Geen Finnair deze keer want de nieuwe vlucht (aaaarrrggghhh) was geboekt via Lufthansa en uitgebaat door Swiss (doet me aan het grootste Belgische faillissement denken, Sabena en Swissair) en dus geen tussenstop in Helsinki maar Zurich. Maar het liep allemaal gesmeerd zodat we zelfs een beetje te vroeg aankwamen in Zaventem. Toen de bagage wat om zich liet wachten voelde ik me direct weer in Belgenland en dacht nog: De bagage jongens zijn weer aan het staken zekers.

Oma en Opa stonden ons op te wachten en trokken grote ogen toen ze de kleinste spruit van de familie zelf zagen stappen. We vertrokken met een baby maar kwamen terug met een dreumesje. De thuis komst was ook enorm aangenaam. Bompa had onze tuin goed verzorgd en heeft er in jaren niet zo goed uit gezien en Moeke heeft heel het huis keurig gekuist. En Oma en opa… die bleven nog even want oma had lekkere oerdegelijke Belgische kost gemaakt (worst met wortelstoemp), dat was smullen.

Ik vond het wel eventjes wennen en de eerste aanblikken in ons huisje gaven me een raar gevoel maar dat was uiteindelijk snel over. Nu eerst wat bijslapen want we zijn al lang wakker en dan volgt alles opnieuw een plaatsje geven en al lichtjes beginnen dromen van een volgende trip.

We hebben heerlijk geslapen in de Y-Loft. Het eerste wat we doen is de stoelen reserveren voor de vlucht vanavond. Wanneer Valerie onze tickets opzoekt bij Ebookers krijgen we “You don’t have any current travels”. Dat is raar. Valerie zoekt verder en vindt gelukkig toch de tickets voor onze vlucht vanavond. Maar er is weer iets eigenaardigs. Vermits we met Finnair vliegen en dus een tussenstop hebben in Helsinki zijn er ook twee vluchten die we moeten hebben. De vlucht van Hong Kong naar Helsinki blijken we niet te kunnen wijzigen, de vlucht van Helsinki naar Brussel wel.

Plots schiet Valerie in grote paniek tot bijna hysterie. We zijn vandaag vrijdag 19 augustus en ons vliegtuig vertrekt inderdaad vandaag. Maar 0u25 wil zeggen ‘s morgens, of liever de nacht van 18 op 19 augustus en niet de nacht van 19 op 20 augustus. Met andere woorden ons vliegtuig is reeds lang vertrokken en zal weldra landen in Helsinki. How on earth is this possible? Ik wist niet dat we zo dom konden zijn. We gaan er al sinds de boeking van onze tickets (december vorig jaar) vanuit dat we vrijdag nacht 19 augustus vertrekken en zaterdag morgend 20 augustus in Belgie zijn. Niet dus. Of eigenlijk toch wel want we hebben nieuwe tickets nodig (groene lach).

Na zoeken en wat paniekerige telefoontjes komt het harde verdict: De vlucht en kosten zijn we onherroepelijk kwijt en we moeten nieuwe tickets boeken. En vermits we uiteraard zo snel mogelijk terug willen vliegen is de prijs van de nieuwe tickets torenhoog. De goedkoopste die we konden vinden is meer dan onze heen- en terugvlucht samen. Aan onze tijdsplanning verandert er niks, we vertrekken ietsje vroeger maar komen bijna op hetzelfde (verkeerd geplande) tijdstip aan in Zaventem. Voor ons budgetplanning is dit een ramp. Binnenkort waffelenbak! (groene lach #2).

Elke reis moeten we wel iets voor hebben. (Vertrek bus in Spanje, Storm op zee in Kroatie, Verloren rijden in Yangshuo, sleutels van de auto in auto, sleutel van dakkoffer thuis gelaten… het lijstje is eindeloos). Het is drie maanden perfect gelopen behalve op de allerlaatste dag, suckssssssss. Ik grapte nog: het lijkt wel of Hong Kong ons niet wil laten gaan (groene lach #3)

Eens de grootste paniek en choque voorbij gaan we eten bij het restaurantje waar we in het begin van onze reis altijd ons noodle-ontbijt hadden. Ook hier herkennen ze ons en begroeten ons met een brede glimlach. Eventjes zijn we onze financiële domper vergeten. Veel lol zal er vandaag niet meer inzitten dus we checken uit en gaan direct de bus (A12) op richting luchthaven. We zijn dan wel veel te vroeg maar de HKIA is zo groot dat je hier gerust was uurtjes kunt vertoeven. Straks de boarding om iets voor 23u00. Hopelijk wordt het geen al te vermoeiende vlucht. De volgende post zal vanuit Belgenland zijn… hopelijk. (groene lach #4)

Deze voormiddag checkten we uit bij Novotel en bewogen ons per metro naar onze gekende stek aan het einde van HK Island: de Y-loft. Hier logeerden we in het begin van onze reis al 7 nachten dus het voelde behaaglijk vertrouwd aan. Slechts 1 nachtje zullen we hier verblijven.

