Om de zoveel tijd proberen we te beginnen met een of andere sport om de gezondheid en conditie op peil te houden. Alleen… het volhouden dat lukt ons vaak niet echt goed. Valerie krijgt soms opstoten om te MTB’en maar dat duurt meestal niet lang, ik heb al een paar keer de fitness-kriebels gehad en dat duurt meestal totdat ik een blessure oploop (meestal m’n rug) en dan ligt het weer voor maanden stil.

Maar we zijn terugvertrokken! Zoals al eerder gemeld is Viktor gestart in de Turnclub op zaterdagnamiddag. Sinds deze week plannen we ook elke woensdag te gaan zwemmen in Puyenbroeck (Wachtebeke). Dat was namelijk deze week reuze meegevallen: Viktor die alleen van de stijle glijblaan naar beneden donderde: plezier en jolijt alom! Valerie die zoekt terug te starten met spinning en ik…

Ik ben sedert twee weken met Taijiquan (太极拳, beter bekent als “Tai Chi”) begonnen. Een “soft” krijgskunst uit China. De “stijl” die ik volg is de Yang-stijl in 24 bewegingen. Als je iemand deze ziet uitvoeren lijkt dat allemaal zeer eenvoudig, maar dat is het dus echt wel niet! Hoewel iedereen wel eens beeldmateriaal zal willen zien, moet ik jullie teleurstelling, dat is er niet. Maar voor wie absoluut niet weet met wat ik nu weer ben begonnen, hier een verduidelijking:

Vorige maand was het mijn verjaardag en naar goede gewoonte krijg ik van m’n vrienden een hoop geschenkbonnen bij mijn uitverkoren e-shop: YesAsia. Uiteraard bestel ik altijd veel te veel en moet ik nog een hoop opleggen bovenop m’n geschenkbonnen (gift certificates) maar toch kan ik daar steeds zeer interessante koopjes doen.

Deze keer waren het een 20-tal artikelen (mix van DVD’s, VCD’s en CD’s). Van Chinese kinderkaraoke over een Mongoolse film (”The Cave of the Yellow Dog“, deze zeer prachtige film/documentaire zagen we reeds in de cinema, aanrader!), Chinese kinderlessen, stevige japanse muziek, een Chinese reisdocumentaire, traditionele muziek, Kung Fu en Taijiquan presentaties, …. Variatie troef en vooral: de komen dagen/weken een zeer leuke zoethouder. Kortom, we zijn weer zo blij als een klein kind dat een ijsje krijgt!

Oh ja, ik heb me gisteren dan eindelijk ingeschreven voor een Taijiquan cursus in Sint-Niklaas. Ik was dit al ruime tijd van plan, maar pas gisteren de daad bij het woord gevoegd. Heb er zelfs opleidingscheques voor besteld, want ook deze cursus komt hiervoor in aanmerking, straf! Later meer hierover.

Heimwee naar het land van het midden.  Zowat elke dag moet ik terugdenken aan onze fantastische belevenissen, ervaringen en indrukken die wij hebben opgedaan in dat prachtige mooie land, China.  De indruk die wij alle drie hieraan overhouden is niet goed te verwoorden.  Geregeld bekijk en lees ik onze blog verhalen opnieuw en mijmer ik weg bij het zien van de foto’s of het lezen van anecdotes.  Het kriebelt dan ook ongeloofelijk om terug te keren naar China en een ding is zeker: zodra de kans er is zijn we weg!

Maar ondertussen proberen we China een beetje naar hier te halen. Drie uurtjes Chinese les zijn al een leuke verademing, chinees koken, thee drinken, chinese decoratie in huis, films, muziek, noem maar op, ze moeten allen de heimwee wat temperen.  Maar dat lukt dus niet.  Waarschijnlijk start ik later deze maand ook nog met Taiji in Sint-Niklaas.   En dat zal ook weer heel leuk zijn… but nothing beats the real thing…

Deze post had ik eigenlijk al een dik half jaar geleden geschreven (17 februari om percies te zijn) maar nog niet gepubliseerd met de hoop dat de heimwee zou sluiten, integendeel dus.  Een jaar na onze reis leek me dan ook de tijd overrijp.  Zo, dat wou ik hier dus even kwijt aan jullie.  Snif snif.

