Niet iedereen zal dit woord kennen maar ik bedoel hier wel degelijk “huis van lichte zeden” mee, uit het Antwaarps dialect. We hebben namelijk leuke knalrode chinese lampionnen gekochten. Vermits we nog nergens lusters hebben in ons huis leek dit ons een uitstekend en origineel idee. De kleur past ook perfect bij de rest van ons interieur dus na het ophangen van deze lusters waren we meer dan tevreden van onze aankoop.

We waren dan ook benieuwd wat dit zou geven als het donker was en we de lampionnen konden aansteken. En toen werd het donker… Of je nu op ‘t straat naar binnen keek of je stond in onze hof of in de living zelf, het is hier percies een cabardouchke! But do we care? NO we don’t XD.

ps.: bonus punten voor m’n medestudenten wie als eerste het karakter herkent (althans op de tweede foto dat op de eerste hebben we nog niet geleerd)!

Volgende maand start het 4de jaar Chinees bij Janitor. Wat kijk ik er nu al naar uit want na drie jaar zijn de lessen nog even “fun” en vormt het een echte ontstresser tijdens werkweek. Jaar 3 was dan ook weer supergoed afgerond. Ik heb echter sinds het examen geen Chinees meer aangeraakt (oa door de verhuis enzo) en dat voel ik enorm: ik ben al meer an de helft vergeten! Ik was nog zo goed begonnen begin dit jaar… ik zou nog een snelle inspanning moeten doen voor de aanvang van het nieuwe schooljaar… we’ll see.

Naast het Chinees dus in september zit ik met allerlei andere dingen in m’n hoofd die ik ook nog ZEKER wil doen. alleen… De tijd is er niet. Ik wil Taijiquan (of Kungfu) doen, ik wil terug naar de fitness (en zou ook naar de rugschool moeten) bovendien wil ik naast Chinees nog Japans beginnen en wil ik ook m’n Kalligrafie kunsten verfijnen. Teveel dus om allemaal tegelijk te volgen, maar minstens een ervan zoek ik in september toch te starten.

Neen dit is geen post over Viktor maar over mijzelf! Ik heb blijbkaar nog twee (!) melktanden zitten, links en rechts vanonder. Normaal moesten die een 20-jaar geleden er al uit zijn “gevallen”, maar deze hardnekkigaards hadden geen zin of beter: er zat geen nieuwe tand klaar. Blijkbaar kan dat gebeuren, moet weer lukken dat het bij mij is en dan nog twee!

Nu, een van die twee extremely old bastards (feichang lao) werd “verstoten” door m’n gebit, dat het beu was met zo’n ouwe pee op gezadeld te zitten. Vandaar had ik de laatste tijd last van ontstekingen in de buurt van die tand, oplossing: euthanasie (euh van die tand hé)! Met een grote grijns op het gezicht van m’n tandarts werd deze tand er uitgeslingerd. Door de ontsteking kon de verdoving echter niet 100% z’n werk doen waardoor dit -grmqdmf%omqe$ifj*lmdkjf- verdomd veel pijn deed, jawadde!

Nog meer freak nieuws? Dat kan! Twee van m’n achterste kiezen zijn namelijk aan elkaar gegroeid waardoor er een “supertand” is ontstaan. Dit had m’n tandarts met 40 jaar dienst nog nooit gezien. Fijn om weten, naast een seniele bejaarde melktand staat er een mega supertand, mss wou die melktand ‘em niet laten kennen tov dat excessief geval?

Aan allen die niet geloofden dat ik het mountainbiken zou volhouden kan ik bij deze meedelen dat jullie ongelijk hebben.  Ik ben immers opnieuw aan het MTB’en geslagen.  De twee weekjes vakantie hebben voor meer dan 2 extra kilo’s gezorgd dus was het echt eens nodig dat ik opnieuw de sportieve toer opging.  Vorige week zaterdag reed ik een opwarmertje: een Bloso-tocht in Wachtebeke met vertrek aan het zwembad van Puyenbroeck.  ‘t Was een mooie tocht en eens wat anders dan de Bloso-tochten in Stekene want die ken ik intussen helemaal vanbuiten.  Eén uur en drie kwartier reed ik over een goeie 30 km.  De beste beloning op het einde van de rit is dan te zien dat je 795 kcal verbrandt hebt en 40% vet.  Die laatste vermelding op mijn hartslagmeter is me echter niet helemaal duidelijk.  40 % van wat?  Van al m’n lichaamsvet?  Was dat maar waar!  Een andere onverwachte beloning was het hertje dat ik 2 keer tegenkwam.  Een eerste keer stond het dier op een 15-tal meter van het bospad waarop ik door het bos scheurde.  Ik vertraagde meteen en we keken elkaar aan.  Gedurende 2 seconden keken we elkaar aan, waarop het diertje het hazenpad koos.  10 minuten later, nog steeds in hetzelfde bos, hadden we een 2e ontmoeting.  Het hert stond midden op had pad, op amper 7 meter van mij.  We hadden oogkontakt en er was een blik van herkenning.  We groetten elkaar en hups, het dier sprong het maïsveld in.  Dat is nu het grote voordeel van MTB’en ten opzichte van wegfietsen: het kontakt met de natuur.

