We hebben goed geslapen in het Bed en Breakfast hotel in München. Hoewel er geen family-room meer ter beschikking was, was dit niet zo’n groot probleem: luchtmatras uit de auto en Viktor kon naast ons bed slapen. Een gratis pr0n-kanaal en gigantisch spiegel net voor het bed doen mij vermoeden dat er hier soms spannende nachten te bleven vallen.

Na het ontbijt reden we verder, we verlaten Duitsland en rijden Oostenrijk binnen en vlotjes verder voor een klein stukje Italië. Iets te vlot misschien want we missen de geplande afrit en moeten noodgedwongen peage betalen, maar gelukkig was dat niet zo veel vermits we bij de volgende exit rechtsomkeer maakten. Na het verlaten van de autostrade reden we langs kronkelige wegen eindelijk Slovenië binnen.

We reden verder recht naar “Kamp Koren” in Kobarid (Noord-West Slovenië). Het is een kleine camping, een 50-tal plaatsen, op een bergrand. We installeren ons in de verste hoek, aan de afgrond naar de wilde, azuurblauwe rivier de “Soča”. Een padje naast ons tent leidt recht naar de ijskoude rivier (grotendeels door vers gesmolten sneeuw gevoed). Het geluid van de stroming van de Soča is overdag maar vooral ’s nachts zeer goed te horen, ideaal om bij in slaap te vallen. En ’s morgens… dan worden we gewekt door gefluit van volgeltjes, puur natuur hier!

Klaar voor een nieuwe episode in de “Typisch”-serie? Terwijl we net zijn gearriveerd en het meeste uit de auto hebben geladen vraagt Valerie me de sleutels. In mijn broekzak natuurlijk! Niet dus. Niet in mijn zijzakken en ook niet in mijn bovenbeen zaken (waar ik normaal altijd de sleutels steek). Een eerste zoektocht levert niks op buiten wat stress en nervositeit. We zoeken harder en vinden na een uur zoeken en speuren niks. De stress neemt toe en we vragen ons langzaam af hoe we hier ooit weg zullen geraken. Van de stress moeten we even afkoelen, ik doe verder met de tent in een te fixen en Valerie gaat effe wandelen naar de rivier met Viktor. Wanneer Valerie terug komt is er nog steeds veel stress en uit pure wanhoop wordt ze handtastelijk en knijpt in mijn billen. En wat voelt ze daar? Juist ja, de sleutels in mijn achterzak, die ik normaal noooooit gebruik. OEF, weg stress en welkom rust.