Archief voor augustus, 2008

Afronten

Geplaatst op: vrijdag 29 augustus 2008 door Valerie in Dagelijkse leute

Het plan voor deze voormiddag was om naar de kapper te gaan waar zowel ik als Viktor een nieuw coupke zouden krijgen.  Ik heb gisterenavond prentjes van kapsels gezocht en ik ga voor de Sharon Stone-coupe en Viktor voor de korte naar voor gekamde jongenscoupe.  Helaas bij aankomst in de kapperszaak bleek dat het te druk was om ons meteen te helpen.  We zullen deze namiddag terug moeten.  Aangeien we dan toch al in Stekene waren trokken we even naar de Zeeman en het Kruidvat.  In de Zeeman geen problemen, behlave aan de kassa toen Viktor een rol inpakpapier voor een zwaard aanzag.  Hij nam het ding uit de doos en zwaaide er flink mee in het rond tot de rol helemaal slap hing.  Gauw trok ik “het zwaard” uit zijn handen en zette het terug in de doos, maken dat we weg waren!

Bij Kruidvat nog meer afronten.  Viktor weet goed dat er midden in de winkel een grote kikker staat met flikkerende lampjes als ogen en daaronder een hele reeks bakken met snoep.  Meneertje was duidelijk van plan een snoepje te stelen.  Dat was echter zonder zijn moeder gerekend.  Ik vroeg onze uk weg te gaan bij die snoep maar aangezien hij niet luisterde nam ik zijn hand en trok ik hem een eindje van bij de snoep vandaan.  De uk slaagde erin zich los te trekken en zette het op een lopen.  In 1 2 3 was hij verdwenen achter de kassa.  Kordaat beval ik hem daar meteen vanachter te komen, terwijl zeker 10 paar ogen van wachtende klanten op ons gericht waren.  Alweer vertikte meneertje het te luisteren waardoor ik mezelf achter de kassa moest wurmen om de uk er vanachter te trekken.  Luid protest was het resutaat: “Laat mij gerust!  Laat mij gerust!”.  Vervolgens moesten we nog 5 minuten aanschuiven alvorens we konden betalen.  Al die tijd moest ik 1 hand stevig rond Viktors pols houden om te voorkomen dat hij de winkel opnieuw zou inrennen of erger nog, de straat op (zoals hij me in het verleden al es lapte).  4 euro 5 cent betalen met 1 hand is niet makkelijk, dat kan ik je verzekeren!  Als straf vloog de uk thuis meteen het bed in, waar hij quasi onmiddellijk in slaap viel.  Gisteren en eergisteren is hij met oma en opa naar de zee geweest en de vermoeidheid eist zijn tol.  Maar wie stond daar in de winkel met blozende wangen?  Ikke dus.

Advertenties

LambikSSSSfeesten 2008

Geplaatst op: dinsdag 26 augustus 2008 door Jimapore in Dagelijkse leute

Net zoals vorig jaar en alle jaren ervoor: het is weer LambikSSSSfeesten en dus mosselen à volenté boefen! Dit maal waren we met een grote bende present (20 man), wat later kwam daar m’n nonkel nog bij met nichten en vrienden en nog wat later nog een hoop familie. Het was er een waar -familie Goossens- feest. Een goede voorbereiding op het “echte” Familie Goossens feest volgende maand (dat slechts om de 4 jaar wordt georganiseerd), volgende maand meer hierover.

Lambikfeesten dus. Eerst even de rommelmarkt afgelopen en wat autootjes met blutskes gekocht voor Viktor en een teevee’tje maar je aan moet draaien en er dan vanalles komt voorbij “gescrolled”, samen voor 2 pleuro. Daarna onze kleine keizer de drie springkastelen eens laten uitchecken. En dat ging goed, na het feest van de dag ervoor had hij er blijbkaar nog geen genoegen van gekregen. Jump ‘till death!

Net voor het binnen gaan van het resto vroeg ik aan Valerie: “En, uw mosselsaus bij?”. Want mevrouw wil enkel ECHTE mosselsaus en dus koopt ze telkens haar eigen potje. Maar de pot was vergeten en ik kon er natuurliujk om thuis (volgende keer zwijg ik erover hoor). De mosselen waren trouwens zeer lekker en daarom had ik dan ook drie potten naar binnen gesmikkeld. Bij het hervullen van de potten werd de hoeveelheid wel steeds kleiner, maar goed, ik kon geen “mossel” meer zeggen na het eten (gelukkig wel nog andere dingen).