De dag erop, vorige week zondag, durfde ik het meteen aan een georganiseerde tocht te doen in Waasmunster.  Uiteraard koos ik voor de kortste afstand van 28 km.  Het was een hele mooie uitgestippelde route die ik aflegde in 1 u 34 minuten en waarbij ik 883 kcal verbrande en 30 % vet.

Dinsdagavond reed ik dankzij het schitterende weer nog een trainingstochtje van een goeie 35 km in Stekene.  Aangezien ik veel last had van pijn aan de zitknobbels ben ik gisteren een nieuw zadel, speciaal voor het vrouwelijk zitvlak ontworpen, gaan kopen.  Dat ding kostte me 90 EUR dus ik hoopte dat het een verschil zou uitmaken.   Vandaag kon ik het testen want ik reed een georganiseerde tocht, ditmaal in Sinaai.  En ja hoor, het vrouwenzadel is een wereld van verschil ten opzichte van het standaardzadel waarmee ik meer dan een jaar gereden heb.  Nu zal ik geen hele week meer hoeven te voelen dat ik zondags gaan MTB’en ben.  De tocht vond ik minder mooi dan die in Waasmunster.  Er was immers geen enkel stuk door het bos en vaak reden we op wegels met kiezels en vele putten.  Toch zal het alweer goed gedaan hebben voor m’n conditie: ik reed 1 u 22, verbrande 748 kcal en 30 % vet.  Mijn hoge hartslag verraadt dat er nog heel wat werk is aan de conditie: vandaag gemiddeld 170, maximaal 182.  Mijn alltime hoogste hartslag bedroeg 215…

Volgende week zondag rijd ik in Puyvelde de 30 km.  Wie durft het aan om met me mee te rijden?

Schande o schande dat er zo lang niet geblogd is. De verbouwingswerken, de voorbereiding voor de verhuis, de verhuis zelf en het settelen in het nieuwe huis, al deze drukke bezigheden hebben ervoor gezorgd dat we jullie een hele poos niet up to date hebben gehouden. Daarom ff deze post om jullie weer helemaal ingelicht te krijgen over ons reilen en zeilen.

Zoals je in juni hebt kunnen lezen is ons oude huis na 8 maanden dan toch voor de gewenste prijs van de hand gegaan, amper 1 week voor de verhuis naar onze nieuwe woonst. Na 8 maanden spanning daagde op een vrijdagavond voor de geplande kijkdag het koppel op waarop we al zo lang zaten te wachten. Ze waren meteen verkocht, net als wij toen we meer dan zes jaar geleden ons oude huisje kochten.

Terwijl we dagelijks na het werk naar ons nieuwe huis trokken om er te verven, laminaat te leggen, kuisen, behangen, … was het plots zover: de verhuis. Van alle facturen die we aangaande het nieuwe huis al betaald hebben vond ik de factuur van de verhuisfirma het minst erg om te betalen. Dit was echt z’n geld waard. De 2 verhuismannen hebben de zware klus professioneel, snel en zonder brokken uitgevoerd. Ons oude huis werd achtergelaten met niets dan grote stofvlokken op de grond en enkele Pamperdozen op de zolder. In het nieuwe huis kreeg alles dag na dag een plaatsje.