Of in andere woorden uitgedrukt: Viktor heeft vandaag voor het eerst naar het kleuterturnen bij Turnkring Reynaert geweest. Elke zaterdag tussen 13 en 14uur is het kleuterturnen vanaf peuterklas tot derde kleuterklas. Vermits Viktor nog dikwijls praat over de “acrobatenshow in Beijing” (als hij de computer ziet wil hij nog steeds (!) naar onze opnames kijken van die acrobatenshow) maar vooral omdat hijzelf zeer bewegelijk is (koprol en pogingen tot handstand en overslag worden regelmatig uitgeprobeerd), leek het ons dan ook de perfecte uitlaatklep voor hem om “z’n ding te doen”.

En dat is niet alles, want ook ikzelf ben nog enkele jaren lid geweest van diezelfde turnclub en heb regelmatig wedstrijdturnen en gouwtreiningen meegedaan. Het zit dus “in de familie” want m’n ma turnde haar ooit tot Oost-Vlaamse kampioene, zo ver ben ik nooit geraakt.

Toen we om 13u00 aan de turnzaal stonden (het is aangrenzend aan Viktor zijn school en dus schuin over ons huisje, handig!), bleken er iets meer dan een dozijn kleuters te wachten op hun eerste turn uurtje. Bange hartjes (ook van ouders) voor het nieuwe en onbekende. Maar de hoofdleidster van dienst was kordaat: Alle ouders buiten! Viktor stal al onmiddelijk de show om op de turnmat koprollen en vooral halve handstanden uit te proberen tot verbazing van velen, hihi. Toen de deur dicht ging stonden de ouders een beetje onwennig in de gang en druipten uiteindelijk een voor een af. Maar toen de les voorbij was kon het enthousiasme van Viktor niet op. Hij heeft het er dus dik naar zijn zin.

Hier horen we later nog van! Viktor zal binnen een jaar of 16 op de Olymische Spelen van 2024 de Chinese dominatie in de gymnastiek eens op z’n grondvesten laten daveren, de toekomst lijkt dus verzekerd! Mmmm, of ook niet. Zolang hij het maar leuk vind, de rest doet er uiteraard niet toe. Noteer allen wel nu al volgende datum: zaterdag 16 mei 2009 is het turngala van Turnkring Reynaert in de Sporthal in Stekene, daar zullen de gymnasten van alle leeftijden teen en tander tonen. Be there or be square!

Deze morgen was het zover, de grote dag: 1 september. Het begin van Viktors eerste schooljaar. We leefden er met gemengde gevoelens naartoe. Enerzijds is duidelijk dat Viktor een nieuwe uitdaging nodig heeft, dat hij klaar is om deze volgende stap te nemen. Anderzijds wordt hiermee duidelijk dat ons kleine ventje eigenlijk helemaal niet meer zo klein is, het baby is er nu écht wel af.

Juf Erika van de peuterklas in de gemeenteschool Reynaerdijn die hadden we eerder al leren kennen. We wisten al dat het goed klikt tussen Viktor en de juf, en ook tussen onszelf en de juf. Da’s dus al een hele geruststelling. Toch was het afwachten of de eerste schooldag traantjes of plezier zouden geven.

