Archief voor maart, 2009

Hanzidrilling

Geplaatst op: maandag 30 maart 2009 door Jimapore in Asia mania, China

Het wordt tijd dat ik nog eens een woordje post over m’n chinees. Ik ben ondertussen aan het einde van m’n vierde jaar bezig, wat vermoedelijk ook het laatste jaar zal zijn, althans in Sint-Niklaas. Want ik zoek wel verder te doen. Waarom? Omdat ik nog geen fluit versta als er een chinees in full speed tegen mij begint. Die zitten allemaal op speed als die in ’t Chinees vertellen, niet normaal.

Vorig jaar heb ik een dipje gehad. ’t Is te zeggen, ik sleepte me trouw naar elke les op donderdagavond, maar buiten de les kwam er weinig of geen chinees aan te pas. Waardoor mijn niveau eerder achteruit ging dan vooruit. Weetjewel, het lesje leren voor de test, maar de week erna al alles vergeten. En dat terwijl ik de eerste twee jaren flink doorsparteld had. Tot plots eind vorig jaar de juf zich liet ontvallen: “Uw Chinees is ook niet meer wat het geweest is hé, meer studeren, 1 uur per dag”. En als juf Conny iets zegt (tegen mij), dan mist dat zijn effect niet!

Sedert eind vorig jaar ben ik dan ook als een bezetene elke dag mijn Chinese karakters (hanzi) beginnen drillen. Ik noem het dan ook mijn dagelijkse “Hanzidril”. Een halfuurtje onder de middag op ’t werk en als ik kan thuis ook nog 1 uur. En nu na een drie maand van dagelijkse hanzidrilling begint het eindelijk zijn vruchten af te werpen: ik voel de taal weer veel beter aan en het wordt allemaal terug veel plezanter. Weet je, om een taal te leren of goed te kennen heb je eigenlijk een “taalbad” nodig. Een jaar ondergedompeld worden in niks anders dan die taal. Je zal het wel vlotjes kunnen dan. Maar dat gaat dus niet op voor mij, ik kan moeilijk een jaar naar China trekken (of wel?). Dus een enorme grote motivatie is nodig om door te doen. En na vier jaar is dat moeilijk vol te houden, heel moeilijk.

Ik heb, sedert ik vier jaar geleden begon, een schriftje (van de Japanse winkel Muji.net) waar ik altijd mijn karakters in oefen. En sedert vorige week is het vol. Ik had me net op tijd een nieuw besteld (3 in eens eigenlijk). Daarnet heb ik eens beginnen tellen, en door mijn hanzidrilling sessies zit ik dit jaar (maart 2009), in aantal bladzijden uitgedrukt, al dik boven gelijk wel ander jaar. 2005 (half jaartje): 3 blz; 2006: 13blz; 2007: 11blz; 2008: 13blz en 2009: 21 blz and counting!!!

Goe bezig noemen ze dat… andere noemen dat… goe zot.

Lost contacts Part II

Geplaatst op: maandag 30 maart 2009 door Jimapore in China

Het lijkt wel de maand van de “lost contacts”. Naast het hernieuwde contact met Kozue had ik de week ervoor een gelijkaardig voorval. Het had toevallig ook met die japanse band te maken (Onmyo-za) want ik had een tweetal jaar geleden contact met een meid uit de UK via m’n Last.fm account. Ook zij leek van de aarde verdwenen te zijn, tot ik plots met iemand uit de UK aan het corresponderen was. Pas na enkele berichten hadden we beiden door dat we al eerder elkaar gesproken hadden. Gek hé.

Maar een ander belangrijk contact en eentje dat ons alle drie extreeeeeeeeem nauw aan het hart ligt is hopelijk binnenkort ook hersteld. Sommige herinneren zich waarschijnlijk nog ons nachtelijk avontuur in Yangshuo, China. We werden toen “gered” uit het hol van Pluto door een chinese boer met zijn gezin. Hij had toen samen met zijn vriend onze fietsen op hun moto’s gebonden en ons zo door de duisternis kilometers verder terug naar het goede dorp gebracht. De foto die we toen namen van deze helden staat steevast thuis naast m’n computer.

