Deze maand volg ik dus twee avonden in de week een workshop bij Sang Xilin. Deze juffrouw werd door m’n Taiji leraar uitgenodigd om een maand lessen te komen geven. Het is nu het derde jaar dat er door Thomas mensen uit China naar hier worden gehaald om een intense Taiji cursus te kunnen volgen in eigen land.

Ik heb al een half jaartje Taiji Chen stijl er op zitten dus ik dacht dat het wel best mee zou vallen. Jawadde, Sang Xilin weet van aanpakken! Geen opwarming nodig, direct GAAN. Na een kwartier was ik al kletsnat van het zweet. Heavy. Maar oh zo leuk. Zij zou de Chen stijl in een iets stevigere manier brengen, iets meer verwijzingen naar Gongfu. Les krijgen van een Chinees/Chinese die de sport door en door kent is een waar genoegen en zoals m’n leraar het zo schoon kan zeggen: “een ware bron van kennis”. Het was een zeer intense avond en ik heb er al veel uitgeleerd… in een wip waren die twee uurtjes voorbij. Ik kijk al uit naar woensdag.

Er zijn er hier die al lang wachten op beeldmateriaal. Wel, dat zal er weldra aankomen, want er zijn een paar fotootjes genomen deze avond.

Onze eerste stappen zijn gezet voor onze volgende grote reis! We zouden namelijk dolgraag voor enkele maanden Noord-Oost Azië willen rondtrekken: Mongolië, China en Japan. Hoewel Valerie er nog een stukje Zuid-Oost Azië bij wil, zijn we dus nog niet 100% zeker van het traject. De eerste aanvragen zijn alvast verstuurd: Valerie zou tijdskrediet nemen gedurende die periode en ik wil gebruik maken van mijn ouderschapsverlof voor Viktor. Het is echter niet voor onmiddelijk hoor, ‘t zou ergens midden 2011 zijn, net voor dat Viktor naar het eerste schooljaar moet en dus schoolplichtig is.

We zijn nu reeds stilaan bezig met het verzamelen van interessante informatie (bezienswaardigheden, bereisbaarheid van bepaalde gebieden, overnachtingen, etc…). Hoewel het nog bijna twee jaar verwijderd is van nu, kriebelt het al enorm! Gelukkig hebben we veel geleerd uit onze vorige reis en dus zoeken we deze keer zoveel mogelijk zelf te regelen, maar dat vergt veel tijd en planning. Echte backpackers zijn we nu ook weer niet en reizen met kleine kinderen vergt nu eenmaal enige structuur en planning als je wat comfortabel wil rondreizen.

Waarom zijn er toch zoveel mooie plekjes op de wereld, ons nietig bestaan is gewoon veel te kort om dit allemaal te kunnen zien en ervaren. Maar wij proberen in elk geval er zoveel mogelijk uit te halen . Want we hebben veel plannen, te veel plannen, maar goed, dromen staat vrij hé.

Collega’s kunnen getuigen… elke middag lijd ik aan een soort Obsessive compulsive disorder. Sedert eind vorig jaar tot nu dril ik tijdens de middag (en thuis tot een stuk in de nacht) zeer obsessief mijn Chinese karakters. Een eerste missie had ik begin april succesvol afgerond en nu een viertal maand later is dan eindelijk ook de tweede missie afgerond: Ik zou nu alle karakters die ik ooit in de afgelopen vier jaar leerde van binnen en van buiten moeten kennen: schrijven, lezen, uitspraak, etc. Dat het zeer intensief was kan ik aantonen door mijn volgeschreven schriftje. Telkens ik dat vol trots aan iemand laat zien krijg ik echter steeds een blik terug van “omg” of “wtf”.

Daarnaast heb ik ook de laatste vier weken een tekenfilmpje vertaald, “真妈妈假妈妈“. Het duurt een 15-tal minuten en is een zeer luchtig verhaaltje over een kindje dat wordt gevonden en het achterhalen van de echte moeder. Ook dat was een helse taak: eerst de karakters proberen te herkennen en overtikken, de niet gekende (en het waren er veel) karakters opzoeken in een woordenboek (en het opzoeken van Chinese karakters gaat niet zo vlot als bij het romeinse alfabet), en dan nog een juiste vertaling er proberen uit te schudden. Maar het is uiteindelijk wel gelukt en het heeft mij enorm véél bijgeleerd, dus héél nuttig.

