Archief voor juli, 2012

Österreich 2012 – Saalbach Hinterglemm Dag 3

Geplaatst op: dinsdag 31 juli 2012 door Valerie in Reizen
Kleine Keizer op de sleeGaan met die banaanBloemenprachtWasserfallbodenIn de barPolonaise experten
Sneeuwpret 1Sneeuwpret 2Snow landscapePoser in de kabelbaanBlijbaanSpelen in de bergen
KadjoeberkesKlein klein kleutertje...Steentjes gooienMooserstuwmeerMooserstuwmeerMooserstuwmeer

Vandaag wilden we dan toch eens echt de bergen intrekken zonder ons al te moe te maken (Viktor nog steeds ziek). We reden dus in een half uur naar Kaprun en namen daar eerst de shuttlebus naar een hoogte van 2.000 m om een stuwmeer te bekijken. Werkelijk heel knap gelegen dat meertje. Het waren eigenlijk twee meren van een uitzonderlijk mooi blauw. Beiden bevatten zo’n 85 miljoen kubieke meter water, da’s iets meer dan ons zwembad. Omringd door drieduizenders en bergflanken met schaapjes en koeien erop was het echt een idyllisch zicht. Vlakbij het meer was de hoogste boerderij van Oostenrijk gelegen. De moedige boer heeft 400 melkkoeien en 1.200 schapen! Hoe die man dat klaarspeelt om ze 2 keer per dag te melken is ons een raadsel aangezien de beesten vrij rondlopen over de bergflanken.

Na de stuwmeren namen we 3 opeenvolgende kabelbanen om Kitsteinhorn-gletsjer te bereiken, gelegen op ruim 3.000 m hoog. We waren goed voorzien van dikke truien en jassen maar de temperatuur viel nog goed mee daarboven: zo’n 6 graden. Het was dus zweten met al die kleren aan. We hielden een partijtje racen met de slee. Ik zat samen met Vladimir op de slee en Jimmy samen met Viktor. Het was een nek-aan-nek race en we kwamen tegelijk over de finish.

Wat het avondmaal betreft hebben we het restaurant voor het eerst zonder afronten kunnen verlaten. We zaten effectief met ons 4 aan tafel en Vladimir ging er voor een keer eens niet vandoor. Zijn trucje van de afgelopen dagen is nl onder de tafel te glijden en dan al kruipend aan 30 km/u door het restaurant te racen. Heel snoezig maar toch niet zo leuk als het de 4e keer van de avond is…

Nu spelen we hier in de bar nog wat gezelschapsspelletjes met Viktor terwijl Vladimir in bed ligt. Gisteren arriveerde hier een buslading oude van dagen. De tachtigplussers vragen alle aandacht van het hotelpersoneel: waar is de koffie, is hier geen zout, krijg ik nog een ei, … Op dit moment worden ze verwend door een entertainer van hun eigen leeftijdscategorie met een typische klederdracht (shortje, hoog opgetrokken kousen, hoed met grote pluimen) die alleraardigste liedjes speelt op zijn harmonica en alpenhoorn. De polonaise passerde hier al enkele keren. De zotste doos van de bende (90 jaar en rode hoge hakken) kwam Jimmy reeds persoonlijk uitnodigen voor een dansje. Na zijn weigering probeerde ze het bij elke barman en op dit eigenste moment is ze in een innige omhelzing verstrengeld met de muzikant. Dat beloven hier nog enkele dolle uren te worden. Wij gaan nog niet naar onze kamer!

Österreich 2012 – Saalbach Hinterglemm Dag 1 & 2

Geplaatst op: maandag 30 juli 2012 door Jimapore in Reizen
DSC_0136DSC_0170DSC_0166DSC_0146DSC_0132DSC_0127
DSC_0191DSC_0177IMAG0894IMAG0885IMAG0882IMAG0879
IMAG0871IMAG0865IMAG0847IMAG0844IMAG0837DSC_0126
DSC_0125DSC_0123DSC_0066DSC_0064DSC_0055DSC_0005

Na het campeer- en fietsgedeelte is het nu de beurt aan het wandelgedeelte van de vakantie. Omdat de fietstrip nog wat in de benen zit starten we met een korte wandeling. Effe de skilift op naar de top van de berg en wandelen maar. We merken wel dat de wandel-aanduidingen niet even goed zijn zoals bij de fiets-aanduidingen en doen ongewild drie trajecten door elkaar. Maar door een moe peutertje en een zieke zijn we vrij snel terug naar het dal gezoefd. Tegen de middag was de Kleine Keizer helemaal door zijn krachten heen. Hoge koorts en buikpijn. Na de medicatie en oppeppers gingen we nog even zwemmen in het hotel en een mini-golf in de buurt.