In de namiddag genoten we van een boottocht van een uur met de Star Ferry. De wind waaide in onze haren en de boot schommelde bij momenten behoorlijk stevig. We snoven de frisse zeegeur op en droomden weg bij het zien van HK’s skyscrapers.

Het laatste avondmaal namen we in een eveneens vertrouwd restaurant: de Haka Hut. Ze herkenden ons daar meteen en zeiden dat Vladimir zo gegroeid was. Inderdaad, de vorige keer kwamen we met 3 mensen en een baby, deze keer zat Vladimir op een verhoogde stoel mee aan tafel, als een echt mensje Het baby is eraf, hij is nu op en top dreumes en hij smulde mee van de lekkere zoetzure gerechten.

‘s Avonds kropen we in ons comfortabele bed. De stoelreservering voor ons vliegtuig huiswaarts van volgende avond die lieten we voor morgen want we waren moe.

Ik begin de dag goed met tijdens het ontbijtbuffet Westers, Chinees en Indisch mooi op een bord te mengen. Later op de dag eten we ‘s middags nog in een Japans Tepanyaki restaurant en ‘s avonds in een Vietnamees met uitzicht op de skyline of Hong Kong Island. Kwestie van wat gevarieerd te eten.

Vandaag gingen we de metro op tot aan Diamond Hill station. Daar hadden we drie maand geleden namelijk een zeer leuk openlucht zwembad ontdekt dus gingen we daar nog een keertje naar toe. In de namiddag ging moeder de vrouw met slapende baby winkelen in een grote Shopping Mall terwijl ik en Kleine Keizer naar de Cantonese versie van Cars 2 keken in de cinema.

Als laatste activiteit zouden we nog een rondvaardje doen met de Star Ferry maar aangekomen op de pier lieten we ons verleiden door reklame van een mega speelgoedwinkel. Het was er het paradijs met bv. een grote afdeling met alleen maar Cars merchandising. Je kan het zo gek niet bedenken of ze hebben het daar, ja zelfs een Cars Monopoly versie. Hong Kong is nu eenmaal een shopping paradijs dus laten we ons weeral gaan en kochten leuke speeltjes voor de kindjes. Geen beyblades voor Viktor, neen, veel beter deze keer: een heuse gigantische Beyblade battle arena. Hoe we dat gaan meekrijgen, euh, daar denken we liever eventjes niet aan.

Waar we wel aan denken is dat het morgen onze laatste volledige dag is. De laatste dagen hier in Hong Kong vliegen voorbij, veel sneller dan we hadden gedacht.

Een uitgebreid en lekker ontbijtbuffet, dat is lang geleden. Het is dan ook het eerste waar we aan denken als we ontwaken. In guesthouses kan je namelijk meestal kiezen uit een drietal ontbijten met bijna altijd eieren. Op die drie maand hebben we dan ook gigantisch veel (te veel) eieren gegeten. Vandaag is het dus ontbijtbuffet bij Novotel en dus smullen we naar hartelust. Maar eieren, die kwamen niet op ons bord.

Na de aankoop van een lensdop (kwijt gespeeld) liepen we naar het King’s Park. Maar het park was teleurstellend en dus nemen we de taxi naar ons geliefd park, Kowloon Park. De kindjes konden daar naar hartelust spelen terwijl ik gebruik maakte van de gratis wifi in het park. Blijkbaar moet je hier in het Novotel veel betalen voor internet en dat terwijl we in goedkope guesthouses altijd gratis wifi hebben gehad, dat is een tegenvaller. Het spelen werd echter onderbroken door een plotse hevige regenval.