Trots als een pauw droeg Viktor zelf zijn rugzakje toen we de 50 meter korte tocht naar school liepen deze morgen. Deze eerste dag brachten mama en papa het ukje samen naar school. Vanaf morgen zal het papa zijn die deze taak voor zich neemt. Bij aankomst bleek de schoolpoort nog niet geopend te zijn maar na enkele minuten werd de deur door mijnheer de directeur zelve geopend. Viktor slaakte een kreet van opluchting “Schooltje is niét gesloten!”. Dat klonk zeer positief! Ook binnen in de school was onze zoon dolenthousiast. Hij verkende de sportzaal en daar maakten we kennis met Arne, een klasgenootje dat eind november verjaart en na de kerstvakantie samen met Viktor de overstap naar de 1e kleuterklas zal maken.

In de klas aangekomen ging Viktor meteen op verkenning in de zandbak, op de glijbaan, in de autohoek, … Het afscheid was kort en opgewekt. Tot straks mama! Tot straks papa! Terwijl we nog even om het hoekje gluurden zagen we nog net hoe Viktor juf Erika onderbrak tijdens haar gesprek met een ouderpaar. “Ik moet pipi doen! Ik moet pipi doen!”. Als dat maar goed afloopt dachten we.

Na een zeer snelle rit van werk naar huis liepen we vanavond rond 16.45 u met grote passen opnieuw schoolwaarts, bang voor wat we zouden aantreffen. Groot was onze opluchting toen we al vanuit de verte Viktor op de grote glijbaan zagen staan. Myriam, die instaat voor de naopvang was bij hem, samen met enkele oudere kinderen. Tegen al mijn doemverwachtingen in droeg onze zoon nog steeds zijn eigen broek en geen reservebroek van de school na een “ongelukje”. Hij had het telkens mooi gevraagd aan de juf wanneer hij pipi moest doen. Veel verhalen kregen we er niet uitgesleurd, ondanks onze stortvloed aan vragen. Maar dat de eerste schooldag een succes was is wel duidelijk.

Na het avondeten sliep Viktor snel in maar rond 21 u werd onze spruit wakker en sindsdien ben ik al een 5-tal keer terug naar boven moeten gaan om hem opnieuw in bed te leggen. Zijn slaap is erg onrustig. De gebeurtenissen van vandaag hebben kennelijk een grote indruk nagelaten. Hopelijk gaan we alsnog een rustige nacht tegemoet zodat ook de 2e schooldag een succes kan worden.

Afgelopen weekend zijn we afgezakt naar Burcht (Zwijndrecht) voor het Kleur-festival.  Een leuk familiaal en vooral gezellig multicultureel festival met diverse dans (oa Bollywood optreden) en entertainment.  We waren uitgenodigd tijdens ons tuinfeest om hier een bezoekje te brengen en dat konden we met het prachtige weer niet laten natuurlijk.

We dronken overheerlijke Marokkaanse thee en smulden van het Cambodjaanse lekkers dat Vanary had klaargemaakt (ze was kok van dienst in het Cambodjaans eetstalletje).   Ook een cocktail uit Sri Lanka smaakte naar meer.  Misschien dat we hier volgend jaar nog eens langskomen hoor!  Waarom is er in ons eigen dorp zo geen festivalletjes?

Een dikke week geleden hebben we een groot tuinfeest georganiseerd. We hadden namelijk redenen genoeg om te vieren: ons nieuwe huis (met tuin!), mijn verjaardag en 10 jaar lief&leed. Ideaal om vrienden, familie en buren op te trommelen voor een leuke namiddag met een overvloed aan drank & snacks.

Een springkasteel voor de kids zouden de talrijke kinderen wat onder controle moeten houden. En dat bleek een uitstekend idee te zijn! Zelfs voor de grotere kids (oa oma of tante terry en father vik die na twee minuten tomaatrood aanliepen) was het plezant om eens uit de bol te gaan :-).

Een tent moesten we nog op het allerlaatste nippertje gaan huren want het zag er naar uit dat het ook in de namiddag zou regenen en dat was niet voorzien in onze planning. Dus de eerste de beste verhuurfirma afgebeld en gelukkig was er nog net een buitentent beschikbaar (splinternieuw want ze zat nog in de doos en de plastiek). Maar zodra de tent opstond had het natuurlijk niet meer geregend, typisch.