Tegen 18u waren de Kleine Keizer en Kleine Tijger echte helemaal knock-out zodat we ze beiden in hun bedje legden, babyfoon op en dan gaan eten. Het was blijkbaar Gala-avond dus apertief in de bar en uitgebreide en lekkere menu. Dat wordt weken op water en brood want de kilo’s vliegen er bij na elke maaltijd. Over maaltijd gesproken. We hebben hier al behoorlijk wat afgangen en gênante situaties gehad, vooral met onze ‘Ik ben twee dus ik zeg nee.’ Zo krijgt ie het soms in zijn bolletje om tijdens het rustig verlopende avondeten plots te brullen: “Schip ahoi, piraatjes!”. Misschien daarom dat we in een godvergeten uithoek van het restaurant moeten zitten.

Zoals reeds geschreven zitten hier veel Belgen. Een beetje teveel naar onze zin, het is hier precies het Benidorm van Oostenrijk. Er zitten er zelfs een paar uit Belsele. Oppassen dus met roddelen over andere hotelgasten. 🙂

De tweede dag was een ramp. De Kleine Keizer heeft nog steeds koorts en nu blijkt ook Valerie effe helemaal het Noorden kwijt te zijn. We kochten bergschoenen voor Kleine Keizer voor wanneer hij zich beter voelde maar gezien de koorts blijft en buikpijn ook nog steeds te pas en vooral on-te-pas de kop op steekt besluiten we een dokter te bezoeken. Diagnose is niet zo goed: een maag/darm ontsteking met daarboven op een luchtwegeninfectie. Dat wil zeggen antibiotica en de komende dagen (twee weken zei de dokter) geen sport of andere inspanningen. Dat wordt hier dus geen bergbeklimmen meer. We hebben vandaag dan ook een uitgebreide siesta genomen en deze avond zijn mijn reisgezellen vroeg in hun bed geklommen. Dat maakt wel dat ik de afgelopen twee dagen nog nooit zoveel Olympische sporten hebben gekeken. En nog nooit zoveel tijd alleen in een bar heb doorgebracht. Hopelijk snel beterschap schaapjes.

Österreich 2012 – Salzburg/Saalbach Hinterglemm

Geplaatst op: zaterdag 28 juli 2012 door Jimapore in Reizen
Sick boyLeuteJump aroundMirabellenparkYummieDelicious
Sleeping beautiesDuikertje doen

Zo bewogen was de afgelopen dag, zo ook de nacht. Rond 1u30 hoorde ik Viktor stommelend en wenend naar onze kamer komen. Net voor de deur stopte hij en besliste zijn maaginhoud een stapje in de wereld te zetten. Ik deed de deur open en zag ons ventje voorovergebukt staan in volle ‘overgave’ tussen de riviertjes van spatjes en de bergen van brokjes. Er kwam een nieuwe lading aan en ik moest snel effe de deur toe doen of ik was gedoopt, dus doe maar liever op de deur dan. Arme zieke flinke teddybeer. Het was een behoorlijk opkuis want werkelijk alles hing onder. Heel de verdere dag had onze Kleine Keizer veel last van zijn maag.

Vandaag werden we samen met de fietsen opgehaald in Salzburg en terug naar Krimml gebracht alwaar onze auto nog steeds stond. Door file zou de taxi een uur later arriveren dan gepland en dus besloten we om nog vlug een klein klein stukje van Salzburg, de geboortestad van Mozart, te zien en besloten het dichtsbijzijnde parkje (Mirabellepark) te bezoeken. Lang konden we echter niet blijven want de taxi wilden we uiteraard niet missen. Jammer wel want hier in Salzburg is toch wel wat leuks te zien en te beleven.

Tijdens de rit heeft de Kleine Keizer weer wat maaginhoud verloren, gelukkig was ik zo slim geweest enkele kleine hygiene zakjes mee te nemen uit de hotelkamer, ze kwamen van pas. Na de taxi-rit hebben we nog een kleine snack verorberd (maar niet voor Kleine Keizer). Dan onze auto terug inladen en op weg naar de volgende bestemming: Saalbach Hinterglemm. Hier verblijven we 7 nachten tot het einde van onze Salzburger verkenning.