Toen de regen was gestopt wandelden we door wat minder bekende en dus meer Chinese straten tot aan Temple street. Hier waren de verkopers nog alles aan het klaar zetten voor de avondmarkt. Toch zagen we een koopje voor Viktor: 4 blinkende beyblades voor amper 4,5 euro, dat konden we niet weerstaan. Het was nog even spannend toen we een jonge gast zagen rennen voor zijn leven. Maar hij werd snel ingehaald door anderen en op de grond gemept. Hij had blijkbaar de portfeuille van een oud mijnheertje dat puffend en hijgend achterop liep gestolen. Medestaanders hebben hem kunnen overmeesteren en leverde hem uit aan de toegesnelde politie. Viktor stond op de eerste rij en was behoorlijk onder de indruk. Toen het tijd was voor het avondeten gingen we een willekeurig gebouw binnen en begaven we ons naar een willekeurge verdieping. We lieten ons verrassen en kwamen uit bij een Koreaans restaurant. We hebben nog nooit Koreaans gegeten dus daar naar binnengeglipt. Het was er een soort van tafelBBQ en dus konden we zelf al onze vleesjes en groenten bakken. Het was wel wat zoeken in het begin want men sprak er geen Engels of Mandarijns, enkel Cantonees. En daar versta ik geen jota van.

Afsluiten van deze dag deden we door naar de Ladies market te gaan. Een andere lange voetgangers straat met honderden kraampjes en dus brol, broller, brolst. En naast al de brol: druk, drukker, drukts. Als het donker is en iedereen heeft gedaan met werken wordt het al drukke Hong Kong nog veel drukker. Een mierennest is het ‘s avonds waar je gewoon met de stroom moet meelopen of je wordt verzwolgen. Voor Viktor kochten we een superman zwempak met cape. Zwempak of niet hij wou het aandoen en dus liepen we met superman rond in Hong Kong. Scheef zicht.

Vaarwel Yangshuo. Vaarwel prachtige karstpieken. Vaarwel redders in nood. Het was een zeer leuk weerzien en wie weet komen we ooit nog eens terug. Maar vandaag gaan we terug naar onze meest geliefde stad, Hong Kong. We nemen afscheid van de guesthouse dames en de Nederlandse interim-baas. Een leuke kerel en net afgestudeerd als sinoloog aan de unief in Leiden. Hij deed dat goed.

China Southern Airlines (中国南方航空) vliegt ons recht naar Hong Kong. Voor de eerste keer op onze reis vertrekt ons vliegtuig stipt op tijd en bovendien komen we zelfs 20 minuten te vroeg aan. Dat is te veel van het goede en dus hebben we pech bij de bagage: de buggy is zoek. Na lang zoeken en navragen blijkt hij ergens in een hoekje te zijn afgezet.

Deze keer geen taxi zoals drie maand geleden en ook niet met de MTR Express (metro) maar met de bus (A22). Het is de goedkoopste en een zeer eenvoudig transfer. Met de bus zien we de gigantische haven met tien duizenden containers langzaam passeren, de fenomenale skyline van Hong Kong island, de heuvels, jachten in de zeehaven, etc. We genieten van de rit en voelen ons thuis.

Na afstappen aan de 4de halte is het nog enkele honderden meters wandelen gepakt en gezakt door de drukke stad, op de drukste baan van Kowloon, Nathan Road. We zitten immers in het Novotel-hotel. Het einde van onze reis willen we in ‘stijl’ afsluiten en dus kiezen we voor luxe. We nemen nog een avondmaal in het hotel zelf en gaan vroeg naar bed. Het viel me trouwens op dat er heel veel Chinese families in het restaurant van het hotel zaten, allemaal hadden ze een fles rode wijn op tafel. Maar overal bleven de glazen en de flessen half vol achter. Ik zag zelfs niemand effectief van de wijn drinken, bizar. Maar zelf zijn we mss ook wel bizar: 3 maand ongeschoren met afgeknipte legerbroek steek ik toch wat af van het chiquere volkje dat hier logeert.

Op deze laatste dag wilden we opnieuw fietsen. De meeste uitgestippelde fietsroutes hadden we ondertussen reeds gedaan dus heb ik zelf een route uitgetekend. We zouden eerst naar het nabijgelegen stadje Baisha rijden dan een klein stukje verder naar het mooie Shangri-la, eventjes terug naar Baishai en daarna een heel traject oostwaards langs kleine boerengehuchtjes.

Aangekomen in Baisha waren we echter al volledig buiten adem, de zon was moordend. In Baisha is het op zondag marktdag en dat zorgt altijd voor vertier. Eerst aten we nog een stevige en lekkere pot noedels in een klein noedelstalletje, daarna bezochten we de markt waar we dezelfde taferelen zagen als in Fuli. Terwijl er in Fuli nog sporadisch een westerling ronddwaalde, waren we hier helemaal alleen als niet-Chinees. Zelfs Chinese toeristen waren hier niet te bespeuren, die zaten allemaal in een bamboo vlot.

