China 2011 – Dag #64 – Emei shan (峨眉山)

Geplaatst op: woensdag 27 juli 2011 door Valerie in China, Reizen
峨眉山Monkeys on Emei ShanBus from Wuxian back to Baoguo五显岗峨眉山牛心亭
牛心亭峨眉山猴子在峨眉山猴子在峨眉山猴子在峨眉山猴子在峨眉山
峨眉山峨眉山峨眉山峨眉山清音阁清音阁
白龙洞白龙洞白龙洞白龙洞峨眉山峨眉山

Onze lust naar natuur werd vandaag gedeeltelijk bevredigd. We maakten een fikse tocht op Mount Emei. Het was veel stijgen en dalen langs steile trappen en dat bij een hoge temperatuur maar vooral een nog hogere luchtvochtigheid. Dit zorgde ervoor dat we kleddernat waren van het zweet nog voordat we 1 stap gezet hadden. De natuur was prachtig maar moest gedeeld worden met vele duizenden Chinezen en deze massahappening deed toch wat afbreuk aan het natuurgevoel. Viktor was weer een uitstekend stapper en zonder 1 keer te klagen liep hij de zware tocht met ons mee. De hitte en vochtigheid lijkt zo van hem af te lopen. Terwijl wij zo nat waren alsof we net van onder de douche kwamen, was Viktors nek en voorhoofd nog steeds kurkdroog. Straf kereltje die zoon van ons! Vladimir was ook erg flink. Hij lijkt volledig genezen en genoot in de kinderdrager van de wandeltocht.

Hoogtepunten waren de hangbruggen over de rivier (dat was me nogal een gewiebel), pootje baden in de ijskoude rivier en vooral de makaken. We waren gewaarschuwd: de makaken zijn gevaarlijk, kunnen agressief zijn en durven aanvallen. We hadden dus netjes al ons eten en andere zaken veilig in onze rugzakken weggeborgen alvorens makaakterritorium te betreden. 1 ding was ik vergeten: ik droeg nog een klein plastic flesje water onder mijn arm. Viktor met zijn kleine hartje bleef dicht bij mij toen hij de loebassen gezien had. Er waren er hele grote bij en ook vele kleintjes die aan moeders buik bengelden. Viktor was er niet gerust in en jammerde “Mamaaaa, ik ben bang!”. Zijn angst was niet ongegrond. Nauwelijks was hij uitgesproken of daar werd zijn teerbeminde mama onder vuur genomen door zo’n schoft! Plotsklaps sprong er een wild beest ter grootte van een poedel in mijn nek! IK krijste het uit van het schrikken terwijl ik de zachte poten van het ondier over mijn hoofd voelde wandelen. Alle omstaanders keken verschrikt mijn richting uit en Viktor begon net niet te wenen. De griezel verschoot waarschijnlijk net zo erg van mijn gegil als ik van hem en algauw koos hij het hazenpad. Op dat moment had ik nog niet door dat hij het gemunt had op mijn flesje water. Twee meter verder werd ik opnieuw belaagd door een andere aap. Nu werd me duidelijk wat hij wilde en ik gooide het flesje snel op de grond. Vliegensvlug nam hij het weg en verorberde het. Dat was me nogal een ontmoeting met de makaken! Viktor kon er achteraf goed om lachen maar op het moment zelf net iets minder.

Advertenties
reacties
  1. Opa en Oma schreef:

    Wie was er nu de grote aap?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s