Het ziet er hier een zeer leuk en mooi familiehotel uit. En dat met gigantisch veel Belgen! De kindjes zijn hier vroeg gaan slapen. Het was echter niet simpel om onze twee paggaders stil te krijgen maar mijn verhaaltje over de schildpad en de haas deed het hem. Hopelijk wordt het een rustige nacht zodat we morgen weer allen fris en monter aan de dag kunnen beginnen.

Österreich 2012 – St. Martin bei Lofer/Salzburg

Geplaatst op: vrijdag 27 juli 2012 door Valerie in Reizen
Zo een grappige rivierNa het pootje badenWater en steenZonsopgangUnser BurgerbraUBergriviertje
Kapelleken in den bergenKoud aan den boutIn reparatieSleuren met wrakBergen, rivier, bos en gras enzoFietsweg

Vandaag de laatste fietsdag, van Lofer naar Salzburg, een dikke 50 km. We hadden eens iets langer geslapen dan anders en ontwaakten om 7.30 u ipv de gebruikelijke 6 u. In dit hotel had Vladimir voor het eerst een babybedje ipv een 1persoonsbed. Thuis zijn we nog niet overgestapt van het babybed naar een 1persoonsbed maar we plannen het wel binnenkort. Op reis heeft de jongen al goed in het grote bed geslapen zonder eruit te vallen dankzij de barricade van stoelen of zetels. Echter, steevast in het holst van de nacht ontwaakt hij en wil hij bij mama in bed liggen, iets waar hij thuis nooit last van heeft. Deze nacht hoopten we dankzij het knusse babybedje, versierd met snoezige beertjes en konijntjes, effectief een nacht te kunnen doorslapen maar helaas, ook nu is hij weer bij mama gekropen midden in de nacht.

Bij het ontbijtbuffet gingen Viktor en Vladimir geregeld hand in hand om wat lekkers zodat wij verder konden eten. Ze stalen samen weer de harten van de serveuses die hier (grappig!) verplicht moeten rondlopen in traditionele kleedjes ala Heidi in die Bergen, woehahahaa!

Een technisch probleem hadden we nog niet op deze reis dus dat hadden we nog tegoed. Na 45 min fietsen, terwijl we ons in the middle of nowhere bevonden, stelden we vast dat Viktor zijn achterband totaal plat was. Hij reed gewoon op de velg. En dat manneke maar zagen “Ik geraak precies niet vooruit vandaag, mijn benen zijn zo moe!”. Nu was duidelijk waarom hij niet vooruit ging… Na enige tijd te voet te zijn gegaan door de heuvels omringd door oneindig grasland naderden we een boerderij. Ik haalde mijn beste Duits boven en vroeg de boerin of er hier ergens een fietsenmaker in de buurt was. Die vraag kreeg ze waarschijnlijk niet voor het eerst. Ze verwees me door naar haar buurman. Deze aardige man deed ons meteen aan bompa denken. De handige Harry was in zijn overall vanalles aan het knutselen in en rondom zijn piekfijn verzorgde huis, met een leuke radiopost op (ein bischen liebe enz). Hij had alle gereedschap bij de hand en deed zijn werk uiterst grondig. Hij vond 2 gaten in de binnenband en de boosdoener, een ultrafijn nageltje, dat door de buiten- en binnenband gegaan was. Aangezien de vriendelijke man zeer grondig werk leverde verloren we meer dan een uur aan dit technisch mankement.