En nu? Blijven drillen, want het is zo vlug weer vergeten die Chinese karakters. Eerst wil ik nog enkele Chinese liedjes van buiten kennen alsook de grammatica en teksten herhalen. Daarna ben ik klaar voor mission #3: het op m’n eentje afwerken van lesboek 2, wat wil zeggen dat ik 3 teksten zelfstandig zal moeten leren. Hoewel dat een beetje zal afhangen van de volgende cursus die ik zal starten in september, wie weet zitten ze niet zo ver (of net wel). En ondertussen zoek ik nog een tekenfilmpje te vertalen, want dat is echt wel een leuke manier om te studeren. Het worden weer intense studeertijden.

Terwijl ik vorige maand nog naar Dir en Grey ging kijken in zaal “Tivoli Oudegracht” in Utrecht (Nederland) was het gisteren, zondag, de beurt aan D’espairs Ray… in zaal “Die Kantine” in Keulen (Duitsland)! Naar dit concert keek ik al een tijdje uit want de groep leerde ik een drie jaar geleden kennen en staat sindsdien op nummer 2 van mijn meest beluisterde artiesten.

Er dook echter een klein probleemje op, mijn vast mede concertganger, Tits was ziek en moest ik ofwel alleen gaan (wat niet zo leuk is gezien het een 2,5 uur rijden is) ofwel iemand anders zo gek krijgen om mee te gaan naar een Japanse industrial-achtige metalband. Gelukkig ken ik er wel een paar die zo gek zijn en dus vergezelde DeathKnight me naar Cologne om de band (en het publiek (pirates, har har har)) aan het werk te zien.

Het concert was super. Integenstelling tot vorige keer op Dir en Grey zat het geluid en mix wel goed en werden de drums & guitars lekker maar mooi in je oren gestampt: power! De sfeer in de zaal zat er duidelijk in en de gebruikelijke flauwgevallen tienermeisjes ook. De band zelf die had er veel zin want liepen en sprongen als gekken in het rond. Ze speelden een 2-tal uur vol wat eigenlijk dus behoorlijk lang is maar het stak geen seconde tegen. Visual Kei is mss een hype en rage aan het worden, er zitten in elk geval schitterende groepen en muziekanten tussen.

Hoe het klinkt… zo ongeveer:

Dit is het dan. Vier jaar lang ben ik elke donderdagavond naar de Chinese avondles geweest. 460 lesuren later heb ik dan m’n officiele certificaat van het Chinees richtgraad 1. YOEPIE!!! En dat luidt tevens het einde in van de opleiding in Sint-Niklaas. F*CK!!!!

Wat nu?! Enkel in de grote steden kan ik een verderzetting doen van mijn opleiding. Leuven en Brussel zijn op dit moment “out of my reach”, te ver dus. Blijft dus Gent en Antwerpen. In Gent zou het dan nog 1 jaar extra zijn dat ik kan doen (een vijfde jaar) en vermits ik al een poosje in Gent werkt zou het ook zeer vlot bereikbaar zijn. Of Antwepen. Dat is echter minder vlot bereikbaar voor mij maar daar is het voor de real freaks (like me!): hier twee avonden per week en groepen met een flink niveau en zeer gemotiveerd. Dat zou willen zeggen dat ik op korte tijd veel meer zou kunnen leren, zeer interessant dus! Maar dan is er ook nog dat Japans. Dat sluimert ook al jaren in m’n hoofd om daar wat basis van mee te pikken. Is nu de tijd rijp hiervoor? Hoewel ik die vier jaar chinees niet wil weggooien en ik dat dus ook wil en moet blijven oefenen. En Japans en Chinees tegelijk… euh… like… mss beter niet.

Maar ik heb nog m’n andere lessen, de Taijiquan lessen. En die wil ik ook niet opgeven. Het begint nu een beetje te gaan (en volgende maand intense workshop van twee avonden per week) en dus wil ik dit ook verderzetten. Een avond Taiji en twee avonden in Antwerpen, dus is echter te veel van het goeie. En mag ik gewoon niet . Dan ben ik helemaal niet meer thuis in de week voor vrouw en kind. Anderzijds heeft m’n lerares me ook voorgesteld om eventueel af en toe af te spreken om wat privé-les te krijgen. En dat lijkt mij ook zeer interessant (vooral voor het spreken en luisteren, iets wat ik veel te weinig doe en dus niet zo goed kan). Privé-les geeft echter geen recht om educatief verlof. En het is dat educatief verlof dat ik de afgelopen vier jaar zeer goed heb kunnen gebruiken als extra studeertijd, en dat werpt zijn vruchten af!

