Archief voor februari, 2008

Kijkdag!

Geplaatst op: zaterdag 23 februari 2008 door Valerie in Dagelijkse leute

Nadat we gisteren na de quiz nog in Sint-Niklaas op de lappen gingen en voor het huiswaarts keren een pitta met samourai verorberden lagen we deze nacht om 02.15 u in bed. Rond 5 u moest ik er 2 keer uit gezien de samourai voor flinke buikkrampen zorgde. Toen de wekker om 7 u afing deed dat dus heel veel pijn. Maar we moésten eruit want om 10 u zou de kijkdag voor onze te koop staande woning beginnen en daartegen moest ons hele huis van boven tot onder blinken. Uiteraard had ik de voorbije dagen al heel wat werk verzet maar de benedenverdieping had ik als laatste bewaard. Na ruim 2 uur flink schrobben en zweten waren we net voor 10 u klaar en kon je bij ons van de grond eten. Onze makelaar Marc kwam toe en nog vooraleer we hem goed en wel begroet hadden begon daar plots een stormloop! Een vrouw met haar moeder en 2 kinderen, een ouderkoppel dat iets zocht voor hun dochter, een alleenstaande vrouw, allemaal stonden ze daar om 10.01 u. Marc kon meteen een groepsrondleiding geven.

Wijzelf trokken echter richting Wemmel waar we traditiegetrouw de Aziëbeurs (Asia Fair) bezochten met dit jaar als gastland India. Hoewel de beurs net als andere jaren zeer intressante stands, demonstraties, workshops, lekkers bevatte en er prachtige foto’s van ervaren reizigers te bekijken vielen, waren we met onze gedachten toch gedeeltelijk bij ons huisje en de kijkdag. We hebben echter weer wat leuke ideeën opgedaan voor een volgende reis, dat dit keer mogelijks een wel zeer ongebruikelijke vakantiebestemming kan zijn, maar later meer hier over.

Om 17 u kon Marc vertellen dat er 9 koppels langskwamen waarvan er enkelen zéér geïntresseerd waren. Er is nog niets getekend maar hopen u volgende week het zéér blijde nieuws van de verkoop te mogen meedelen. Fingers crossed!

Quiz

Geplaatst op: zaterdag 23 februari 2008 door Valerie in Dagelijkse leute

Vrijdagavond gingen we net als vorig jaar naar de quiz in Belsele ten voordele van de ruitervereniging.  Vorig jaar bestond ons team uit ikke, Jimmy, Toets, Miel en Marga, dit jaar werd Het Zagemeelfabriekske bemand door mezelf, Jimmy, Toets, Christophe en Nathalie.  We hadden een eer hoog te houden want vorig jaar eindigden we zomaar eventjes zonder enige oefening op de vierde plaats.  Deze keer was de opkomst echter veel talrijker en de concurrentie was beducht.  Enkele teams hadden zich zowaar voorbereid terwijl wij al enkele weken geen nieuws meer gezien hadden op tv.

Vlak voor de pauze werd een tussenstand bekend gemaakt en daar bleek toch dat we niet bij de allerslechtsten zaten.  We scoorden 14 punten, de besten 35 en de slechtsten -1.  Alles kon echter nog gebeuren want we zaten nog maar in de helft.  Toen de laatste vragenreeks enkel specialistenvragen betreffende paarden bleek te bevatten, zakte de moed ons in de schoenen.  Met bang hartje wachtten we de resultaten af…  Een eervolle 9e plaats van de 23 teams, niet slecht lijkt me!  Op de prijzentafel koos ik een klein rood snijplankje, Jimmy koos dezelfde fles wijn als vorig jaar, Nathalie een mooie glazen fels om met olijfolie of azijn te vullen, Christophe en Toets gingen voor een led-zaklampje.