Konijnenheuvel

Geplaatst op: dinsdag 19 augustus 2008 door Valerie in Dagelijkse leute

Aangezien we dit jaar het Argenta-weekend te Centerparks links hadden laten liggen maar toch graag nog es een weekendje erop uit trokken met de nichtjes, gingen we van vrijdag tot en met maandag naar Rabit Hill, ofwel Konijnenheuvel.  Dit is een Landal-park in Nederland, bij de Hoge Veluwe.  Het park is gekend voor de vele konijntjes die er vertoeven, vandaar de naam.  Afgelopen week was het eerste wat Viktor elke ochtend zei: “Vandaag gaan we naar de Konijnenheuvel!”.  Hij was er erg op gebrand!

Bij aankomst vrijdagmiddag trokken we meteen naar de Bistro om onze hongerige magen te vullen.  We moesten helaas lang wachten op een maaltijdje dat weliswaar lekker was maar lang niet voldoende om de honger te stillen.  Niet echt een goeie prijs-kwantiteit verhouding dus.  Kwantiteit was er genoeg wat de wespen betreft.  We werden gewoon bedolven onder die akelige beesten.  Jimmy heeft er zeker 5 doodgemept op de tafel.  Het onvermijdelijke gebeurde: onze uk werd gestoken door een wesp.  In elk geval dat is wat hij zegt.  Er zat inderdaad een wesp op zijn hand en er was een rood vlekje te zien achteraf en Viktor huilde heel hard.  Omdat hij na een paar minuten al stopte met schreeuwen weten we niet zeker of de wesp effectief toegeslagen heeft.

Ons huisje tussen de bossen was leuk maar klein voor 7 personen.  De badkamer was 1,5 m² en bestond uit een lavabo en een douche zonder douchebak waardoor heel de vloer nat was bij elke douchebeurt.  De kindertjes waren door het dolle heen omdat ze met z’n drieën op 1 kamer mochten slapen.  Leto wordt als kleinste van de bende vaak uitgesloten.  De twee groten smeden vaak snode plannen om het dutske te plagen, heel zielig!  Meermaals kregen we van Viktor een concert wanneer Leto zijn fiets of knuffel durfde aan te raken.  Jongens, wat een jaloersheid!  En Leto gooide graag nog wat olie op het vuur wanneer ze over Viktors nagelnieuwe tweewieler riep “Mijn fiets!”.

De eerste dag was Alix pechvogel van dienst.  Ze viel verschillende keren met haar fiets en wanneer ze in het bos van een helling naar beneden wilde lopen smakte ze natuurlijk onderaan tegen het asfalt.  Alweer een mooi concert dus.  De tweede dag maakten we een leuke fietstocht door het Nationaal Park de Hoge Veluwe, werkelijk een prachtig stuk natuur!  ’s Avonds was iedereen erg moe en toen we de drie ukken te slapen wilden leggen, werd onze grootste schrik werkelijkheid.  Ginooke, ons lieve Ginooke die al heel z’n leven lief en leed deelt met onze zoon, die zijn troost en toeverlaat is in de crèche, thuis en overal waar we komen, ook in China, ons lief Ginooke was vermist!  Heel het kot werd overhoop gegooid, werkelijk overal hadden we gekeken.  Het was intussen lang voorbij bedtijd dus Viktor zou de nacht moeten doorbrengen zonder zijn wederhelft.  Een emmer vol tranen werd er gehuild.  Telkens we een nieuwe poging waagden en Vikor naast Alix in z’n bed werd gelegd, vroeg Alix goedbedoeld “Heb je Gino nog niet gevonden?  Ga je zonder hem slapen?”.  Natuurlijk bracht dit het verdriet opnieuw naar boven en wilde Viktor niet gaan slapen.  Rond 21.30 u legden we Viktor ten einde raad in ons eigen bed.  Ik legde nog even de kleren opzij die op het bed lagen.  En wat zat er in Jimmy’s vest?  Onze verloren gewaande zoon, Ginooke.  Eindelijk kon Viktor de slaap vatten.  Ik had echter een onrustige nacht want moest in het midden van twee éénpersoonsbedden liggen tussen 2 snurkers.

Zondag trokken we naar Burger’s Zoo te Arnhem en wie was er nog geen pechvogeltje geweest?  Ons Letooke!  In de Desert-biotoop, tussen de cactussen, viel het dutske uit haar buggy op de grove betonnen vloer.  Ze zag eruit alsof ze een pak slaag in haar gezicht gekregen had: bloedneus, gezwollen voorhoofd en toegetakeld oog.  Wat een zielig hoopje!  We maakten er nog het beste van in de zoo maar voor Leto was het plezier er toch af voor de rest van de dag. Ook Viktor kon aan den lijve de gevaren van de woestijn leren kennen. Ik legde hem uit dat in de woestijn cactussen groeien en dat cactussen stekelige planten zijn. Dat moest hij even onderzoeken. Hij neep en wreef in een cactus die er op het eerste zicht zachtaardig uitzag. Het venijn zat ‘m echter in de uiterst fijne stekeltjes die overal in zijn handen bleven steken. Een hele dag heeft onze kleine keizer nog lopen jammeren en om de beurt heeft iedereen geprobeerd zoveel mogelijk stekeltjes te verwijderen.