Ik loop al een paar weken te piekeren en na te denken hierover, maar om een lang verhaal kort te maken, hier zijn de (voorlopige plannen): Taiji blijf ik doen, en ik ga een jaar in Gent de onnozelaar uithangen, aangevuld met eventueel wat privé-les. Als ik in Gent niet verder kan doen, kan ik het schooljaar 2010-2011 naar Antwerpen voor de vervolmaking van het Chinees, wat ik dan met m’n Taiji doen, dat weet ik nog niet. Maar ik weet wel een ding zeker: dat Chinees ben ik nog niet beu, integendeel, na vier jaar ben ik nog nooit zo enthousiast geweest. Chinese… love it or hate it. I adore it!

We hebben enkele van onze beste foto’s aan ons Flickr account toegevoegd. Verhaaltjes lezen is leuk, maar het visuele mag ook niet ontbreken he, bij deze:

In navolging van De Grote Sprong, De Grote Hap en De Grote Plas hebben we dan nu De Grote Fiets Voorwaarts. Het is vandaag namelijk vaderdag en kreeg ik een onvoorzien kado van m’n zoon, een beter had ik simpelweg niet kunnen wensen: sedert vandaag kan Viktor alleen en zonder zijwieltjes fietsen! En dat vind ik super!

We hadden de laatste weken al sporadisch geoefend en ook op reis had we samen een paar keer geprobeerd en het ging goed, maar slechts voor enkele trappen. Tot vandaag Valerie er nog eens op uittrok en vol opwinding kwam vertellen dat het eindelijk zo ver is! Dikke dikke proficiat aan onze kleine keizer! Tommeke Boonen, watch out! Want zoals altijd met Viktor, is het van de eerste keer full force!

Het is vandaag zeer vroeg uit de veren want we moeten de boot halen in Zadar.  Het doet pijn maar we komen net op tijd aan.  Althans dat dachten we, de kleine gammele boot zit overladen vol en we moeten ons reppen of de boot is weg (en ook ons voorschot).  Valerie voelt de bui al hangen en we varen weg in mineur.

Het eerste half uur is leuk, we zien eilandjes passeren en wat opspattend water zorgt voor vertier.  Het bootje zit er wel behoorlijk afgeleefd uit, overladen vol en reddingsboeien laat staan reddingsbootje is in de verste verte niet te bespeuren.

Plots komt er wind op zetten.  We waren reeds gewaarschuuwd in de winkel toen we onze tent gingen kopen, in Kroatie kan het fel waaien en vaak steekt een storm van wal over de zee.  De wind wordt heviger en golven hoger terwijl we net in volle zee zitten.  Plots is het niet meer zo leuk en de meeste verdwijnen van het boven dek omdat ook daar nu veel water spat.  Een kwartier later breekt de hel los.  De boot gaat op en neer zoals je alleen in tekenfilms ziet.  Vrouwen en kinderen zijn beneden en rillen van de kou want bij elke golf krijgt iedereen een douche.  Lichte paniek begint uit te breken.  Ik blijf met enkele mannen bovenaan omdat er beneden geen plaats meer is.  Ik verga van de kou en krijg om de minuut een douche.  Dit is niet meer plezant en ik begin me grote zorgen te maken.  Valerie en viktor zijn ergens beneden en aan het gekrijs van kinderen en zelfs vrouwen te horen weet ik niet of ze ok zijn.  Ik kan niet vooruit kijken want de striemende wind en zoute water doen pijn aan mijn ogen.  We hadden deze trip wel wat anders voorgesteld.

Minuten lijken uren tot ik plots Valerie onderaan de trap me zie roepen: je moeten komen, Viktor is ziek.  Ik waan me door de vastklammende en paniekerige mensen, als je je niet vasthoudt lig je gegarandeerd op de grond of erger, over boord.  Valerie is met Viktor in de kleine binnenruimte gesukkeld.  Wat een hel is het daar.  Aan de minibar hangen drie arogantie lullen van Duitsers zo zat als een kanon grappen te plaatsen over de situatie.  Ik  ga tot bij Viktor hij heeft net gekotst.  Twee kinderen wenen luidt en achter mij hoor ik nog gekotst.  Kots op vloer, op de bank, all around.  Het ruikt er als de pest.  Dit is pure armeggedon.