Hoe zou jij het ervan af gebracht hebben?  Test jezelf adhv onderstaande vraag die in de quiz aan bod kwam:

Wat betekent “walschot”?  a/ een winnaar in het Weense walsen  b/ een schot van de wal c/ vet van de potvis

Typisch #4

Geplaatst op: maandag 11 februari 2008 door Jimapore in Dagelijkse leute

Het is reeds een poosje geleden alweer voor een typische stoot, so here we go. Zaterdagmiddag kwam ik terug van de tandarts (coole pé trouwens, ‘k geraak daar altijd met in gesprek over uiteenlopende zaken (van alternatieve geneeskunde tot fotografie) waardoor de personen na mij in de wachtzaal het op hun zenuwen krijgen). Ook eigenaardig is dat deze pe tot de vaststelling kwam dat ik nog twee melktanden heb, unk????!!! Dat gesprek is uiteraard na de behandeling, tijdens een behandeling praat het niet zo gemakkelijk. Anyway, terug thuis: op straat was geen plaats meer om te parkeren en in het wegje naar onze huurgarage stond een of andere hollandse wagen in de weg. Ik besloot dan maar om m’n wagen op de parking van de supermarkt te parkeren, we zouden immers vanavond voor 18u00 de auto weer nodig hebben.

Maar door een slechte timing mijnen twegen werd dat 18u15 met als gevolg: the gates were closed. De grote stalen poorten van die parking gaan dicht om 18u00. Dit wil zeggen dat ik tot maandagmorgen moest wachten eer ik aan m’n auto kon. Buiten dat het behoorlijk vervelend was (m’n gsm lag toch ook wel in de auto zeker) was het dan maar lekker uitslapen vanmorgen. Rustig ontwaken & ontbijten met zoontje lief, het is eens wat anders dan de gewoonlijke ochtendrush.

Alfa Romeo is geen Tele Romeo!

Geplaatst op: maandag 4 februari 2008 door Jimapore in Dagelijkse leute

Volgende maand wordt m’n wagen drie. Dat wil zeggen nog een jaartje uithouden en ik krijg een nieuwe van de firma. En met uithouden bedoel ik ook echt uithouden want dat “onding” heeft me in z’n prille leventje al meermaals in de kou laten staan: plastiekjes die her en der afbreken, roest op verschillende plaatsen (na twee jaar reeds !!??), de versnellingsbak naar de z*k, klapband.

En vandaag weer van dat! Ik vertrek ’s morgens naar het werk en op ’t einde van onze straat blijft m’n gaspedaal hangen. M’n bak begint daar gas te geven alsof het z’n leven lief is. Ik heb de ontkoppeling maar snel ingeduwd, in neutraal gezet en motor af. Een schop tegen de pedaal gegeven en hij kwam weer los. So far so good… so what. So what? Wel, enkele kilometers verder, in Belsele, moet ik uitwijken naar rechts voor een tegenligger en beland m’n rechter voorwiel naast de baan in een put van een dikke 10-15 centimeter: krak boem snok. Er haperde iets serieus aan het wiel waardoor ik niet (veilig) verder kon rijden. Na wat rondgebel kwam men mij depanneren en kan ik nu met een Chevrolet voor eventjes de baan op.

Ik vroeg me weer al eens af waarom ik toch voor een Alfa Romeo heb gekozen. Het werd me echter weer snel duidelijk toen ik in de vervangwagen zat: wat een trage ouw petebak. Maar eerlijk? Liever dan toch een ouw petebak en dan geen pech of problemen om de zoveel tijd. Nog een jaartje geduld…

Mens sana, in corpore sano

Geplaatst op: zondag 3 februari 2008 door Jimapore in Dagelijkse leute, Gezondheid

Een gezonde geest in een gezond lichaam dus. Die gezonde geest hoop ik op peil te houden door m’n chinese karakters regelmatig te oefenen. En warempel, m’n voornemen voor 2008 om ook daadwerkelijk regelmatig te herhalen lukt zeer goed.

Het andere voornemen dan, die van het gezonde lichaam begint ook vorm te krijgen. Nadat ik vorig jaar enkele maanden op zeer regelmatig basis naar de fitness ging (bijna 3 keer per week) is dat echter wegens rugproblemen gestopt. Net toen ik een goede conditie had opgebouwd en algemene kracht had verbeterd hield ik het voorbekeken. En eens je uit dat ritme zijt, tja, dan komt het er niet meer van, vandaar in 2008 een nieuwe poging.