Een PC stond in de tuin voor het nodige muzikale lawaai en naarmate de avond vorderde en de metalen hoofden overbleven werd het nog meer lawaai.

En tenslotte een BBQ die op volle toeren draaide om de overheerlijke zelfgemaakte hamburgers en gemarineerde kippetjes te serveren. (De fastfood ketens kunnen enkel dromen van zo’n hamburgers).

We hebben ons zeer goed geamuseerd die dag en veel plezier beleefd. Zorg voor brood en spelen en iedereen is blij niet waar. De talrijke mooie geschenkjes zijn dan ook door ons zeer hartelijk in ontvangst genomen, spank you all!

Het plan voor deze voormiddag was om naar de kapper te gaan waar zowel ik als Viktor een nieuw coupke zouden krijgen.  Ik heb gisterenavond prentjes van kapsels gezocht en ik ga voor de Sharon Stone-coupe en Viktor voor de korte naar voor gekamde jongenscoupe.  Helaas bij aankomst in de kapperszaak bleek dat het te druk was om ons meteen te helpen.  We zullen deze namiddag terug moeten.  Aangeien we dan toch al in Stekene waren trokken we even naar de Zeeman en het Kruidvat.  In de Zeeman geen problemen, behlave aan de kassa toen Viktor een rol inpakpapier voor een zwaard aanzag.  Hij nam het ding uit de doos en zwaaide er flink mee in het rond tot de rol helemaal slap hing.  Gauw trok ik “het zwaard” uit zijn handen en zette het terug in de doos, maken dat we weg waren!

Bij Kruidvat nog meer afronten.  Viktor weet goed dat er midden in de winkel een grote kikker staat met flikkerende lampjes als ogen en daaronder een hele reeks bakken met snoep.  Meneertje was duidelijk van plan een snoepje te stelen.  Dat was echter zonder zijn moeder gerekend.  Ik vroeg onze uk weg te gaan bij die snoep maar aangezien hij niet luisterde nam ik zijn hand en trok ik hem een eindje van bij de snoep vandaan.  De uk slaagde erin zich los te trekken en zette het op een lopen.  In 1 2 3 was hij verdwenen achter de kassa.  Kordaat beval ik hem daar meteen vanachter te komen, terwijl zeker 10 paar ogen van wachtende klanten op ons gericht waren.  Alweer vertikte meneertje het te luisteren waardoor ik mezelf achter de kassa moest wurmen om de uk er vanachter te trekken.  Luid protest was het resutaat: “Laat mij gerust!  Laat mij gerust!”.  Vervolgens moesten we nog 5 minuten aanschuiven alvorens we konden betalen.  Al die tijd moest ik 1 hand stevig rond Viktors pols houden om te voorkomen dat hij de winkel opnieuw zou inrennen of erger nog, de straat op (zoals hij me in het verleden al es lapte).  4 euro 5 cent betalen met 1 hand is niet makkelijk, dat kan ik je verzekeren!  Als straf vloog de uk thuis meteen het bed in, waar hij quasi onmiddellijk in slaap viel.  Gisteren en eergisteren is hij met oma en opa naar de zee geweest en de vermoeidheid eist zijn tol.  Maar wie stond daar in de winkel met blozende wangen?  Ikke dus.

Net zoals vorig jaar en alle jaren ervoor: het is weer LambikSSSSfeesten en dus mosselen à volenté boefen! Dit maal waren we met een grote bende present (20 man), wat later kwam daar m’n nonkel nog bij met nichten en vrienden en nog wat later nog een hoop familie. Het was er een waar -familie Goossens- feest. Een goede voorbereiding op het “echte” Familie Goossens feest volgende maand (dat slechts om de 4 jaar wordt georganiseerd), volgende maand meer hierover.