Het weekend werd afgesloten met pijpestelen regen. Lang hebben we getwijfeld of we de laatste dag nog een activiteit zouden doen of gewoon rechtstreeks huiswaarts zouden keren. We besloten dan toch maar naar het familiepark Koningin Julia Toren te trekken. Iedereen opgewekt en in blijde verwachting van coole attracties. Groot was onze teleurstelling toen we aan de kassa vernamen dat de inkomprijs ruim 19 EUR bedroeg en alle kindjes moesten betalen, ook Leto en Viktor die slechts 2 jaar zijn. We trokken dus na wat geaarzel terug naar de auto’s die wet net geparkeerd hadden, de kinderen voortslepend. Als alternatief gingen we naar het Toys Museum in Dieren. Het kostte ons een autorit van 2 uur omdat we volledig de verkeerde kant waren uitgereden maar ’t was toch de moeite. Althans voor ons, iets minder voor de kindjes. We zagen er poppen, attributen en taferelen van kinderseries uit onze jonge jaren: Fabeltjeskrant, Sesamstraat, Dikkie Dik, Vrouwtje Theelepel, the A-team, de Bereboot, Pippi Langkous, … Geweldig! De kindjes mochten in het winkeltje op ’t einde een souveniertje kiezen: Leto koos een Pingu, Alix een voor mij onbekend figuurtje en Viktor vond zijn gading niet … tot mémé met een grote dikke Dikke Dik kwam aanlopen. Onze uk was meteen verkocht en mijn portemonnee was 20 euro lichter.

Cabardouchke

Geplaatst op: maandag 18 augustus 2008 door Jimapore in Dagelijkse leute

Niet iedereen zal dit woord kennen maar ik bedoel hier wel degelijk “huis van lichte zeden” mee, uit het Antwaarps dialect. We hebben namelijk leuke knalrode chinese lampionnen gekochten. Vermits we nog nergens lusters hebben in ons huis leek dit ons een uitstekend en origineel idee. De kleur past ook perfect bij de rest van ons interieur dus na het ophangen van deze lusters waren we meer dan tevreden van onze aankoop.

We waren dan ook benieuwd wat dit zou geven als het donker was en we de lampionnen konden aansteken. En toen werd het donker… Of je nu op ’t straat naar binnen keek of je stond in onze hof of in de living zelf, het is hier percies een cabardouchke! But do we care? NO we don’t XD.

ps.: bonus punten voor m’n medestudenten wie als eerste het karakter herkent (althans op de tweede foto dat op de eerste hebben we nog niet geleerd)!

Chinees enzo

Geplaatst op: donderdag 14 augustus 2008 door Jimapore in Dagelijkse leute

Volgende maand start het 4de jaar Chinees bij Janitor. Wat kijk ik er nu al naar uit want na drie jaar zijn de lessen nog even “fun” en vormt het een echte ontstresser tijdens werkweek. Jaar 3 was dan ook weer supergoed afgerond. Ik heb echter sinds het examen geen Chinees meer aangeraakt (oa door de verhuis enzo) en dat voel ik enorm: ik ben al meer an de helft vergeten! Ik was nog zo goed begonnen begin dit jaar… ik zou nog een snelle inspanning moeten doen voor de aanvang van het nieuwe schooljaar… we’ll see.

Naast het Chinees dus in september zit ik met allerlei andere dingen in m’n hoofd die ik ook nog ZEKER wil doen. alleen… De tijd is er niet. Ik wil Taijiquan (of Kungfu) doen, ik wil terug naar de fitness (en zou ook naar de rugschool moeten) bovendien wil ik naast Chinees nog Japans beginnen en wil ik ook m’n Kalligrafie kunsten verfijnen. Teveel dus om allemaal tegelijk te volgen, maar minstens een ervan zoek ik in september toch te starten.

Melktandjes

Geplaatst op: donderdag 14 augustus 2008 door Jimapore in Dagelijkse leute, Gezondheid

Neen dit is geen post over Viktor maar over mijzelf! Ik heb blijbkaar nog twee (!) melktanden zitten, links en rechts vanonder. Normaal moesten die een 20-jaar geleden er al uit zijn “gevallen”, maar deze hardnekkigaards hadden geen zin of beter: er zat geen nieuwe tand klaar. Blijkbaar kan dat gebeuren, moet weer lukken dat het bij mij is en dan nog twee!

