China 2011 – Dag #52 – Pingyao (平遥), a set on Flickr.
Vandaag de gevreesde transfer per trein van Taiyuan naar Pingyao. We kwamen ruim op tijd naar het station en gingen meteen staan aanschuiven vooraan tussen de dranghekken. We zouden hier dan wel bijna een uur moeten blijven staan maar dat hadden we ervoor over om bij de eersten te zijn om in de trein te stappen. Op die manier wilden we de grootste rush en het meeste geduw en getrek van de Chinezen wat ontlopen. Al gauw stond de hele stationshal propvol mensen, werkelijk een hele massa. Al deze mensen zouden straks op de trein moeten. Onze benen begonnen pijn te doen en het zweet begon in straaltjes van onze gezichten te lopen. Nog eventjes, dachten we. Toen kwam de melding dat de trein vertraging had. Eerst 35 minutenm, daarna 45 minuten. In de massa werden we aangestaard en betast. Rondom ons speelden zich typische taferelen van het Chinese stationsleven zich af: rochelen, spuwen, eten, vuilnis op de grond gooien, huilene kinderen, bedelaars, voorkruipen, over dranghekken klimmen, slapen op de grond, enz.
Toen de poorten eindelijk geopend werden om de massa door te laten naar het perron startte een schouwspel dat niet in woorden te vatten is. Zoiets hadden we echt nog nooit meegemaakt en hopen we nooit meer mee te maken. De trein bleek reeds eivol te zitten en het leek onmogelijk dat al deze extra passagiers zich er nog konden bijwurmen. De dame die aan de deur de ticketjes controleerde riep dat men moest doorschuiven en duwen zodat iedereen erbij kon. Ze voegde de daad bij het woord en duwde eigenhandig de mensen naar binnen. We belandden aan een verbindingsstuk tussen twee wagons, aan een deur. In dit hokje van een halve vierkante meter konden we onze bagage stapelen, de kinderdrager met Vladimir erin neerzetten en dan was er nog net genoeg ruimte over om onze zes voeten te plaatsen. Ik dacht initieel hier even te staan tot alle passagiers waren doorgestroomd tot op hun stoelen maar er bleek geen doorkomen aan. Wij hadden vier zitplaatsen betaald maar konden in de verste verte niet tot bij deze stoelen geraken. Alles zat muurvast, niemand kon nog een stap verzetten. We zijn dus de hele rit van anderhalf uur in deze oncomfortable positie moeten blijven rechtstaan, badend in het zweet en dit terwijl we daarvoor al bijna twee uur hadden rechtgestaan bij het wachten op de trein. We hadden nog geluk dat we naar buiten konden kijken, even verder was er geen uitzicht naar buiten meer en stonden mensen de hele rit naar adem happend in het halfdonker. De kinderen hielden we bezig door ze opeenvolgend koekjes, M&Ms en kersttomaatjes te voederen. Viktor moest al plassen toen we nog in het station waren dus de nood werd wel heel hoog maar dapper als hij is heeft hij het toch volgehouden. Reizen met de trein in China: altijd een avontuur. Maar dit was er toch 1 dat we nooit opnieuw willen beleven!
Met de trein is steeds een beetje reizen, Nmbs hier is niet beter, die rijden soms helemaal niet.
If it doesn’t kill you… goed dat je daar door geraakt bent.Voor hetzelfde geld zat je niet op die trein en wie weet hoe lang was het dan wachten
Jeezes, wakko!