Lambikfeesten dus. Eerst even de rommelmarkt afgelopen en wat autootjes met blutskes gekocht voor Viktor en een teevee’tje maar je aan moet draaien en er dan vanalles komt voorbij “gescrolled”, samen voor 2 pleuro. Daarna onze kleine keizer de drie springkastelen eens laten uitchecken. En dat ging goed, na het feest van de dag ervoor had hij er blijbkaar nog geen genoegen van gekregen. Jump ’till death!

Net voor het binnen gaan van het resto vroeg ik aan Valerie: “En, uw mosselsaus bij?”. Want mevrouw wil enkel ECHTE mosselsaus en dus koopt ze telkens haar eigen potje. Maar de pot was vergeten en ik kon er natuurliujk om thuis (volgende keer zwijg ik erover hoor). De mosselen waren trouwens zeer lekker en daarom had ik dan ook drie potten naar binnen gesmikkeld. Bij het hervullen van de potten werd de hoeveelheid wel steeds kleiner, maar goed, ik kon geen “mossel” meer zeggen na het eten (gelukkig wel nog andere dingen).

Aangezien we dit jaar het Argenta-weekend te Centerparks links hadden laten liggen maar toch graag nog es een weekendje erop uit trokken met de nichtjes, gingen we van vrijdag tot en met maandag naar Rabit Hill, ofwel Konijnenheuvel.  Dit is een Landal-park in Nederland, bij de Hoge Veluwe.  Het park is gekend voor de vele konijntjes die er vertoeven, vandaar de naam.  Afgelopen week was het eerste wat Viktor elke ochtend zei: “Vandaag gaan we naar de Konijnenheuvel!”.  Hij was er erg op gebrand!

Bij aankomst vrijdagmiddag trokken we meteen naar de Bistro om onze hongerige magen te vullen.  We moesten helaas lang wachten op een maaltijdje dat weliswaar lekker was maar lang niet voldoende om de honger te stillen.  Niet echt een goeie prijs-kwantiteit verhouding dus.  Kwantiteit was er genoeg wat de wespen betreft.  We werden gewoon bedolven onder die akelige beesten.  Jimmy heeft er zeker 5 doodgemept op de tafel.  Het onvermijdelijke gebeurde: onze uk werd gestoken door een wesp.  In elk geval dat is wat hij zegt.  Er zat inderdaad een wesp op zijn hand en er was een rood vlekje te zien achteraf en Viktor huilde heel hard.  Omdat hij na een paar minuten al stopte met schreeuwen weten we niet zeker of de wesp effectief toegeslagen heeft.

Ons huisje tussen de bossen was leuk maar klein voor 7 personen.  De badkamer was 1,5 m² en bestond uit een lavabo en een douche zonder douchebak waardoor heel de vloer nat was bij elke douchebeurt.  De kindertjes waren door het dolle heen omdat ze met z’n drieën op 1 kamer mochten slapen.  Leto wordt als kleinste van de bende vaak uitgesloten.  De twee groten smeden vaak snode plannen om het dutske te plagen, heel zielig!  Meermaals kregen we van Viktor een concert wanneer Leto zijn fiets of knuffel durfde aan te raken.  Jongens, wat een jaloersheid!  En Leto gooide graag nog wat olie op het vuur wanneer ze over Viktors nagelnieuwe tweewieler riep “Mijn fiets!”.