We hebben toen het adres gekregen van deze heroes en hebben beloofd om de foto op te sturen. Dat is dus een beetje op de lange baan geschoven tot ik gisteren aan een brief ben begonnen. Ik moet hem nog vertalen naar het Chinees en best eens laten nalezen door m’n juf. Die brief gaat een dezer dagen op de post en dan wordt het bang afwachten of we er reactie op krijgen. Wij hopen het in elk geval van wel. Hopelijk wachten deze mensen niet zo lang als ik (beetje beschamend, ik geef het toe, 1,5 jaar na datum). Want als we met deze mensen terug contact krijgen is het plan dat we hen binnen een jaar of twee nog eens gaan opzoeken tijdens onze tweede grote(re?) Azië reis (maar later meer hierover).

Everyounggreen

Geplaatst op: zondag 29 maart 2009 door Jimapore in Asia mania

Het is reeds 7 jaar geleden toen ik voor het eerst 陰陽座 (Onmyo-za) hoorde, een Japanse heavy metal band. Dankzij een drietal downloadable mp3’tjes die ik op het Net per toeval tegenkwam ging er een nieuwe wereld voor mij open. Dit was het waar ik naar op zoek was na iets te lang in het Black Metal geweld gezeten te hebben. Ik had echter 1 groot probleem: hoe kon ik nu meer van deze muziek te pakken krijgen? Ik kende niemand die er naar luisterde en de muziek was nog niet echt bekend buiten Japan en dus niet verkrijgbaar in Europe of the US.

Ik trok m’n stoute schoenen aan en ging op zoek. Tot ik plots terecht kwam op een forum waar iemand iets had gepost over de groep. Ik contacteerde deze Japanse meid, Kozue, en stelde voor dat ik ze Yen zou opsturen (samen met wat prullaria: belgische comics en een fles Duvel (echt waar)). Daarvoor zou ze dan Onmyo-za CD’s en tshirts bestellen en deze me opsturen. En zowaar, een tijdje later zaten deze exclusieve CD’s, tshirts en andere recht uit Japan in m’n brievenbus. Blij dat ik was! Het was de start van m’n ondertussen uit de hand gelopen interesse in Japanse rock&metal.

Echter, na een tweetal jaar verloor ik contact met Kozue, onze emailboxen waren buiten dienst geraakt. En dat vond ik zeer jammer, want dankzij deze meid ben ik nu zo’n grote freak geworden en fan van Onmyo-za (die ik gelukkig reeds live kon aanschouwen in Brussel & twee keer in Parijs). Maar als bij wonder heb ik haar op’t Net teruggevonden en hebben we opnieuw mails uitgewisseld. Lang leve de wondere wereld van het Internet. In-fucking-credible! Misschien dat ik haar nog wel eens om een dienst ga vragen. I can’t get enough of this!

Appendix:
Ik zie net dat Kozue een zelfde post op haar blog heeft gedaan. Dat is toeval zeg. Het is echter in het Japans, ik kan enkel m’n naam ontwarren. Want een Google translate levert deze keer echt wel heel bizarre en verontrustende resultaten op. Van “klootzak” tot “coïtus”. roflol!

Bütgenbach 2009

Geplaatst op: maandag 23 maart 2009 door Valerie in Dagelijkse leute, Reizen

Mémé Kitty en nonkel Frank werden op respectievelijk 19/03/2009 en 25/12/2008 beiden 30 jaar, samen 60 dus.  Om dit heuglijke feit te vieren was de hele familie uitgenodigd op een weekendje Butgenbach! Dit weekend trokken we dus met mémé Kitty, nonkel Frank, Alix, Leto, oma Lisette, Waldo, Silke, Isak, opa Dré, oma Jenny, oma en opa Raymond naar het zonnige stadje in de oostkantons.  We logeerden er in een ruim huis met vele kamers, ieder voorzien van een eigen badkamer.

Dag 1

Vrijdagmiddag kwamen we in het zalige lenteweertje toe in Bütgenbach.  In het huisje konden we nog niet binnen want de eigenaar kwam pas om 17 u met de sleutel.  Dan verkenden we alvast de tuin waarin Viktor zich meteen vermaakte op het speeltoestel.  We gluurden ook al eens door het raampje.  Daarna reden we verder naar het centrum waar we het toeristisch bureau en de mooie speeltuin op het marktplein aandeden.  In de late namiddag arriveerden de nichtjes en konden we ons huisje betreden.  Viktor koos de kinderkamer met twee roze bedjes erin en de meisjes verkozen de kamer met stapelbed, iedereen tevreden.  ’s Avonds laat kwamen ook Isak en ouders toe.  Baby Isak wees ons algauw met de neus op het feit dat de geluidsisolatie in dit huis veel te wensen overlaat.  Alles wat beneden vertekt werd kon je in de slaapkamers woord voor woord verstaan.  De jongste snaak van de familie wou dit leuke effect eens uittesten en huilde er lustig op los.