1 week na de verhuis konden we eindelijk even uitpuffen van de erg vermoeiende voorbije maanden. We genoten van 2 weekjes verlof. Helaas zat er dit jaar geen reisje naar China in maar we amuseerden ons ook heel goed aan onze Vlaamse kust, in het appartement van oma in Bredene. We logeerden er enkele dagen en ontsnapten zo aan het barslechte weer in het binnenland. Verder was ons verlof gevuld met interieurshoppen, dagje Hengelhoef, Boudewijnpark, genieten van tuin en zwembadje, kuisen en opruimen, dagje Puyenbroeck en Ster.

Nu wonen we al 1 maand in onze nieuwe nest en we hebben ons al goed geïntegreerd. Viktor slaapt in z’n grote bed zonder problemen, bijna alles heeft een plaats gekregen, de gordijnen zijn besteld, de binnendeuren helaas nog niet aangezien de meeste toonzalen momenteel gesloten zijn wegens bouwverlof. We genieten ven het vele zonlicht dat hier binnenvalt, wat een verschil met ons vorige huis! We aten al bijna elke dag buiten op ons terras en het zwembadje en de tuinzetels zijn zelfs al een paar keer uit het tuinhuisje gehaald.

Misschien ben je één van de gelukkigen die afgelopen week een uitnodiging mocht ontvangen voor ons grandioze tuinfeest dat binnen enkele weken plaatsvindt. In dat geval kan je onze nieuwe stek persoonlijk komen uitchecken en inwijden met de nodige drank en snacks. Zon en springkasteel zijn besteld!

Ik kreeg hier deze week een vlaag van nostalgie naar de begin jaren ‘90. Van internet was toen hier in ons Belgenlandje nog niet echt sprake en vermits ik in die tijd toch al wat op PC’s aan het smossen was en een modem bezat (2400 baud!) zat ik niet op internet te smurfen maar maakte ik in die tijd BBS‘en (Bulletin Board Systems) onveilig. Vooral de “underground” boards, lekker obscure pc’tjes op iemand z’n zolder/kelder/slaapkamer waar hackers, coders, leechers maar ook artists connecteerden. De meest interessante boards waren toen echter interzonaal en in die tijd was interzonaal bellen nog pokkeduur. Telefoon rekeningen die piekte tot 10.000 BEF in die tijd kwam af en toe voor, met de bijhorende ambras & gekijf & “onder mijn voeten krijgen” van pa en ma. Toen het internet begon om te komen en er veel BBS’en politie over de vloer kregen (controle op illegale downloads) is die scene (alvast in België) razendsnel doodgebloeid.

Terug naar het begin, ik kreeg al vlug de smaak te pakken als artist en releaste met enkele vrienden maandelijks een “art pack” waar onze mooiste werken gebundeld waren. Als snel kreeg ik de techniek van ANSI Art goed onder de knie en klom ik op tot gerespecteerd artist. (Hier volgt een poch dialoog, een 1337 artist mag dat! :-)). Als je namelijk ziet dat beginnende artists je eigen stijl gaan kopiëren en allerlei sysops (de eigenaar van een BBS) je dagelijks lastig vallen voor een kunstwerkje te misbruiken dan weet je dat je goed bezig bent. De beste artists kwamen natuurlijk bijna allemaal uit de USA maar verbazingwekkend genoeg kwam België op een eervolle tweede plaats! De ANSI Art uit de USA was voornamelijk gebaseerd en geïnspireerd op de Amerikaanse comics. Ik creëerde echter een eigen stijl door me op de Manga/Hentai te gaan focussen wat een totaal ander soort ANSI Art opleverde. En dat werd opgemerkt door Rad Man, de oprichter van het amerikaanse ACiD Productions, dat wellicht DE grootste, beste, meest gerespecteerde art group was. Lid worden van ACiD was een van de hoogste waardering/voldoening die je als artist kon behalen en toen ik ergens in 1996 werd opgenomen in hun memberlist was ik dan ook zeer zeer vereerd. En mijn pa vooral verbaasd toen hij out of the blue een telefoon kreeg vanuit Amerika van mr. Rad Man himself, hehehe.

Anyway, er was blijkbaar begin dit jaar in San Fransisco een expositie over ANSI Art uit de 80s&90s (had ik het geweten, ik had er recht naar toe gevlogen). En guess what… ik zag op een van de foto’s van die expositie een van mijn eigenste werken! ‘k Kan het amber geloven eigenlijk maar zo trots als een aap. Ik denk er trouwens aan om sommige van m’n creaties in te kaderen en op te hangen. Let wel, de meeste drawings zijn niet echt vrouw-vriendelijk. へんたい!