De eerste dag was Alix pechvogel van dienst.  Ze viel verschillende keren met haar fiets en wanneer ze in het bos van een helling naar beneden wilde lopen smakte ze natuurlijk onderaan tegen het asfalt.  Alweer een mooi concert dus.  De tweede dag maakten we een leuke fietstocht door het Nationaal Park de Hoge Veluwe, werkelijk een prachtig stuk natuur!  ’s Avonds was iedereen erg moe en toen we de drie ukken te slapen wilden leggen, werd onze grootste schrik werkelijkheid.  Ginooke, ons lieve Ginooke die al heel z’n leven lief en leed deelt met onze zoon, die zijn troost en toeverlaat is in de crèche, thuis en overal waar we komen, ook in China, ons lief Ginooke was vermist!  Heel het kot werd overhoop gegooid, werkelijk overal hadden we gekeken.  Het was intussen lang voorbij bedtijd dus Viktor zou de nacht moeten doorbrengen zonder zijn wederhelft.  Een emmer vol tranen werd er gehuild.  Telkens we een nieuwe poging waagden en Vikor naast Alix in z’n bed werd gelegd, vroeg Alix goedbedoeld “Heb je Gino nog niet gevonden?  Ga je zonder hem slapen?”.  Natuurlijk bracht dit het verdriet opnieuw naar boven en wilde Viktor niet gaan slapen.  Rond 21.30 u legden we Viktor ten einde raad in ons eigen bed.  Ik legde nog even de kleren opzij die op het bed lagen.  En wat zat er in Jimmy’s vest?  Onze verloren gewaande zoon, Ginooke.  Eindelijk kon Viktor de slaap vatten.  Ik had echter een onrustige nacht want moest in het midden van twee éénpersoonsbedden liggen tussen 2 snurkers.

Zondag trokken we naar Burger’s Zoo te Arnhem en wie was er nog geen pechvogeltje geweest?  Ons Letooke!  In de Desert-biotoop, tussen de cactussen, viel het dutske uit haar buggy op de grove betonnen vloer.  Ze zag eruit alsof ze een pak slaag in haar gezicht gekregen had: bloedneus, gezwollen voorhoofd en toegetakeld oog.  Wat een zielig hoopje!  We maakten er nog het beste van in de zoo maar voor Leto was het plezier er toch af voor de rest van de dag. Ook Viktor kon aan den lijve de gevaren van de woestijn leren kennen. Ik legde hem uit dat in de woestijn cactussen groeien en dat cactussen stekelige planten zijn. Dat moest hij even onderzoeken. Hij neep en wreef in een cactus die er op het eerste zicht zachtaardig uitzag. Het venijn zat ‘m echter in de uiterst fijne stekeltjes die overal in zijn handen bleven steken. Een hele dag heeft onze kleine keizer nog lopen jammeren en om de beurt heeft iedereen geprobeerd zoveel mogelijk stekeltjes te verwijderen.

Het weekend werd afgesloten met pijpestelen regen. Lang hebben we getwijfeld of we de laatste dag nog een activiteit zouden doen of gewoon rechtstreeks huiswaarts zouden keren. We besloten dan toch maar naar het familiepark Koningin Julia Toren te trekken. Iedereen opgewekt en in blijde verwachting van coole attracties. Groot was onze teleurstelling toen we aan de kassa vernamen dat de inkomprijs ruim 19 EUR bedroeg en alle kindjes moesten betalen, ook Leto en Viktor die slechts 2 jaar zijn. We trokken dus na wat geaarzel terug naar de auto’s die wet net geparkeerd hadden, de kinderen voortslepend. Als alternatief gingen we naar het Toys Museum in Dieren. Het kostte ons een autorit van 2 uur omdat we volledig de verkeerde kant waren uitgereden maar ‘t was toch de moeite. Althans voor ons, iets minder voor de kindjes. We zagen er poppen, attributen en taferelen van kinderseries uit onze jonge jaren: Fabeltjeskrant, Sesamstraat, Dikkie Dik, Vrouwtje Theelepel, the A-team, de Bereboot, Pippi Langkous, … Geweldig! De kindjes mochten in het winkeltje op ‘t einde een souveniertje kiezen: Leto koos een Pingu, Alix een voor mij onbekend figuurtje en Viktor vond zijn gading niet … tot mémé met een grote dikke Dikke Dik kwam aanlopen. Onze uk was meteen verkocht en mijn portemonnee was 20 euro lichter.