Archief voor juli, 2013

China 2013 – Day#18 – Langmusi (郎木寺)

Geplaatst op: woensdag 31 juli 2013 door Kleine Keizer in China, Reizen
DSC_0038IMAG1718IMAG1726DSC_0021DSC_0023DSC_0036
DSC_0053DSC_0062DSC_0067IMAG1735DSC_0075DSC_0084
DSC_0101DSC_0108DSC_0110DSC_0114DSC_0118DSC_0124
DSC_0129DSC_0130DSC_0141DSC_0159DSC_0164DSC_0169

We zijn gaan paardrijden. We waaren net onderweg en ik en de chauffeur waren al van het paard gevallen. Maar gulekeg heb ik mij niet zooveel pijn gedaan. Daarnaa heb ik met de gits verder gereden naar een mevrouw die in een tent woond. Ze raapte kaka op van de jak om vuur te maken. Toen hebben we rijst met melk gegeten. Elke tent heeft waakhonden om de wolven weg te jagen. Vanavond heben we in de tent geslapen. We hoopen dat er geen wolven koomen.

China 2013 – Day#17 – Xiahe (夏河) > Langmusi (郎木寺)

Geplaatst op: maandag 29 juli 2013 door Jimapore in China, Reizen
DSC_0074DSC_0002DSC_0007DSC_0016DSC_0032DSC_0038
DSC_0040DSC_0043DSC_0048DSC_0051DSC_0054DSC_0058
DSC_0069DSC_0072DSC_0088DSC_0090DSC_0095DSC_0098
DSC_0102DSC_0110DSC_0112DSC_0118DSC_0121DSC_0129

De zon schijnt zich te pletter vandaag, eindelijk!! Een stralende hemel met geen enkel wolkje, hier zaten we reeds enkele dagen op te wachten. Het is echter een heel eindje rijden met de auto vandaag want we trekken verder naar Langmusi, net op de grens met de Sichuan provincie. We stoppen onderweg nog even aan een hoge toren in de stad Hezou en zoeken naar een bank die ons euro’s kan wisselen. Er zijn veel verschillende banken in China, enkele die nationaal vertegenwoordigd zijn maar ook heel wat regionale banken. Het is echter alleen Bank of China die blijkbaar geld mag wisselen en laat er nu net geen Bank of China zijn in Hezou. Na een paar ATM terminals te proberen lukt het uiteindelijk toch om wat extra cash af te halen. En dat is nodig want de prijzen in China zijn behoorlijk gestegen.

Na de lange rit doorheen het prachtige berglandschap, bezaaid met witte (schapen of geiten) en zwarte (yaks) stippen komen we dan toch aan in Langmusi. Tot enkele jaren geleden een hidden treasure en backpackers paradise. Vandaag is echter heel het dropje onder constructie (zoals heel Tibet trouwens) en worden alle straten heraangelegd en tientallen nieuwe gebouwen opgetrokken. Men maakt deze parel blijkbaar klaar voor het massa toerisme.

China 2013 – Day#16 – Xiahe (夏河)

Geplaatst op: maandag 29 juli 2013 door Jimapore in China, Reizen
DSC_0161DSC_0002DSC_0008DSC_0018DSC_0042DSC_0052
DSC_0056DSC_0061DSC_0065DSC_0070DSC_0073DSC_0085
DSC_0086DSC_0088DSC_0089DSC_0098DSC_0108DSC_0124
DSC_0131DSC_0136DSC_0151DSC_0178DSC_0184DSC_0200

Tijdens het ontbijt blijkt Viktor niet helemaal in zijn nopjes te zijn, hij klaagt over buikpijn. Zou hij last hebben van de hoogte, we zitten hier in Xiahe rond 3000m, of is de overdosis dumplings van gisterenavond de boosdoener? We geven hem in elk geval uit voorzorg een pilletje tegen hoogteziekte.

