Gestart op 28 maart 2009 en daarnet beëindigd op 27 november 2009: mijn tweede oefenschriftje is vol! Op een dik half jaar heb ik dus ongeveer 55.680 Chinese karakters neergepend. Op naar het derde schriftje dan maar en op naar een derde Hanzidril missie (zie missie #1 en missie #2). Vermits we een ander handboek gebruiken in Antwerpen tov Sint-Niklaas is missie #3 gewijzigd. Er zijn immers een pak karakters die ik moet bijbenen. Mijn nieuwe missie bestaat er dan ook uit om al deze karakters uit de “Integrated Chinese” studieboeken onder de knie te krijgen. Een targetdate voor deze derde missie heb ik niet. Maar het moet zeker en vast lukken voor het einde van het schooljaar.

Er is echter een ander probleem aan het rijzen: gezien we een ander handboek hebben zijn er een pak karakters en woorden uit mijn vorig handboek dat ik niet meer gebruik of oefenen. Ik moet dringend beginnen te herhalen of al m’n Hanzigedril van het afgelopen jaar is voor niks geweest!

Vanmorgen lag er een Gouden Gids voor m’n voordeur. Ik kan me niet herinneren dat wij die op ons vorig adres kregen. Wat is een mens in dit digitale tijdperk in godsnaam met zo’n kloefer van een boek? Telefoonnummers zoek je toch gewoon op ‘t Net of je belt zo’n info nummer en voor je je zin afmaakt geeft men je vaak reeds de gevraagde informatie.

Gelukkig heb ik via een collega een link gekregen waar je je kan uitschrijven om dit boomverslindend en uit een vorige tijdperk stammend gedrocht op te zeggen. Wat ik met dit boek doe, onmiddelijk deponeren bij het papier ren karton I guess. Uitschrijven kan hier: Gents Milieufront.

Ik bleek nog niet goed wakker te zijn deze morgen. Want toen ik de deur toe trok om naar het werk te vertrekken merkte ik dat ik m’n sportschoenen had aangedaan. Toen ik terug binnen wou om ze te wisselen werd het nog leuker: mijn sleutels lagen nog binnen! Daar stond ik dan: ik kon niet in huis en niet in de auto.

Eventjes naar Valerie gebeld, die was echter al vertrokken naar het werk, maar haar gaysm stond niet aan. Mmm. Eventjes naar m’n ma gebeld en die had gelukkig ook een sleutel van ons huis. Ben dan maar even om de krant gelopen en een kwartiertje later kwam ze me “redden”. Ik herinner nog de woorden van m’n ma toen ik nog thuis woonde: “Gij gaat ooit je broek nog eens vergeten aan te doen”.

Alé, om enkele nieuwschierigen tevreden te stellen, de eerste foto’s zijn opgedoken van m’n Taiji sessies. Je vindt de hele collectie op de myspace van Gezondheid brengt Geluk. En eentje krijg je hier kado (zie de perfect yinyang balans: Sang Xilin in’t wit & ik uiteraard in’t zwart! ):

We hebben enkele van onze beste foto’s aan ons Flickr account toegevoegd. Verhaaltjes lezen is leuk, maar het visuele mag ook niet ontbreken he, bij deze:

In navolging van De Grote Sprong, De Grote Hap en De Grote Plas hebben we dan nu De Grote Fiets Voorwaarts. Het is vandaag namelijk vaderdag en kreeg ik een onvoorzien kado van m’n zoon, een beter had ik simpelweg niet kunnen wensen: sedert vandaag kan Viktor alleen en zonder zijwieltjes fietsen! En dat vind ik super!

We hadden de laatste weken al sporadisch geoefend en ook op reis had we samen een paar keer geprobeerd en het ging goed, maar slechts voor enkele trappen. Tot vandaag Valerie er nog eens op uittrok en vol opwinding kwam vertellen dat het eindelijk zo ver is! Dikke dikke proficiat aan onze kleine keizer! Tommeke Boonen, watch out! Want zoals altijd met Viktor, is het van de eerste keer full force!

Koud, wat is het berekoud! En dat voor heel de nacht. Ik en Valerie hebben behoorlijk liggen rillen en dus niet zo goed geslapen. Gelukkig kwam de zon erdoor en werd het een mooie warme dag (+/-24°).

We besloten echter om het vandaag rustig aan te doen. Uit onze vorige reis leerden we immers dat je soms beetje rust moet inlassen als je reist met een (klein) kind en wat tijd om te spelen moet maken. Dus werd er vandaag veel gespeeld, gelezen en gestudeerd (diehard he). In de namiddag besloten we om toch nog eens een frisse duik te nemen in de Nadiža. Het voelde echter nog kouder aan dan de vorige keer maar toch waagden we een plons en zwommen lustig in het rond tussen onze visvriendjes. ’s Avonds werd er nog wat verder gespeeld terwijl Valerie reeds wat inpakte want morgen trekken we verder.

