Dag jongens en meisjes, welkom terug trouwe fans!  Ja ja, we weten het, de blog heeft een hele tijd uitgelegen maar nu zijn we er terug.

De lente staat voor de deur en afgelopen woensdag was het zo’n mooi weertje (in de voormiddag althans) dat deze groene meid de koe bij de horens vatte en de schop van stal haalde.  Ondanks het totale gebrek aan vertrouwen van Jimmy ben ik namelijk vast van plan dit jaar lekkere groentjes te kweken in eigen tuin.  Vorig jaar  ondernamen we hiertoe ook een poging maar aangezien de grond niet eerst werd voorbereid waren de miezerige plantjes die na enige tijd alsnog boven de grond uitkwamen na enkele dagen niet meer te onderscheiden van het hen omringende onkruid.  Dit jaar zet ik dus de grote middelen in en spit ik onze moestuin eerst grondig om en dit wel 3 spadesteken diep.  Woensdag begon ik eraan.  Anderhalf uur spitten in de voormiddag en nog eens zoveel in de namiddag en hopla, de helft van de moestuin is al omgespit.  Helaas begon ik na een tijdje wat pijn te voelen in mijn rechter voorarm.  Meteen nadat ik het spitten gestaakt had werd de pijn erger.  Al gauw kon ik mijn rechterarm geheel niet meer gebruiken.  Zelfs het oppakken van een pen veroorzaakte hevige pijn.  Armspieren een beetje overwerkt vrees ik. Probeer eens je broek toe te knopen met 1 hand, tanden te poetsen met je linderhand, een boterham te smeren met je linkerhand.  Mmm, leuke uitdaging hoor!  Donderdagochtend leek het eerst beter te gaan maar meteen wanneer ik mijn rechterarm opnieuw gebruikte was de pijn daar terug.  Dan maar een dag ziekteverlof genomen en naar de huisarts.  Die gaf me een ontstekingsremmer en dat werkt nogal goed.  Maar zodra ik mijn arm opnieuw belast voel ik de pijn weer.  De andere helft van de moestuin wacht voorlopig op Jimmy om omgespit te worden.  Viktors bedtijdverhaalte vanavond was “Saartje zaait radijsjes”.  We zijn dus nu met twee die staan te popelen om die radijsjes te zaaien.  Allée papa, spitten die moestuin!