Er lijkt geen einde aan de rit te komen en bij elke golf denken we dat het bootje de dieperik ingaat.  Informatie krijgen we niet.  Ik check nog eens bij Viktor en wat nu, hij is in deze hel in slaap gevallen.  Hoe doe je dat nu weer dacht ik, en ik herinner me plots de andere penible situatie waar we in China in verzeild waren geraakt.  Daar slaagde hij ook in om achter om een motto in het holst van de nacht in slaap te vallen.  Rare kwiet.

De eerste informatie komt aan ons horen, Zadar is terug in zicht en het nog een 20-tal minuten varen.  Het is een opluchtig want iedereen (buiten die drie arrogante eikels) wil ASAP van dit verdomde vaartuig.

We komen gelukkig ongedeerd aan en zijn wat blij dat we aan wal zijn.  Ik ben drijfnat van op het dag en ril van de koude maar ben opgelucht.  Wat een ervaring alweer, pfft, dit moet echt niet elke reis zou zijn hoor, waar gaat dit eindingen.  Veel mensen blijfen in de omgeving van de boot om geld terug te vragen want blijkt dat er ’s morgens een aankondiging was geweest dat het storm was en gelijkaardig boottrips hebben de trip afgelast.  Buiten de duizenden smoesjes lukt het toch om een aanzienelijk bedrag terug te vorderen.  We drinken iets warms en keren vroeger dan verwacht terug naar de camping alwaar we het zeer rustig houden nu.

Ik heb wel de stormkoorden extra aangespannen want hoewel het niet koud is, is de storm ook zeer goed te voelen op de camping en de tent is aan het dansen.  Dat wordt een spannende nacht.  Als afsluiter laten we Viktor nog tweemaal op de mini autos rijden.  Hij vond dit immers het plezantste van de reis en het is ongeloofelijk komisch om zien.  En morgen, dan vertrekken we een dag vroeger dan verwacht huiswaarts.

Zoals last minute beslist blijven we in Kroatie en verkennen we vandaag de stad Zadar (71.000 inwonders) we rijden recht naar het historisch centrum en bezoeken alles wat er te bezoeken valt.  Ook hier veel oude overblijfselen (Ten tijden van de romeinen) en het ziet er allemaal heel netjes uit.  Vooral het uniek zeeorgel is meer dan de moeite.  Dit orgel werd enkele jaren geleden gebouwd langs de kade en wordt bespeeld door het water op de branding.  Dit levert een zeer mooi geluid op en vele verliefde koppeltjes verzamelen hier bij valavond om weg te dromen.

Wij hebben geen tijd om te dromen want onze kleuter zorgt steeds voor de nodige afleiding.  Bij het binnen wandelen van Zadar laten we ons trouwens een boottrip aansmeren.  Morgen zitten we dus heel de dag op de boot en varen rond de vele zeer mooie eilandjes voor de kust en kunnen zwemmen in een warm meertje, dat beloofd!

Het weer is goed tot zeer goed en dus brengen we nog een voormiddagje door in en rond het water. We hebben het ondertussen hier wel gezien op de camping en dus plannen we iets anders voor we hier weer vertrekken. Want hoewel we normaal dolgraag de regio verkennen zitten we (door het slechte weer) wat op onze honger.

Dus in de namiddag besluiten we naar het nabij gelegen dorpje Nin te rijden. Dit is een zeer klein en ook zeer oud maar uiterst pitoresk dorpje met enkele vroegchristelijke kerkjes (mooi om zien). Het is er wel piepklein waardoor je op een 2-tal uur rond ben. We blijven wat slenteren en zoeken iets om te eten.

We duiken beetje uit noodzaak terug een pizzeria in. De pizza’s zijn hier heerlijk daar niet van, maar na 3 keer pizza kan ik geen pizza meer zien of rieken. Een laatste pizza dus en op het terrasje hoor ik een zeer goed nummer dat wat weg heeft van een Kroatische Black Sabbath. Ik vraag het na en de kok weet me te vertellen dat het nummer een soort lijflied is van de basketbalploeg van Zadar. Spijtig genoeg weet hij niet waar het nummer te krijgen is.

We bekijken nogmaals het weer via internet voor onze volgende bestemming en stellen vast dat het daar een ramp is:  Rainshowers en 17/18 graden.  Na lang twijfelen en beraad besluiten we om morgenvroeg niet te vertrekken naar de boerderij in Slovenie maar toch in Zaton te blijven vermits hier het beste weer is van heel de regio.  We plannen om morgen dan maar naar de nabije stad Zadar te gaan.