We waren echter behoorlijk uitgeput door de rit naar Baisha dat we de rest van mijn traject toch maar niet gingen doen. We reden terug naar het hostel via de Jinlong burg over de Yulong rivier. Voor de zoveelste keer hoorden we “Bamboo, sir? Bamboo?” met als repliek “No bamboo”. Ik kan het woord bamboo niet meer horen or ruiken!!!

Onze voorlaatste volledige dag in Yangshuo was goed gevuld. We vertrokken goed op tijd met de fiets en bezochten een park met een gigantische Banyan boom (Big Banyan). Deze boom zou honderden jaren oud zijn (geplant in de Sui Dynastie dat is ergens tussen de jaren 581 en 618) en was werkelijk indrukwekkend om te zien. In het park was verder nog wat typisch Chinese animatie zoals de mogelijkheid om zelf een bamboevlot te besturen (hetgeen Viktor en ik dan ook gedaan hebben), makaken met kleren aan, kledij van etnische minderheden die je kan aantrekken om daar dan wat foto’s mee te nemen, een buffel om op te zitten en ook weer een foto van te nemen enzovoort.

Na dit niet zo spectaculaire park (op de boom na) bezochten we een tempel (Jianshan Temple) die evenmin spectaculair was maar omdat hij op de weg lag deden we hem toch aan. Vervolgens een grotbezoek (Assembling Dragon Cave – 聚龙潭). Zo rustig als het was bij ons vorige grotbezoek, zo druk was het nu. Het was weer een op en top Chinese ervaring. De grot werd overspoeld door groepen Chinezen met gidsen die in megafoons schreeuwen. Het is er schouder aan schouder schuiven over de paadjes met behoorlijk wat geduw en getrek. Een grot van miljoenen jaren oud met zoveel moois binnenin zou bij ons goed worden beschermd tegen vernieling. Hier echter lopen mensen te eten en te drinken in de grot. Er zijn zelfs pick-nicktafeltjes binnenin. Vuilnis wordt natuurlijk gewoon achtergelaten waar het valt. Stalagmieten en -tieten worden door jan en alleman bepoteld. Aan het eind van het bezoek werd de massa dan door een hele resem kraampjes met koopwaar geleid. Er was geen ontsnappen mogelijk, ook wij moesten erdoor.

Als laatste op de route lag de beklimming van Moon Hill, een pittig stukje klimmen met als beloning een heel mooi uitzicht op de omgeving en op de vreemd gevormde rots. Liters vocht werden weer uitgezweet en de plaatselijke verkoopsters sloegen daar weer goed munt uit. 5 kuai vroegen ze voor een klein flesje water, 10 zelfs voor cola of mangojuice. Toen Viktor een flesje omstampte en de helft eruitliep op de grond konden ze dit enkel toejuichen, nu konden ze ons nog een flesje verkopen!

Na de fietstocht terug naar het guesthouse (we deden een raceje) waren we behoorlijk uitgeput en erg hongerig. We namen een verfrissende douche en vervolgens een taxi naar het centrum naar een goed maar duur restaurantje. De gerechten kosten elk zoveel als een gemiddelde Chinese maaltijd voor ons allen samen zou kosten. We kozen dan ook een westers restaurant met westerse prijzen. Jimmy nam een pizza, Viktor schnitzel met slaatje en frieten en ik en Vladimir gingen voor de authentieke Deutsche Bratwurst mit Kartoffeln und Saurkraut. Mmmmmmmm, heerlijk! Vladimir had 3/4 worst op en een halve schnitzel. Daarna viel hij boenk in slaap in zijn buggy.

De avonturen van Jimapore en de 3 V’s gaan ook vandaag weer verder. We besluiten een echte hike route te doen die vlak aan het guesthouse start, “Lost World Plateau” genaamd. Enkele korte maar krachtige aanwijzingen zijn onze leidraad. De tip om goede stapschoenen aan te doen en best een lange broek negeren we volledig.

Het eerste stuk gaat vlot hoewel de zon al branderig boven onze hoofden schijnt. Daarna volgt volgens de aanwijzig een klim naar boven tussen twee pieken. Deze klim is al iets leuker: tussen de rotsen omhoog klauteren. Het zweet staat in onze schoenen maar eens boven geraakt komen we inderdaad aan een prachtig plateau dat eenzaam verscholen ligt en omringd is door karstpieken. We zijn in extase en dartelen rond als hertjes.