Dag 2

Op zaterdagochtend trokken we de wijde wereld in en begonnen vol goede moed aan een natuurwandeling van 3,2 km.  De brochure vermelde echter niets over de geschiktheid van deze route voor buggy’s.  Na 300 m moesten we vaststellen dat zelfs de Jeep-buggy van Isak niet geschikt was voor deze avontuurlijke tocht.  Dan kozen we maar voor een wandelingetje over verharde wegen en daar passeerden we zowaar een stal met kalfjes.  Dat lokte heel wat ooo’s en aaaa’s uit.  De kinderbeetjes waren snel vermoeid maar gelukkig kon een paaseitje uitgedeeld door paasklok ikke daar wel wat verandering in brengen.  ’s Middags verrasten we onszelf op een heerlijke picknick op de markt van Butgenbach.  ’s Avonds waren intussen alle andere gasten ook toegekomen en genoten we van het feestmaal dat mémé Kitty voor deze bende bereidde.  Met haar soep, voorgerecht en 4 schalen lasagne kon niemand over honger klagen.  Integendeel, er bleven nog 2 schalen lasagne over.  De jongens en Silke maakten er nog een wilde nacht van en speelden tafelvoetbal tot in de vroege uurtjes.

Dag 3

Op zondag was het prachtige lenteweertje helaas verdwenen en kregen we in de plaats heel wat koude mist over ons heen.  Dat belette ons niet opnieuw de stapschoenen aan te binden.  Ons wandeltochtje van 2 km was echter nogal kort en kon de lust naar attractie niet helemaal bevredigen.  Daarom sloten we in de namiddag af met een bezoek aan schilderachtige Duitse stadje Monshau.

Volgend jaar nog es hé mémé!

Bütgenbach 2009

Terug van weggeweest

Geplaatst op: zondag 15 maart 2009 door Valerie in Dagelijkse leute

Dag jongens en meisjes, welkom terug trouwe fans!  Ja ja, we weten het, de blog heeft een hele tijd uitgelegen maar nu zijn we er terug.

De lente staat voor de deur en afgelopen woensdag was het zo’n mooi weertje (in de voormiddag althans) dat deze groene meid de koe bij de horens vatte en de schop van stal haalde.  Ondanks het totale gebrek aan vertrouwen van Jimmy ben ik namelijk vast van plan dit jaar lekkere groentjes te kweken in eigen tuin.  Vorig jaar  ondernamen we hiertoe ook een poging maar aangezien de grond niet eerst werd voorbereid waren de miezerige plantjes die na enige tijd alsnog boven de grond uitkwamen na enkele dagen niet meer te onderscheiden van het hen omringende onkruid.  Dit jaar zet ik dus de grote middelen in en spit ik onze moestuin eerst grondig om en dit wel 3 spadesteken diep.  Woensdag begon ik eraan.  Anderhalf uur spitten in de voormiddag en nog eens zoveel in de namiddag en hopla, de helft van de moestuin is al omgespit.  Helaas begon ik na een tijdje wat pijn te voelen in mijn rechter voorarm.  Meteen nadat ik het spitten gestaakt had werd de pijn erger.  Al gauw kon ik mijn rechterarm geheel niet meer gebruiken.  Zelfs het oppakken van een pen veroorzaakte hevige pijn.  Armspieren een beetje overwerkt vrees ik. Probeer eens je broek toe te knopen met 1 hand, tanden te poetsen met je linderhand, een boterham te smeren met je linkerhand.  Mmm, leuke uitdaging hoor!  Donderdagochtend leek het eerst beter te gaan maar meteen wanneer ik mijn rechterarm opnieuw gebruikte was de pijn daar terug.  Dan maar een dag ziekteverlof genomen en naar de huisarts.  Die gaf me een ontstekingsremmer en dat werkt nogal goed.  Maar zodra ik mijn arm opnieuw belast voel ik de pijn weer.  De andere helft van de moestuin wacht voorlopig op Jimmy om omgespit te worden.  Viktors bedtijdverhaalte vanavond was “Saartje zaait radijsjes”.  We zijn dus nu met twee die staan te popelen om die radijsjes te zaaien.  Allée papa, spitten die moestuin!