We hebben goed geslapen in het Bed en Breakfast hotel in München. Hoewel er geen family-room meer ter beschikking was, was dit niet zo’n groot probleem: luchtmatras uit de auto en Viktor kon naast ons bed slapen. Een gratis pr0n-kanaal en gigantisch spiegel net voor het bed doen mij vermoeden dat er hier soms spannende nachten te bleven vallen.

Na het ontbijt reden we verder, we verlaten Duitsland en rijden Oostenrijk binnen en vlotjes verder voor een klein stukje Italië. Iets te vlot misschien want we missen de geplande afrit en moeten noodgedwongen peage betalen, maar gelukkig was dat niet zo veel vermits we bij de volgende exit rechtsomkeer maakten. Na het verlaten van de autostrade reden we langs kronkelige wegen eindelijk Slovenië binnen.

We reden verder recht naar “Kamp Koren” in Kobarid (Noord-West Slovenië). Het is een kleine camping, een 50-tal plaatsen, op een bergrand. We installeren ons in de verste hoek, aan de afgrond naar de wilde, azuurblauwe rivier de “Soča”. Een padje naast ons tent leidt recht naar de ijskoude rivier (grotendeels door vers gesmolten sneeuw gevoed). Het geluid van de stroming van de Soča is overdag maar vooral ’s nachts zeer goed te horen, ideaal om bij in slaap te vallen. En ’s morgens… dan worden we gewekt door gefluit van volgeltjes, puur natuur hier!

Klaar voor een nieuwe episode in de “Typisch”-serie? Terwijl we net zijn gearriveerd en het meeste uit de auto hebben geladen vraagt Valerie me de sleutels. In mijn broekzak natuurlijk! Niet dus. Niet in mijn zijzakken en ook niet in mijn bovenbeen zaken (waar ik normaal altijd de sleutels steek). Een eerste zoektocht levert niks op buiten wat stress en nervositeit. We zoeken harder en vinden na een uur zoeken en speuren niks. De stress neemt toe en we vragen ons langzaam af hoe we hier ooit weg zullen geraken. Van de stress moeten we even afkoelen, ik doe verder met de tent in een te fixen en Valerie gaat effe wandelen naar de rivier met Viktor. Wanneer Valerie terug komt is er nog steeds veel stress en uit pure wanhoop wordt ze handtastelijk en knijpt in mijn billen. En wat voelt ze daar? Juist ja, de sleutels in mijn achterzak, die ik normaal noooooit gebruik. OEF, weg stress en welkom rust.

Gisterenavond hadden we de auto reeds ingeladen. En dat viel reuze mee. Kledij, tent, speelgoed, Viktor’s fiets en allerlei andere kampeertoebehoren gingen zonder vele problemen in de wagen.

Damn, ik krijg hier ‘t vliegend schijt van dit toetsenbord, niet azerty noch qwerty maar qwertz en een windows in het Sloveens, leuk.

Anyway, de rit met de wagen ging zeer goed vooruit, zeker in Duitsland. Goed doorvlammen, 150/160 en dan schiet het goed op. Wel oppassen voor de talrijke mercedessen en bmws en porches die je tegen nog veel hogere snelheid passeren. Pure rodeo. Enkel jammer van de vele wegwerkzaamheden, eens je goed op dreef bent kan je weer vertragen. Want als je moet vertragen best doen, we flitsen hier graag want blijkbaar houdt iedereen zich goed aan de beperkingen.

Gelukkig hadden we dus geen file en zagen enkel in tegenovergestelde richting reuzefiles. Vermoedelijk Duitsers die terug kwamen van hun verlengd weekend. Een keer zagen we een aankondiging dat er file was waardoor we besloten en andere route te proberen en dat ging vlot. Vlot ondanks dat we gaan GPS bij hebben, wij ˝doen het˝ nog op de oude manier: papier en kaart, plezier verzekerd, hehe.

Tegen 18u00 kwamen we aan in München in het ˝B&B Neue Messe˝-Hotel. Vermits dit in een zakelijk district lag was daar op zondag geen jota te doen. Dus terug de wagen in een we reden hartje München binnen waar we wat lekkers aten (en dronken) en we verkende een stukje van de stad.

Suprise… morgenvroeg vertrekken we op vakantie. We zullen een drietal plaatsen aandoen in Slovenië (een camping in de bergen, de hoofdstad Ljublijana en een boederij op het platteland) en we gaan ook naar kust in Kroatië (Zadar). We rijden niet in een keer door, we stoppen zowel voor de heen als terugreis in Duitsland (ergens tussen Stuttgart en München). Tot binnen een dikke twee weken!