Terwijl wij naar het Labrang klooster trekken blijven Viktor en Tserang achter in het hotel. Het Labrang klooster is een van de belangrijkste en grootste klooster voor het Tibetaans boeddhisme. Met meer dan 3000 monniken, vele tempels, residenties, kleine straatjes en steegjes is het een kleine stad op zich. Je kan hier echter niet vrij rondwandelen en we trekken dan ook in groep onder begeleiding van een Engelssprekende monnik het klooster rond. Het is een grapjas die af en toe een geintje maakt. Een beetje zoals lolsmurf. Wanneer we de grote gebedshal betreden en er net honderden monniken aan het bidden zijn wordt hij effe moppersmurf. Sommigen van onze groep staren zich namelijk te pletter op de biddende monniken, dat vindt hij niet zo leuk. Bidden is een zeer intens persoonlijk iets, de monniken bidden voor de boeddhistische Tibetanen niet voor de apenstarende toeristen vertelt hij. Effe een blik werpen is ok, staren niet, dat betuigt geen respect. Nou, daar heeft hij wel een punt. Er loopt een soort opperhoofd met enorm gewaad en mijter door de gangen met biddende monniken. Het is erg sereen en indrukwekkend om zien. Het zoemende geluid van de mantra’s reciterende monniken blijft nog een hele dag in mijn hoofd rondspoken.

Naast lolsmurf zien we ook nog geldsmurf, een monnik die het geld sorteert van al de donaties. Het is namelijk de gewoonte dat men bij vele beeldjes in de tempels telkens een kleine vrije donatie doet. Naast de gebedsmolens is dit ook een favoriete bezigheid van onze kids. Wanneer we namelijk geen toegangskaartje moeten kopen schenken we her en der een kleine donatie. Meestal vinden ze het dan zelfs nodig om een biddend gebaar en een diepe buiging te maken net zoals een boeddhist zou doen. Het is goed bedoeld en kinderen kunnen hier geen ‘fouten’ begaan dus laten we hen in hun spel. Al die tempels met uitleg is niet altijd even interessant voor jonge kinderen, en dat is nog zacht uitgedrukt.

Terwijl het in de voormiddag heel hard regende klaart het op in de namiddag. We trekken sinds lange tijd voor het eerst naar een piepklein (en enigste?) Westerse eettent. Een pannenkoek zoals een zeemvel en frietjes die blinken van het vet, leuk voor mijn medereizigers maar ik hou het toch maar op een Nepalese curry met Yak-vlees. Na de lunch kunnen we eindelijk eens een hiking trip maken recht de omliggende bergen op. Op de top hebben we een mooi uitzicht op de stad Xiahe en kunnen we de omvang van het Labrang klooster zien. Wanneer we terug naar het hotel keren krijgt Viktor echter weer last van enorme buikpijnen. We geven hem zwarte thee, een Tibetaanse kruidenpil en motilium. Hopelijk morgen beterschap voor onze knaap.

China 2013 – Day#15 – Repkong (རེབ་གོང) > Xiahe (夏河)

Geplaatst op: zaterdag 27 juli 2013 door Jimapore in China, Reizen
DSC_0035DSC_0004DSC_0006DSC_0014DSC_0025DSC_0032
DSC_0038DSC_0040DSC_0041DSC_0046DSC_0053DSC_0054
DSC_0071DSC_0078DSC_0079DSC_0082DSC_0084DSC_0109
DSC_0113DSC_0132DSC_0136DSC_0146DSC_0147DSC_0150

Het heeft de hele nacht geregend en we rennen door de druppels heen naar het ontbijt. We hebben een relatief lange verplaatsing voor de boeg want vandaag verlaten we Repkong (Qinghai provincie) en rijden naar Xiahe (Gansu provincie). Onze gids Tserang is echter zijn trouwe pet kwijt dus eerst lopen we een tweetal restaurants af die we hier in Repkong bezocht hadden, maar helaas, geen pet te zien. Daarna laden we nog een gasbus op voor wanneer we nog eens gaan kamperen in de graslanden en in de supermarkt kopen we alvast wat eten voor dat kampeergedoe.

Het blijft maar regen en hoewel we langs ongeloofelijk prachtige valleien rijden (Ganjia graslanden), kunnen we deze niet in hun volle glorie aanschouwen door het dikke wolkendek. We zien duizenden geiten en yaks op de bergflanken grazen en tientallen tentenkampen van nomaden. We rijden op wegen met putten zo diep dat je er een heel yak in kan verstoppen, we worden dan ook naar alle kanten geslingerd in de wagen. Hier zijn we ver weg van de bewoonde en gebetonneerde wereld, een bevrijdend gevoel! Regen of niet, het uitzicht en de ervaring zijn adembenemend en dus nemen we soms een korte stop om te genieten van moeder natuur. We lopen langs bij een nomaden familie voor een potje thee of yak-yoghurt maar er bleek niemand thuis. Op het uitgestrekte grasland tussen de nomaden tenten maken we een korte wandeling. Ik hou een race’je met Viktor maar dat duurt niet lang want het veld wordt drassig en daar ga ik in volle vaart onderuit in de yak-dung. Stinkie-winkie.

