natuur.

De dag erop, vorige week zondag, durfde ik het meteen aan een georganiseerde tocht te doen in Waasmunster.  Uiteraard koos ik voor de kortste afstand van 28 km.  Het was een hele mooie uitgestippelde route die ik aflegde in 1 u 34 minuten en waarbij ik 883 kcal verbrande en 30 % vet.

Dinsdagavond reed ik dankzij het schitterende weer nog een trainingstochtje van een goeie 35 km in Stekene.  Aangezien ik veel last had van pijn aan de zitknobbels ben ik gisteren een nieuw zadel, speciaal voor het vrouwelijk zitvlak ontworpen, gaan kopen.  Dat ding kostte me 90 EUR dus ik hoopte dat het een verschil zou uitmaken.   Vandaag kon ik het testen want ik reed een georganiseerde tocht, ditmaal in Sinaai.  En ja hoor, het vrouwenzadel is een wereld van verschil ten opzichte van het standaardzadel waarmee ik meer dan een jaar gereden heb.  Nu zal ik geen hele week meer hoeven te voelen dat ik zondags gaan MTB’en ben.  De tocht vond ik minder mooi dan die in Waasmunster.  Er was immers geen enkel stuk door het bos en vaak reden we op wegels met kiezels en vele putten.  Toch zal het alweer goed gedaan hebben voor m’n conditie: ik reed 1 u 22, verbrande 748 kcal en 30 % vet.  Mijn hoge hartslag verraadt dat er nog heel wat werk is aan de conditie: vandaag gemiddeld 170, maximaal 182.  Mijn alltime hoogste hartslag bedroeg 215…

Volgende week zondag rijd ik in Puyvelde de 30 km.  Wie durft het aan om met me mee te rijden?