Daarna moeten we eerst een strook met doornstruiken doorwaden om een nauw pad te vinden. Dat is gemakkelijker gezegd dan gedaan, tussen de grote piekers door banen we ons een weg en beginnen aan de afdaling. Maar van een pad is nauwelijks sprake. Het padje is totaal overwoekerd met metershoge doornen, bamboo, lisgras. Het eerste kwartier was nog beetje plezant en avontuurlijk maar dan hebben we het wel gehad. Viktor en Vladimir vinden het al helemaal niet meer leuk en hun gebrul en geween doorklinkt tot in Yangshuo city. We gaan echter dapper verder en na bijna een uur van vallen en opstaan, stevige prikkers van je benen tot in je oren slagen we er uiteindelijk toch in ergens beneden te geraken. We zijn blij dat we dat woeste stuk achter de rug hebben. Mijn tshirt kan ik letterlijk uitwringen zoals een natte dweil en eens terug in het hostel nemen we de tweede douche van de dag.

Daarna hebben we nog voor de tweede keer lekker gaan eten in een concurrerend Nederlands guesthouse (zelfde opzet, “Giggling Tree” genaamd) Het eten lijkt ons daar beter. We fietsen nog even langs kleine padjes maar ze lopen bijna allemaal dood en dus geen groot avontuur meer vandaag, dat zal voor morgen zijn.

Nadat de kindertjes hun hartje hadden opgehaald in de speelruimte en zich goed geamuseerd hadden met Legoblokken, hobbelpaard, knuffelschildpad en piratenboot vertrokken we tegen de middag op wandeltocht. Met een rudimentair plan in de ene hand en een fles water in de andere konden we op pad. Er waren weer veel leuke dorpstaferelen te zien: een boer die zijn buffel naar de graasweide bracht, een troep eenden met kuikens op wandel, oude vrouwen die de rijstoogst op het erf lieten drogen, water pompen om de groenten te wassen enz. Het was onze bedoeling de rivier over te steken alleen wisten we niet waar er zich een brug bevond. We liepen dus maar lukraak een smal paadje op dat richting rivier liep. Het leidde ons tussen rijstvelden, limoenbomen en vele andere (ongekende) gewassen. We moesten goed uitkijken dat we niet in de modder vielen. Ook het gevaar van insecten en slangen loerde om de hoek. Viktor vond dit avontuurlijke pad geweldig! Helaas lukte de eerste poging niet. Het pad dat smaller en smaller werd hield uiteindelijk op te bestaan en we moesten helemaal op onze passen terugkeren.

Een tweede poging bracht ons wel tot aan de rivier en wel op een plek waar een dam was. Je kon er dus in principe de rivier oversteken maar dan wel tussen de vele bamboevlotten, op een stenen boord die in het water lag en dus zo glad als een paling. Ik heb even getest of dit te doen was (eerst fototoestel en gsm in bewaring aan Jimmy gegeven) maar op het punt waar de bamboevlotten de oversteek maakten was de stroming veel te sterk. We zouden meteen door het water meegesleurd worden. Te voet oversteken zou duidelijk niet lukken. Dus porden we een plaatselijke vrouw aan en die verplichte haar zoon die net lekker aan het zwemmen was om ons voor 20 kwai naar de overkant te brengen op het bamboevlot. De 10-jarige knaap deed dik tegen zijn zin wat zijn moeder hem vroeg. Was me dat een belevenis! We dachten dat we het er nooit droog vanaf zouden brengen. Bye bye fototoestel van 1.000 euro en bye bye Jimmy met Vladimir in de kinderdrager.

Als bij wonder slaagden we erin ons evenwicht te bewaren en veilig en wel voet aan wal te zetten aan de andere oever. Tot onze verbazing vonden we hier geen pad. Geen paniek, dachten we, we zullen het pad zo dadelijk wel te zien krijgen. We moesten ons dus een weg banen door de modder op een richel van 10 cm breed. Na een kwartier was er nog steeds geen pad te zien. We ontmoetten twee boerinnen en Jimmy haalde zijn beste Chinees boven. De boerinnen bevestigden wat we al vreesden: hier liep helemaal geen pad, hier was eigenlijk helemaal niets, behalve wat boerderijen en vooral veel rijstvelden. We ploeterden dus verder naar de huizen toe. Dit was me echt wel een ini-mini-gehuchtje. Spelende kinderen hielden halt en riepen ons toe, van op een veilige afstand wel te verstaan. Pas toen we met hun moeder aan de praat waren durfden ze dichterbij te komen. Ook deze vrouw liet verstaan dat hier helemaal geen weg of pad was en ze stelde voor ons met haar vlot opnieuw naar de overkant van de rivier te brengen. We stemden toe en voor nog eens 20 kwai stonden we even later op 100 m van waar we daarvoor waren overgestoken. Onze wandeling was dan niet zo imposant wat het aantal km betreft maar avontuurlijk was ze zeker!