Na een klooster stoppen we nog aan een stokoud Tibetaans kasteel uit de jaren 600. Enkel de aarden omwalling is nog redelijk overeind en binnenin ligt een klein dorpje.

Aangekomen in Xiahe (bekend voor het Labrang Klooster) logeren we deze keer in een Tibetaans guesthouse, lekker kleurrijk en volledig in de sfeer van Tibet. Als avondmaal besluiten we een berg dumplings te eten, gevuld met Yak-gehakt en ajuin. Viktor vindt het zo heerlijk dat hij er maar liefst 12 naar binnensmult, terwijl wij er zelf elk maar een tiental binnen krijgen. Hij is nu BBQ-monster af en dumpling-monster aan! Daarna haasten we ons terug naar ons guesthouse, hier heerst namelijk een avondklok. Wie na 22u nog op straat is mag een nachtje in de cel zitten of krijg een stevig pak rammel, ik denk wel niet dat je kan kiezen tussen deze twee.

China 2013 – Day#14 – Repkong (རེབ་གོང)

Geplaatst op: vrijdag 26 juli 2013 door Valerie in China, Reizen
DSC_0031DSC_0002DSC_0003DSC_0004DSC_0006DSC_0007
DSC_0013DSC_0016DSC_0017DSC_0027DSC_0034DSC_0037
DSC_0044DSC_0045DSC_0049DSC_0051DSC_0053DSC_0079
DSC_0096DSC_0100DSC_0105DSC_0110DSC_0111DSC_0112

Onze laatste dag in Rebkong begint erg nat: het regent pijpenstelen. Vele wegen zijn niet geasfalteerd of liggen volledig opengebroken wegens heraanleg. Dat betekent dus modder, modder en nog meer modder. Hygiene is hier vaak ver te zoeken. Net als de Han-Chinezen lijken de Tibetanen de gewoonte te hebben hun afval gewoon buiten op een hoop te gooien. Dat ze daar zelf ook geurhinder van ondervinden lijkt hen niet te deren. Voeg aan die afvalberg de uitwerpselen van katten, honden, (kleine) kinderen, paarden, ezels, jaks, koeien, varkens en kippen toe en je kunt je voorstellen welke broeihaard dit moet vormen voor gevaarlijke, besmettelijke ziekten…

In de regen trekken we naar 2 kunstenaarsdorpjes. We bezoeken er een museum met Tibetaanse schilderkunst, de school waar jonge artiesten geconcentreerd aan het werk zijn, een reusachtige stoepa en een familie van kunstenaars. Het schilderwerk is een uiterst precies werkje waar heel veel werk in kruipt. Elk haartje van een baard, snor, hoofd of borst wordt met een zeer fijn penseeltje geschilderd. De kunstenaars gebruiken een vergrootglas om dergelijke details aan te brengen. We laten ons verleiden tot de aankoop van een schilderijtje. De prijs is waarschijnlijk correct in verhouding tot de werkuren die erin gekropen zijn maar 80 EUR blijft toch veel geld voor zo’n souvenir me dunkt. We zullen het thuis een mooi plaatsje geven. Terwijl we naar de schilders kijken is Vladimir ons even ontsnapt. En wat blijkt? Het baasje vond een appel, een penseel en verf. En daar stond hij dan met een grote glimlach en zo trots als een gieter om ons zijn eigen kunstwerk te tonen.

In de namiddag trekken we er op uit om de centrumstraatjes te verkennen. Wat een bedrijvigheid heerst hier! We kopen nog wat souveniertjes (wierook, gebedsvlaggetjes, een Tibetaanse vest voor Viktor, een armband) en fruit (heerlijke meloen, kleine mandarijntjes). Buitenlanders zijn hier zeldzaam, we komen er geen enkele tegen en we worden voortdurend aangestaard en moeten meermaals met locals op de foto.

Bij het terugwandelen richting hotel zit Vladimir in de rugzak luidkeels te zingen: “Zai jian! Zai jian!” = tot ziens. Terwijl ik naar hem opkijk vergeet ik naar de grond te kijken en daar ga ik. Ik struikel over een steen en wordt naar voor gecatapultuurd. Ik kan nog net mijn handen zetten maar door mijn rugzak wordt mijn hoofd met extra kracht op de grond gekwakt. Mijn neus raakt de grond. Ik lig languit op de smerige grond, mijn hoofd duizelt. Wanneer ik opkijk gutst het bloed uit mijn neus. De kinderen roepen in koor “Mamaatje, mamaatje toch!”. Jimmy, die niet tegen bloed kan, begint op zijn beurt te draaien. Omstaanders verzamelen zich razendsnel rond ons en mijn plas bloed. Gelukkig reikt iemand wat papier aan en ik knijp mijn neus dicht. Handen kapot, ellebogen kapot, knieen kapot en vooral neus kapot kom ik totaal gehavend toe in het hotel. Pas na ruim een half uur stopt het bloeden, net toen we begonnen te overwegen medische hulp te zoeken.