En zie hier, vandaag de eerste keer terug in de fitness geraakt… en gekraakt ;-). Wat deed het deugd eens lekker af te zien en te zweten. Hoewel kwasie al m’n conditie en kracht ondertussen heel ver zit zal het weer van nul beginnen zijn om alles op te bouwen. Het plan is echter dat ik de fitness eerder zie deze keer als ondersteuning en algemene verbetering van “the body”. Want ik zoek daarnaast een “echte sport” te doen. Ik ben er nog niet volledig uit waar, hoe en wanneer maar die knoop wordt weldra doorgehakt. Tipje: het zal niet geheel een overwachte sportkeuze worden voor diegenen die me een kleine beetje kennen (…).

Ook Valerie is terug gestart. Een mountainbike tour in Stekene vorige week en deze morgen stond ze op de rollerblades voor enkele kilometertjes bladen.

Sneeuwpret

Geplaatst op: zaterdag 2 februari 2008 door Valerie in Dagelijkse leute

Frank De Boosere bracht deze week nieuws waar ik al lang op wachtte: ons landje zou verblijd worden met een laagje sneeuwpret! Deze unieke kans mochten we niet laten schieten. Ik trommelde de familie Mertens op en deze morgen hadden we een afspraak om 10 u aan het eerste tankstation op de E19. Van daaruit reden we samen verder richting het hoogste punt van ons landje: Baraque Fraiture. De rit was lang en adembenemend. Wanneer we ongeveer in de helft waren zagen we een dun wit laagje op het landschap. Echter, dit verdween al gauw en terwijl we aan afrit 50 van de E25 onze bestemming zouden bereiken was er aan afrit 48 geheel geen sneeuw meer te bekennen. Jimmy begon zich vragen te stellen bij m’n interpretatie van het weerbericht en geloofde niet veel in sneeuwpret. Groot was zijn schaamte wanneer we afrit 50 naderden en het landschap mooi wit kleurde met hier en daar een hardnekkig grassprietje dat er tussenuit piepte.

Gezien het al middag was toen we voet op Ardense grond zetten, besloten we eerst onze magen te vullen in de plaatselijke fritterie. Deze was geheel artisanaal ingericht, tis te zeggen, met opgezette everzwijn- en bambikoppen aan de muur gespijkerd. Terwijl de kindertjes ongeduldig wachtten op de frietjes en hamburgers zorgde nonkel Frank, ook gekend als KlonkKlank, voor de nodige afleiding, geheel in zijn eigen stijl. Hij vertelde de ukken de historie achter de dierenkoppen aan de muur. Hij vertelde hoe de jagers in het bos leven en dieren doden en vervolgens de kop eraf snijden. Kijk daar, dat is de papa van Bambi! Dit was erover. Alix’ ogen schoten vol tranen en Frank suste door te zeggen dat hij maar een grapje maakte. De hele middag echter mochten we van Viktor aanhoren “Beetje bang. Zijn géén jagers in bos, nee, géén jagers, hé mama?”

De antieke slee die ik gisteren ophaalde bij oma deed prima dienst om de drie ukkepukken op te zetten. Stevig hielden ze zich aan elkaar vast, vooral wanneer Frank de slee trok tegen een razende snelheid en het parcours hobbelig en niet zonder gevaar was. Dan ging het weer van “Beetje bang, beetje bang!”.

Ik was weer het mikpunt van al wie met sneeuwballen wou gooien maar kon de meeste gelukkig goed ontwijken. De kindjes kregen er wel gauw koude en natte handen van, de handschoenen waren snel doorweekt. Leto werd er zo triest van dat ze alleen wilde stoppen met wenen als ze in Jimmy’s nek mocht zitten. We sloten de middag af in een andere typisch Ardeense brasserie: kil, kaal en bemand met onvriendelijk personeel. Na ruim 20 minuten wachten kregen we onze soep en andere drankjes. De “dagsoep” smaakte verdacht zuur en was wellicht de dagsoep van vorige week of de week ervoor. Toch keerden we tevreden huiswaarts. Best vermoeiend zo’n dagje sneeuwpret!