Een vluggertje: we zijn bijna klaar met al onze rommel in te laden in de verhuiswagen, binnen enkele ogenblikken trekken we richting nieuwe woonst om alles weer uit te laden. Vermits het internet nog niet actief is in de nieuwe woning blijft onze PC nog eventjes ter plaatse.

Dit weekend is het het jaarlijkse Graspop festival: drie dagen metal bands van allerlei allures rond je oren, liters bier en vettig eten. Als student ging ik daar sinds de eerste editie (in 1996 tegen 970 BEF, 10.000 metalen hoofden en een 15-tal bands) naar toe. Maar na 6 jaar hield ik het voor bekeken om allerlei redenen. Inmiddels is het festival uit z’n voegen gebarsten en kan het wellicht de meeste interessante line-up van alle Europese metal festivals voor schotelen.

Hoewel m’n vrienden elk jaar aan m’n oren zagen om mee te gaan, kan ik voorlopig hun lokroepen toch weerstaan. Dit jaar is het inmiddels de 13de editie en met meer dan 100.000 bezoekers, 75 euro per dag en tientallen bands is het dus niet meer te vergelijken met de eerste edities.

Dit jaar stonden er twee bands in de line-up die ik echter wel eens wou terug zien: Immortal en Rotting Christ. Maar lang leve het internet en streaming video want ook dit jaar kan je op de Graspop site de meeste optredens live via je PC volgen. Dus heb ik gisteren avond Immortal “meebeleefd” (en ondertussen SMS’jes zenden naar de weide, hehe) en daarnet dan Rotting Christ.

Die laatste, Rotting Christ, zag ik vorig jaar nog aan het werk in Biebob (Vosselaar). Zij zijn de enigste band die echt tot diep in m’n ziel doordringt en op een of andere manier simultaan allerlei verschillende emoties oproepen: verdriet, pijn, haat maar ook geluk, verliefdheid, blijdschap noem maar op. Een ware anarchie van gevoelens en emoties. Heel bizar!?!? En dus zat ik daarnet bijna huilend, met ogen dicht en met kiekevlees te headbangen achter mijn PC. Wereldklasse en respect uit de diepste kerkers van m’n ziel voor Sakis en z’n Griekse bende! Ik hoop dan ook dat zij asap terug in België komen spelen als headliner. Leuk om weten: toen het internet nog maar in z’n kinderschoenen stond en Rotting Christ nog niet zo bekend was als nu had ik vaak contact met de zanger en heb ik zelfs de eerste officiële band website ontwikkeld en onderhouden. Dat is ondertussen echter al jaren geleden (1996) maar de naam voor de website werd behouden: “The Official Abyss”. Horns Up! \m/

Morgen organiseert onze immo weer een kijkdag voor ons oude huis. We hopen dat deze keer de juiste persoon aanwezig is, want de financiële onzekerheid begint nu toch wel heel zwaar te wegen. Vermits we geen kapitalisten zijn kunnen wij geen twee eigendommen onderhouden :-). Gezien het huis nog niet is verkocht weten we ook geen verkoopprijs en kunnen we dus niet echt een financieel plan opstellen en dat zorgt voor hopen frustraties.

Dus… een nieuwe oproep: wie wil er een mooie, gezellige, ruime, kindvriendelijk & afgewerkte woning kopen midden in het centrum van het landelijke Stekene?

Maar ik vrees dat er velen voor niks op de kijkdag zullen staan want zopas hebben we de langverwachte deal gedaan! Het bleken dan nog oude bekenden te zijn ook. Het was het “type” koppel waar wij op zaten te wachten: een sympathiek jong koppel die onmiddellijk ons huis zagen zitten, net zoals wij hier stonden een zes-tal jaar geleden.

Anyway…. een dikke proficiat aan onszelf en dikke proficiat aan de nieuwe eigenaars! ‘k zou nu wel de gezichten eens willen zien van mensen die morgen naar de “afgelaste” kijkdag komen.

De champagne knalde dus heerlijk en dat terwijl ik net gediagnostiseerd ben met het zeer onleuk klierkoorts-achtige virus dat zich op m’n lever heeft vastgezet (geen chocolade, geen alcohol, geen vetten) en dat voor weken/maanden!

Wat ben ik weer ijverig aan het werk… op het werk (rechtsboven). En onderaan een andere collega vlug z’n pr0n-surfing aan het “cover uppen”.