Nu, een van die twee extremely old bastards (feichang lao) werd “verstoten” door m’n gebit, dat het beu was met zo’n ouwe pee op gezadeld te zitten. Vandaar had ik de laatste tijd last van ontstekingen in de buurt van die tand, oplossing: euthanasie (euh van die tand hé)! Met een grote grijns op het gezicht van m’n tandarts werd deze tand er uitgeslingerd. Door de ontsteking kon de verdoving echter niet 100% z’n werk doen waardoor dit -grmqdmf%omqe$ifj*lmdkjf- verdomd veel pijn deed, jawadde!

Nog meer freak nieuws? Dat kan! Twee van m’n achterste kiezen zijn namelijk aan elkaar gegroeid waardoor er een “supertand” is ontstaan. Dit had m’n tandarts met 40 jaar dienst nog nooit gezien. Fijn om weten, naast een seniele bejaarde melktand staat er een mega supertand, mss wou die melktand ‘em niet laten kennen tov dat excessief geval?

MTB

Geplaatst op: zondag 3 augustus 2008 door Valerie in Dagelijkse leute

Aan allen die niet geloofden dat ik het mountainbiken zou volhouden kan ik bij deze meedelen dat jullie ongelijk hebben.  Ik ben immers opnieuw aan het MTB’en geslagen.  De twee weekjes vakantie hebben voor meer dan 2 extra kilo’s gezorgd dus was het echt eens nodig dat ik opnieuw de sportieve toer opging.  Vorige week zaterdag reed ik een opwarmertje: een Bloso-tocht in Wachtebeke met vertrek aan het zwembad van Puyenbroeck.  ’t Was een mooie tocht en eens wat anders dan de Bloso-tochten in Stekene want die ken ik intussen helemaal vanbuiten.  Eén uur en drie kwartier reed ik over een goeie 30 km.  De beste beloning op het einde van de rit is dan te zien dat je 795 kcal verbrandt hebt en 40% vet.  Die laatste vermelding op mijn hartslagmeter is me echter niet helemaal duidelijk.  40 % van wat?  Van al m’n lichaamsvet?  Was dat maar waar!  Een andere onverwachte beloning was het hertje dat ik 2 keer tegenkwam.  Een eerste keer stond het dier op een 15-tal meter van het bospad waarop ik door het bos scheurde.  Ik vertraagde meteen en we keken elkaar aan.  Gedurende 2 seconden keken we elkaar aan, waarop het diertje het hazenpad koos.  10 minuten later, nog steeds in hetzelfde bos, hadden we een 2e ontmoeting.  Het hert stond midden op had pad, op amper 7 meter van mij.  We hadden oogkontakt en er was een blik van herkenning.  We groetten elkaar en hups, het dier sprong het maïsveld in.  Dat is nu het grote voordeel van MTB’en ten opzichte van wegfietsen: het kontakt met de natuur.

De dag erop, vorige week zondag, durfde ik het meteen aan een georganiseerde tocht te doen in Waasmunster.  Uiteraard koos ik voor de kortste afstand van 28 km.  Het was een hele mooie uitgestippelde route die ik aflegde in 1 u 34 minuten en waarbij ik 883 kcal verbrande en 30 % vet.

Dinsdagavond reed ik dankzij het schitterende weer nog een trainingstochtje van een goeie 35 km in Stekene.  Aangezien ik veel last had van pijn aan de zitknobbels ben ik gisteren een nieuw zadel, speciaal voor het vrouwelijk zitvlak ontworpen, gaan kopen.  Dat ding kostte me 90 EUR dus ik hoopte dat het een verschil zou uitmaken.   Vandaag kon ik het testen want ik reed een georganiseerde tocht, ditmaal in Sinaai.  En ja hoor, het vrouwenzadel is een wereld van verschil ten opzichte van het standaardzadel waarmee ik meer dan een jaar gereden heb.  Nu zal ik geen hele week meer hoeven te voelen dat ik zondags gaan MTB’en ben.  De tocht vond ik minder mooi dan die in Waasmunster.  Er was immers geen enkel stuk door het bos en vaak reden we op wegels met kiezels en vele putten.  Toch zal het alweer goed gedaan hebben voor m’n conditie: ik reed 1 u 22, verbrande 748 kcal en 30 % vet.  Mijn hoge hartslag verraadt dat er nog heel wat werk is aan de conditie: vandaag gemiddeld 170, maximaal 182.  Mijn alltime hoogste hartslag bedroeg 215…

Volgende week zondag rijd ik in Puyvelde de 30 km.  Wie durft het aan om met me mee te rijden?