Het is vandaag zeer vroeg uit de veren want we moeten de boot halen in Zadar.  Het doet pijn maar we komen net op tijd aan.  Althans dat dachten we, de kleine gammele boot zit overladen vol en we moeten ons reppen of de boot is weg (en ook ons voorschot).  Valerie voelt de bui al hangen en we varen weg in mineur.

Het eerste half uur is leuk, we zien eilandjes passeren en wat opspattend water zorgt voor vertier.  Het bootje zit er wel behoorlijk afgeleefd uit, overladen vol en reddingsboeien laat staan reddingsbootje is in de verste verte niet te bespeuren.

Plots komt er wind op zetten.  We waren reeds gewaarschuuwd in de winkel toen we onze tent gingen kopen, in Kroatie kan het fel waaien en vaak steekt een storm van wal over de zee.  De wind wordt heviger en golven hoger terwijl we net in volle zee zitten.  Plots is het niet meer zo leuk en de meeste verdwijnen van het boven dek omdat ook daar nu veel water spat.  Een kwartier later breekt de hel los.  De boot gaat op en neer zoals je alleen in tekenfilms ziet.  Vrouwen en kinderen zijn beneden en rillen van de kou want bij elke golf krijgt iedereen een douche.  Lichte paniek begint uit te breken.  Ik blijf met enkele mannen bovenaan omdat er beneden geen plaats meer is.  Ik verga van de kou en krijg om de minuut een douche.  Dit is niet meer plezant en ik begin me grote zorgen te maken.  Valerie en viktor zijn ergens beneden en aan het gekrijs van kinderen en zelfs vrouwen te horen weet ik niet of ze ok zijn.  Ik kan niet vooruit kijken want de striemende wind en zoute water doen pijn aan mijn ogen.  We hadden deze trip wel wat anders voorgesteld.

Minuten lijken uren tot ik plots Valerie onderaan de trap me zie roepen: je moeten komen, Viktor is ziek.  Ik waan me door de vastklammende en paniekerige mensen, als je je niet vasthoudt lig je gegarandeerd op de grond of erger, over boord.  Valerie is met Viktor in de kleine binnenruimte gesukkeld.  Wat een hel is het daar.  Aan de minibar hangen drie arogantie lullen van Duitsers zo zat als een kanon grappen te plaatsen over de situatie.  Ik  ga tot bij Viktor hij heeft net gekotst.  Twee kinderen wenen luidt en achter mij hoor ik nog gekotst.  Kots op vloer, op de bank, all around.  Het ruikt er als de pest.  Dit is pure armeggedon.

Er lijkt geen einde aan de rit te komen en bij elke golf denken we dat het bootje de dieperik ingaat.  Informatie krijgen we niet.  Ik check nog eens bij Viktor en wat nu, hij is in deze hel in slaap gevallen.  Hoe doe je dat nu weer dacht ik, en ik herinner me plots de andere penible situatie waar we in China in verzeild waren geraakt.  Daar slaagde hij ook in om achter om een motto in het holst van de nacht in slaap te vallen.  Rare kwiet.

De eerste informatie komt aan ons horen, Zadar is terug in zicht en het nog een 20-tal minuten varen.  Het is een opluchtig want iedereen (buiten die drie arrogante eikels) wil ASAP van dit verdomde vaartuig.

We komen gelukkig ongedeerd aan en zijn wat blij dat we aan wal zijn.  Ik ben drijfnat van op het dag en ril van de koude maar ben opgelucht.  Wat een ervaring alweer, pfft, dit moet echt niet elke reis zou zijn hoor, waar gaat dit eindingen.  Veel mensen blijfen in de omgeving van de boot om geld terug te vragen want blijkt dat er ’s morgens een aankondiging was geweest dat het storm was en gelijkaardig boottrips hebben de trip afgelast.  Buiten de duizenden smoesjes lukt het toch om een aanzienelijk bedrag terug te vorderen.  We drinken iets warms en keren vroeger dan verwacht terug naar de camping alwaar we het zeer rustig houden nu.

Ik heb wel de stormkoorden extra aangespannen want hoewel het niet koud is, is de storm ook zeer goed te voelen op de camping en de tent is aan het dansen.  Dat wordt een spannende nacht.  Als afsluiter laten we Viktor nog tweemaal op de mini autos rijden.  Hij vond dit immers het plezantste van de reis en het is ongeloofelijk komisch om zien.  En morgen, dan vertrekken we een dag vroeger dan verwacht huiswaarts.