Verder stuurde een behulpzame dame ons nog de verkeerde kant op waardoor we terecht kwamen op de mountainbikeroute ipv de gewone fietsroute. Resultaat: de ene steile klim en afdaling na de andere. We moesten dus voortdurend van de fiets stappen om de beklimming verder te voet af te leggen. Dat was heel zwaar met een Vladimir van 15 kg achterop. Viktor kreeg zijn fiets vaak niet omhoog geduwd dus moesten we die ook nog helpen. Van steile afdalingen op kiezelpaadjes had Viktor de eerste dag een grote schrik opgedaan dus die angst kwam vandaag opnieuw opzetten. Hij durfde vaak niet naar beneden te bollen op steile stukken dus probeerde hij te voet maar dat was even gevaarlijk aangezien hij zijn fiets te voet niet onder controle kon houden. Viktors valpartijen van vandaag (naast de ontelbare vanuit stilstand) leverden op: scheve sturen, een afgerukte voorrem, kapotte versnellingen (enkel 4, 5 en 6 werken nog), een afgebroken licht, enkele schaafwonden. 1 val was wel heel spectaculair: na een snelle afdaling miste Viktor een scherpe bocht naar rechts en belannde hij tussen enkele bomen. Een wonder dat hij daar terecht kwam, relatief zacht want hij kon net zo goed tegen een boom beland zijn of in een afgrond.

Om af te ronden: de zwaarste fietsdag was zonder twijfel vandaag. Moe maar tevreden ronden we deze etappe af en we zijn het erover eens: zo’n fietsvakantie dat doen we zeker nog eens!

Österreich 2012 – Zell Am See/St. Martin bei Lofer

Geplaatst op: vrijdag 27 juli 2012 door Jimapore in Reizen
IMAG0790BikerDragon kissingPanoramaPosingDSC_0131
DSC_0104IMAG0786IMAG0764IMAG0724IMAG0718IMAG0717
IMAG0705IMAG0692IMAG0681DSC_0152DSC_0148IMAG0788

De dag begon zoals de vorige was geeindigd: regen en nog eens regen. Maar toen we na het ontbijt en na het uitchecken vertrokken was het gelukkig gestopt met regenen, De hemel was echter nog hoogzwanger van donkere regenwolken dus was het een kwestie van tijd wanneer de volgende regenvlaag over het dal trok.

Het was nog behoorlijk vroeg, iets na 9u zaten we reeds op de fiets. Ook deze keer ging het goed vooruit. Het beloofde wel de zwaarste fietsdag te worden: de spieren waren een beetje stijf en vermits we deze keer niet meer de rivier volgden en meer op de bergflank fietsten waren er meer klimmetjes te doen. Bovendien was het traject ook 10km langer dan de voorbije dagen (44km in totaal). Maar ook vandaag fietste Viktor voorbeeldig zodat we goed opschoten. We hebben inderdaad een paar kleine buien moeten trotseren maar erg was het niet. In de namiddag brak de zon er geweldig door en werd het meer dan behoorlijk warm.

Het is grappig om zien hoe sommige andere fietsers uitgedost zijn met een outfit alsof ze 200km door weer en wind aan het rijden zijn terwijl wij er zeer losje bij lopen zonder al te veel bagage. Zo passeerden we een ouder koppel een paar keer die telkens er een druppel viel een heel regenpak aantrokken van top tot teen om het een kwartier later weer helemaal uit te doen en weg te steken. “Doet eens gewoon jong”. Streverkes.

Deze dag had ik de fietskaart en routebeschrijving niet meer bovengehaald. De aanduidingen van de fietsroute zijn alom aanwezig zodat verloren rijden eigenlijk niet kan. Daarenboven check ik geregeld de gps op mijn smartphone om te zien waar

we ergens zitten en hoeveel km we reeds gereden hebben. Superhandig die Google Maps, zeker als je op voorhand een paar kaarten download zodat je ze offline kunt raadplegen. Als je een fietstocht maakt trek je ook een pak minder foto’s dan als je te voet bent. Je moet telkens stoppen, je fototoestel bovenhalen en terug wegsteken. Ook hier komt een smartphone van pas. Je haalt het vliegensvlug uit je broekzak, effe vlug een kiekje en verder. Ik heb zelfs pakken foto’s rijdend genomen iets wat met onze foto camera kwasie niet kan. Nerd of niet, maar ik ben meer dan te tevreden met de aankoop van dat ding!

Ook in het hotel in Lofer is er een zwembad. Klein probleem echter, toen we aankwamen om iets na 16u bleek onze tas met kledij en dus ook zwemkledij nog niet aanwezig te zijn, die zou blijkbaar pas om 18u toekomen. Dus moesten nog eventjes geduld hebben voor een duik. Nog meer dan gisteren toonde Viktor zijn kunstjes in het water: schoolslag, achteruit zwemmen, duiken, salto’s, een echte vis in het water. Vladimir die alles na aapt van grote broer sprong van de zijkant in het diepe water, gelukkig staan we steeds klaar om hem op te vangen maar een keer was hij ons te vlug af en sprong een tweetal meter verder van ons vandaan plots in het diepe water… en weg was ie. Effe verstand op nul, hartslag richting 200, maar we konden hem snel opvissen en het baasje was zich van geen kwaad bewust. Ik moest echter wel effe op adem komen.