ओं मणिपद्मे हूं

Geplaatst op: vrijdag 26 juli 2013 door Jimapore in Dagelijkse leute

Speciaal voor Titsie en El Barto heb ik mijn beste mantra stem bovengehaald:

China 2013 – Day#13 – Repkong (རེབ་གོང)

Geplaatst op: vrijdag 26 juli 2013 door Jimapore in China, Reizen
DSC_0177DSC_0007DSC_0017DSC_0018DSC_0019DSC_0028
DSC_0032DSC_0039DSC_0049DSC_0050DSC_0054DSC_0055
DSC_0063DSC_0066DSC_0073DSC_0091DSC_0096DSC_0098
DSC_0105DSC_0108DSC_0132DSC_0157DSC_0166DSC_0170

We worden wakker met een humeurige kleutertje. Het ontbijt in dit hotel is in gebouw nummer 5 en daar ontmoeten opnieuw onze vlotte Tibetaan van Snowlion Tours die ons enkele dagen geleden stond op te wachten aan het treinstation.

Op de planning vandaag staat het bezoek aan een Tibetaans festival, een van de hoogtepunten van onze reis. Terwijl we omhoog wandelen naar de tempel zien we reeds verschillende kinderen en volwassen gekleed gaan in prachtige kledij. Aangekomen is het festival net begonnen en aanschouwen we prachtige dansen, in trance zijnde sjamanen in een enorm kleurrijke omgeving. Er zijn zeer weinig tot geen toeristen of buitenstaanders en zo kunnen we ons nestelen tussen de deelnemende locals en genieten van al deze pracht en praal. Enige minpunt zijn een paar Chinese fotografen die door de dansers lopen en onbeschaamd op 5 centimeter van je hoofd duizenden foto’s nemen, ook van ons. Doordat onze humeurige kleuter echter blijft volharden in de boosheid moeten we het festival een beetje vroeger verlaten dan gepland.

We besluiten een middagdut in te lassen en Kleine Tijger en moeder blijven in het hotel terwijl wij met Tserang en chauffeur de beste noodlepot tot zover naar binnen smullen. Na het eten duiken we nog effe in wat locale winkelstraatjes opzoek naar traditionele tibetaanse muziek, iets wat ik enkele dagen geleden reeds aan Tserang had gevraagd. Ik vind er meer dan voldoende en voor 10/15 kuai (2 euro) per stuk koop ik enkele dubbel cd’s.

Daarna halen we de slapers op en trekken we naar het grootste klooster van de stad, het Rongwu klooster waar nog meer dan 500 monniken leven. Het is er een drukste van jewelste en in de vroege avond zien we de openlucht debatten en luisteren naar de mantra’s, we worden er voor het eerst echt stil van. Ook hier geen toeristen enkel een handvol Chinese fotografen zonder scrupules. We sturen de kinderen effe het plein op terwijl wij luisteren in de tempel. Ze bouwen buiten een grote toren van alle rondslingerend kussentjes waarop de monniken zitten. Dit tot groot jolijt van de fotografen en als ware paparazzi worden onze jongens langs alle hoeken en kanten op de foto geslingerd. Effetjes rust voor ons. De monniken die naar buiten stormen na het gebed vonden het best grappig een mooie toren te vinden van hun kussentjes.

We ontmoeten Tserang zijn vrouw en trekken met zijn allen een echt Tibetaans restaurant binnen en gaan nadien nog even het centrale plein op om naar de dansers te kijken die veel belangstelling trekken. Het enorm grote TV scherm op het plein met Chinese televisie trekt… geen enkele belangsteller. Dat het hier een zeer gevoelige regio is wordt nog eens duidelijk wanneer een Tibetaan met zijn zoontje op de foto wil met onze Kleine Tijger. Het trekt binnen de vijf seconden een publiek en plots staan daar uit het niks drie of vier politie agenten en spat de groep uit elkaar. Bizarre ervaring.