Verder vinden die twee snuiters van ons elkaar steeds beter. Samen spelen, grapjes maken, beetje plagen ook natuurlijk, knuffels geven, … mooi zicht is dat. Zo kunnen we ze toch al eens samen naar de speeltuin sturen terwijl wij aan tafel kunnen blijven zitten. Wel met zicht op wat er zich juist afspeelt natuurlijk maar we moeten er niet meer constant bijstaan. Hebben papa en mama toch ook eens een beetje rust.

Österreich 2012 – Stuhlfelden/Zell Am See

Geplaatst op: vrijdag 27 juli 2012 door Valerie in Reizen
On the roadHouten gevelTrappen maarDaar fietst ze...Diner timeSlaap kindje slaap
Purple flowersVisjes in het waterDraaien maarSkoone boerderieDrinken tankenRadpad

Hoe moeilijk de start van de eerste fietsdag was, des te beter was de start vandaag. De kilometers vlogen op de teller en dit zowaar zonder valpartijen. Het zonnetje hield zich wel de hele dag verscholen achter de wolken maar gelukkig bleef het droog tot net voor onze aankomst in Zell Am See. We reden weer door betoverende landschappen van groene heuvels doorkruist met rivieren en omgeven door hoge bergen hier en daar nog bedekt met sneeuw. Als op een typisch postkaartje vind je hier prachtige oude houten boerderijen, balkonnen met bloemetjes, koeien die los rondwandelen, van ver te horen dankzij hun koeiebel om de hals. Het moet gezegd, de Oostenrijkers zijn over het algemeen voorzichtige chauffeurs. Wat een verschil met de Chinese chauffeurs!

De hotels die we aandoen varieren wel wat in kwaliteit. In Zell Am See was het weer prima in orde. In Stuhlfelden was alles toch wat verouderd en waren er wel heel weinig gasten. In Zell Am See waren zelfs een zembad, dampbad en sauna. De kids natuurlijk dolblij met een frisse duik! Terwijl wij kabaal maakten in het zwembad lagen enkele naakte mensen in de sauna, ongegeneerd. Viktor en Vladimir keken maar raar op wanneer ze die blote mensen zagen rondparaderen. Applaus voor Viktor trouwens want die kon plots zomaar het zwembad overzwemmen! 15 zwemlessen in Puyenbroeck leverden niets op en nu plots, leert hij het eventjes op zichzelf. Dat was echt leuk om te zien!

Jammer dat we het meer van Zell Am See enkel gehuld in wolken en mist te zien kregen. Alles lag er wat triestig bij in de regen. In de smalle straatjes van het centrum wandelden toch heel wat toeristen. De vele terrasjes waren op elk weerstype voorzien. Zo waren er verschillende waar je in een loungezetel onder een ruime paraplu kon plaatsnemen en een heerlijk zacht dekentje over je heen kon slaan. En zo deden wij het ook. Meteen na het verorberen van zijn warme choco legde Vladimir zijn hoofdje op mijn schoot, dekentje erover en hop, hij was in dromenland. Daar zaten we dan. Drie kwartier later begon men het terras om te bouwen voor het avondmaal en heeft Jimmy de slapende Vladimir naar het hotel gedragen. Wij dachten geluk te hebben en rustig met ons drietjes te kunnen dineren beneden in het restaurant terwijl de babyfoon de wacht hield over de slapende uk maar helaas was het bereik niet ver genoeg. Dus gingen we om beurten om de 5 minuten even luisteren aan de deur. Toen het Viktors beurt was om te gaan luisteren stond hij na 2 minuten reeds hijgend aan de tafel terug. ‘Hij is aant wenen!’ rapporteerde grote broer. Ik dus snel naar boven en ja, Vladimir was wakker en voelde zich ellendig van vermoeidheid. We hebben onze maaltijd dus verder in shiften moeten afronden en ik was verplicht om een dubbel dessert te eten: bavarois van capuccino. Daar was ik niet rouwig om…

Österreich 2012 – Krimml/Stuhlfelden

Geplaatst op: dinsdag 24 juli 2012 door Jimapore in Reizen
Fietsweg in MittersillÖsterreichisse SuppeDa ping pang qiuHotel FlatscherSteentjes spring!Vieruurtje
KappelekeRadfahren in MittersillPanoramaRiviertje gaan checken山水Baarugkuj

Het deed ons deugd afgelopen nacht om in een lekker warm bed te slapen. De koude nachten in de tent begonnen immers qua vermoeidheid hun tol te eisen. Daar in Krimml echter geen free wifi op de kamer. Enkel in de lobby van het hotel was er bereik maar gezien we in een ander gebouw zaten een +100 meter van het hoofdgebouw vandaan was dat niet echt een optie. Er bleek echter wel een betalende private wifi tot in de kamer te reiken en dus effe paypal’en en we waren vertrokken. 4,99 euro voor 24 uur, niet zo extreem duur vond ik.

Na ontbijt en voorbereiden fietstocht vertrokken we rond 10u met als einddoel Stuhlfelden (net achter Mittersill), een 33km verder. Over een slechte start gesproken!! Bij de eerste afdaling ging het al goed mis. Viktor verloor de controle over zijn remmen, ging steeds harder afdalen met een geweldige crash in de bosjes tot gevolg. Tot overmaat van ramp was hij zijn pedalen letterlijk kwijt en titsten die telken malen tegen zijn achillespees waardoor hij daar ook verwondingen opliep. Brullen en wenen. Ketting eraf en stuur scheef. Hij zag het niet meer zitten. Grote tranen bolden over zijn wangen. Ik praatte op hem in en probeerde telkens de Kung Fu spirit naar boven te halen. ‘Innerlijke Vrede’ zoals de Drakenkrijger in Kung Fu Panda 2. Het lukte me matig. Viktor bleef jammeren en bij een volgende afdaling ging het weer mis en werd hij zowaar over zijn stuur gekatapulteerd. Weer brullen en wenen. ‘Wenen, wenen, wenen’ riep Vladimir maar zijn grapje werd niet gesmaakt door Viktor, de kleine knuffel bedoelde het ook niet zo maar goed. Het werd Viktor toch wel wat teveel en door de stress kreeg onze Kleine Keizer plotsklaps harde buikpijnen… ook dat nog. We waren amper een paar kilometer verder en bijna een uur onderweg. Het ging van kwaad naar erger, hoe gaan we dat hier voor elkaar krijgen.

Ik gaf echter niet op, en ging verder opzoek naar Viktor’s innerlijke vrede en probeerde steeds opnieuw en opnieuw. We probeerde kleine, stijle afdalingskes, stap voor stap, telken malen iets langer en gaf wat tips over hoe hij moet remmen. En zowaar… het ging steeds beter. Eerst nog effe een hek onder spanning doorwaden en we waren eindelijk echt vertrokken. We fietsen vooral langs rivieren tussen de ECHTE koningen van onze wereld: De Bergen. Kabbelende beekjes, prachtige uitzichten, sneeuw op de toppen van de bergen, mooie Oostenrijkse huisjes en dat alles onder een stralend zonnetje. Prachtig was ons dat.

En Viktor? Die ging steeds beter fietsen, en beter en beter… totdat hij bij steile beklimmingen (want die waren er ook) zowel mij als Valerie in een vliegende rotvaart voorbij stak. Er stroomt blijkbaar wel wat bloed van opa Dre door zijn aderen en als een echte Flandrien zei hij: “Wat is er papa, geraak je niet meer vooruit?”.

En Vladimir? Die vond het ook allemaal super leuk en riep en zwaaide naar goede gewoonte naar Jan en alleman. Eerst bij mama op de fiets van achter en dan vooraan bij papa waar hij dan maar een tukkie deed tot groot jolijt van passanten.

En zo kwamen we dan alsnog vroeger dan verwacht aan in Stuhlfelden. Een redelijk groot maar extreem rustig hotel (de bezettingsgraad in de zomer is hier heel wat minder dan tijdens het winterseizoen natuurlijk). Een leuke speeltuin met oa een trampoline en pingpong tafel, de pret kon niet op. De twee kabouters hebben hier zelfs hun eigen kamertje met bijhorende badkamer. Dat ze daar maar goed uitrusten want morgen fietsen we verder tussen die echte imposante koningen.